Transferowa karuzela w PGE Ekstralidze ruszyła! Oto top 10 hitów giełdy, których nie można przegapić

 

„Wszystko, co dobre szybko się kończy” – Tym cytatem fani czarnego sportu parę tygodni temu pożegnali sezon 2026. Chcąc dodać otuchy i wsparcia podczas dłużącego się okresu oczekiwania na powrót do ścigania, prezentujemy listę dziesięciu najciekawszych transferów dokonanych na żużlowych salonach. Kolejność transferów jest subiektywną opinią autora.  

1. Ryan Douglas: Poznań -> Bydgoszcz

Nasze zestawienie zaczniemy od transferu przyszłorocznego beniaminka. Bydgoska Polonia po 13 – letniej absencji wraca na najwyższy poziom ze świeżą i gotową do walki ekipą, którą wzmocni najlepszy zawodnik tego sezonu Metalkas 2. Ekstraligi. Australijczyk po świetnym występie na najniższym szczeblu rozgrywek w sezonie 2023, został zauważony przez klub z Poznania. W Wielkopolsce 33 – latek spędził trzy sezony, podczas których jego średnia nie spadła poniżej 2 punktów na bieg. Teraz Douglas musi wykonać kolejny krok i udowodnić, że w najlepszej lidze świata jest również w stanie zdobywać cenne punkty. Ułatwić to zadanie może pomóc mu to, że w drużynie Dariusza Śledzia jego rola się nieco zmieni i nie będzie on musiał być liderem przywożącym dwucyfrówki, a zawodnikiem drugiej linii.

2. Adam Bednar: Gorzów -> Lublin

Z Kujaw przenosimy się na Lubelszczyznę. Dla trzykrotnego Mistrza Polski ten sezon nie  był tak udany, jak poprzednie. Po wielu, niezbyt trafionych roszadach w składzie, Motor zakończył sezon z brązowym medalem. To i tak można uznać za sukces, bo pamiętajmy jak blisko było abyśmy w ogóle nie zobaczyli lublinian w playoffach. Z pewnością wiele można było zarzucić formacji juniorskiej, ponieważ ani Bartosz Bańbor, ani Bartosz Jaworski nie zbyli w stanie wypełnić luki po Wiktorze Przyjemskim. W wielu momentach brak ich punktów okazywał się kluczowy. Remedium na bolączki drugiej lini ma okazać się jeden z najlepszych, Ekstraligowych juniorów, o którego podpis biło się wiele topowych klubów. Czeski talent wybrał zespół trenera Macieja Kuciapy, w którym z miejsca musi stać się liderem formacji juniorskiej.

3. Villads Nagel: Łódź -> Gorzów

„Złote dziecko duńskiego żużla”-  takim mianem określa się fenomen niezwykle uzdolnionego wychowanka gorzowskiej Stali, który teraz wraca do swojego klubu aby zastąpić jednego z liderów drużyny. Najprawdopodobniej przed tym sezonem gdy niedzielny kibic usłyszał, o nowym zagranicznym juniorze na zapleczu Ekstraligi, nie kreował on w swojej głowie wyobrażenia, o talencie wysokiej klasy, a raczej o młodym, perspektywicznym zawodniku, który potrzebuje jazdy do zebrania cennego doświadczenia. Pierwszymi oznakami pokazującymi, że przed Nagelem maluje się świetlana przyszłość, były jego wyróżniające się występy w pilskim zespole. To dzięki m.in. jego genialnej postawie (średnia: 2,129) Polonia zdołała awansować. Po promocji do wyższej ligi zainteresowanie 19 – latkiem było duże. Stal Gorzów, czyli macierzysty klub Villadsa zdecydował, że najbliższy sezon ich zawodnik spędzi w Łodzi. Decyzja ta okazała się trafna, a sam Duńczyk dzięki notowaniu świetnych liczb, wywalczył miejsce w samej Ekstralidze, w której czekają go wielkie wyzwania.

4. Norick Bloedorn: Toruń -> Lublin

Idealnym przykładem na potwierdzenie słów, że żużel to najmniej przewidywalna dyscyplina sportowa jest tegoroczna postawa młodego Niemca. Gdy przed rozpoczęciem sezonu klub z Torunia podał informacje, o pozyskaniu  go na pozycję U – 24, mało kto wierzył, że zawodnik, który nie poradził sobie w Metalkas 2. Ekstralidze, będzie gotowy na walkę z najlepszymi  żużlowcami świata. Oprócz starć z gigantami, wszyscy wiedzieli, że od Noricka oczekiwać będzie się zdobywania cennych punktów. Jednym słowem mówiąc, Bloedornowi właściwie nikt prócz trenera Piotra Barona, nie dawał szans na tak szybkie zaaklimatyzowanie się i regularne punkty. Przez pierwsze rundy faktycznie tak było. 22 –latek borykał się z problemami, choć trzeba tutaj wspomnieć o jego dobrej postawie w meczach domowych. 9 punktów w meczu derbowym u siebie z GKM – em, czy też arcyważne 7 oczek z Unią Leszno, sprawiły, że postrzeganie Noricka zmieniło się o 180 stopni. Kluczowym jednak okazała się jego postawa w drugiej połowie sezonu. Wówczas Bloedorna stać było nawet na dwucyfrówki. Mimo dobrego pierwszego sezonu, władze klubu z Torunia nie zdecydowały się na przedłużenie kontraktu. Zainteresowanie zawodnikiem wykazał Motor Lublin, który po ukończeniu przez Mateusza Cierniaka 24. roku życia, szukał żużlowca na tę właśnie pozycję.

5. Bartłomiej Kowalski: Wrocław -> Leszno

Po 5 latach jazdy dla wrocławskiej Sparty,  24 – latek żegna się z tamtejszymi kibicami. Odejście Kowalskiego można przedstawić z dwóch perspektyw: krytycznej i optymistycznej. Zacznijmy jednak od pozytywów. Godne uwagi są osiągnięcia tego zawodnika podczas jego jazdy na stadionie Olimpijskim. Polak do Wrocławia przyszedł w sezonie 2022, aby obronić DMP. Misja ta zakończyła się sporym niepowodzeniem, podobnie jak postawa, wówczas jeszcze uznawanego za młody talent, żużlowca. Kolejne dwa lata nie przyniosły mu złotego medalu, choć to właśnie podczas sezonu 2023 i 2024, Kowalski notował najlepsze średnie w swojej karierze  (po kolei: 1,716 i 1,776). Niestety, na fali wznoszącej 24 – latek za długo się nie utrzymał, toteż jego kolejny rok na wrocławskim owalu skończył się tragicznie, o czym najlepiej świadczy jego druga, najgorsza w całej karierze średnia. Choć tegoroczny sezon nie napawał optymizmem, to warto wspomnieć, że w meczach domowych Kowalski prezentował się naprawdę dobrze. Gdy już wydawało się, że 24-latek powalczy w finałach Ekstraligi, spotkał go ogromny pech. Kontuzja po upadku na torze w Żarnovicy, wykluczyła Polaka z walki o medale, a z racji ukończenia wieku dopuszczającego ściganie się na pozycji U-24, przed Bartłomiejem Kowalskim stoi teraz nowe wyzwanie. W barwach Unii Leszno zadebiutuje w pełnoprawnej roli zawodnika formacji seniorskiej.

6. Max Fricke: Grudziądz -> Bydgoszcz

Pierwszy sezon beniaminka na najwyższym szczeblu rozgrywkowym przeważnie jest trudny, a ligowy „świeżak” bardzo często nawet przed rozpoczęciem sezonu, staje się głównym kandydatem do spadku. Patrząc jednak na ruchy transferowe przyszłorocznego beniaminka nie widać braków kadrowych, a jedynie drobne znaki zapytania i luki, które właściciel klubu skutecznie uzupełnia. Po podpisaniu najlepszego zawodnika Metalkas 2. Ekstraligi, do Polonii dołączył jego rodak. Max Fricke to 3 – krotny mistrz Australii oraz stały uczestnik cyklu SGP. Przez ostatnie lata 30 – letni zawodnik przyzwyczaił kibiców do notowania dobrych cyfr. Ten sezon okazał się jednak dla niego jednym z najgorszym w całej karierze. Głównym problemem Fricka były mecze wyjazdowe (średnia Australijczyka na obcych torach to zaledwie: 1.417). W nowym klubie, przed byłym zawodnikiem GKM-u czekają nowe zadania. Przede wszystkim Fricke musi stać się liderem zespołu, bo nie da się ukryć, że mamy do czynienia z naprawdę dobrym żużlowcem, dla którego być może Grudziądzki owal stał się zagadką. Choć to tylko przypuszczenia, wiadomym jest jak mizernie Australijczyk prezentował się również na domowym torze. Transfer więc do nowego klubu, to nie tylko duża odpowiedzialność, ale również szansa na odzyskanie formy sprzed lat.

7. Mathias Pollestad: Gorzów Wlkp. -> Toruń

Gdy żużlowy świat obiegła wieść, że mistrzowie Polski pożegnają swojego dotychczasowego zawodnika U – 24, na rynku transferowym pojawiła się konsternacja, kto będzie reprezentował w przyszłym sezonie zespół z Torunia. Opcji za dużo nie ma, gdyż braki na tej pozycji ma właściwie każda drużyna w PGE Ekstralidze. Dlatego też już w połowie sezonu wiadomym było, że nowym podopiecznym trenera Piotra Barona zostanie Norweg. Pierwsze szanse na regularną jazdę Pollestad otrzymał w Krośnie, to tam gorzowskie władzy zobaczyły w nim zawodnika, któremu warto dać szansę. Początek sezonu po mimo niezbyt optymistycznych oczekiwań był naprawdę udany. W pierwszych 6 meczach zawodnik nie schodził poniżej ośmiu punktów na mecz. Druga połowa sezonu, choć niezła, to nie była tak dobra jak pierwsza. Przez gorsze występy i zdecydowanie mniej przekonujące wyniki niż u Noricka Bloedorna, o transferze 21 – latka mówi się w kategoriach możliwego rozczarowania transferowego.

8. Fredrik Lindgren: Lublin -> Grudziądz

W karierze każdego sportowca przychodzi pewien moment, w którym zawodnik przestaje być tak dobry jak niegdyś. W takiej sytuacji znalazł się wicemistrz świata z roku 2023. Ten sezon dla Lindgrena rozpoczął się przyzwoicie. Mimo 8 oczek w meczu z mistrzem Polski i zdobyciu kompletu punktów podczas spotkania w Częstochowie, dobrej formy nie udało się zbyt długo utrzymać, toteż kolejne trzy spotkania nie obfitowały w przesadnie duże zdobycze punktowe. Gdy w głowie Szweda pojawiły się aspiracje i spory „głód” na osiągnięcie w tym roku czegoś dużego, plany Fredrika zniszczyły kontuzje. Pierwsza pojawiła się dość szybko, albowiem już w szóstej rundzie w starciu z Unią w Lesznie, jasnym było, że przed długi czas nie ujrzymy Lindgrena na torze. Główne obrażenia objęły lewą nogę oraz złamanie prawej ręki w okolicy nadgarstka. To przez te właśnie urazy 40 – latek opuścił cztery mecze w Ekstralidze i aż 6 z 10 rund SGP, co skutkowało zajęciem na koniec sezonu 12. miejsca w klasyfikacji generalnej. Szweda w Speedway Grand Prix zobaczymy dzięki przyznanej mu dzikiej karcie. Podsumowując, tegoroczny sezon był dla popularnego Fredki niezwykle ciężki i brutalny, dlatego też do kwestii słabych wyników osiąganych przez tego weterana, trzeba podchodzić z przymrużeniem oka. Jednocześnie trzeba pamiętać, że mówimy o zawodniku 40 – letnim, które najlepsze lata może już mieć za sobą. Kluczowym pozostaje pytanie, czy na zmienionym torze, pod okiem nowego trenera, Fredrik Lindgren będzie w stanie zastąpić Maxa Fricka?

9. Przemysław Pawlicki: Zielona Góra -> Gorzów

Patrząc na tegoroczne, olbrzymie problemy Stali Gorzów wydaje się, że ściągnięcie Przemysława Pawlickiego jest tym czego ten klub potrzebował. O tym, że skład Gorzowian ma „parę niedociągnięć” przekonaliśmy się po kontuzji Jacka Holdera, gwiazdy drużyny. Po upadku podczas rundy SGP we Wrocławiu, Australijczyk uległ poważniej kontuzji, która wykluczyła go ze startów do końca rozgrywek. Brak trzonu zespołu mieli wypełnić Anders Thomsen, Paweł Przedpełski czy Oskar Paluch. Z tej trójki ze swojej roli wywiązał się tylko Duńczyk. Rozczarowującym była postawa reszty składu, ponieważ trudno nie odnieść wrażenia, że gdyby nie wspomniany Thomsen i Bednar, klub z województwa lubuskiego spadłby. Największą bolączka podczas tego sezonu, był właśnie brak solidnego zawodnika, zdobywającego cenne, duże punkty. Takim żużlowcem jest bez wątpienia 35 – latek, dla którego Falubaz stał się za słaby, choć warto mieć na uwadze tegoroczne, niezbyt przekonujące liczby. Pamiętając zeszłoroczne rozgrywki, trudno nie zauważyć regresu Pawlickiego, którego średnia względem sezonu 2025 spadła z 2.074 do 1.756. Pocieszającym może być fakt, że klub z Zielonej Góry w tym sezonie był cieniem samego siebie. Jednak czy aby na pewno słabe wyniki zawodnika to wina jednego wielkiego chaosu, jaki panował wewnątrz klubu? Wszystko okaże się oczywiście na torze, ale sam żużlowiec z pewnością czuje potrzebę poprawy wyników i udowodnienia po raz kolejny, że wciąż warto na niego stawiać.

10.Grzegorz Zengota: Leszno -> Zielona Góra

Transferem zamykającym to zestawienie, jest powrót wychowanka Falubazu. Grzegorz Zengota po odejściu ze stolicy województwa lubuskiego w roku 2012, spędził 5 lat jeżdżąc dla Unii Leszno, podczas których zdobył dwa medale DMP. Dość niespodziewanie w sezonie 2018 „Zengi” postanowił wrócić do swojego macierzystego klubu. Decyzja ta okazała się fatalnym pomysłem. Falubaz zamiast walczyć o medale, do ostatniego biegu barażowego w meczu o utrzymanie z ROW-em Rybnik, drżał o pozostanie w elicie. Sam zawodnik zaliczył wyraźny zjazd formy. Po nieudanym sezonie Zengota podpisał kontrakt z Motorem Lublin, jednak w barwach „koziołków” nie odjechał ani jednego meczu. Przed samym startem ligi, w marcu 2019 roku podczas treningu na motocrossie w Hiszpanii, odniósł poważną kontuzję. Przez ten uraz stracił cały sezon i większość kolejnego roku, walcząc o powrót do normalnego chodzenia. Cud się jednak wydarzył i Polak powrócił do jazdy na żużlu. Dzięki odbudowie formy i notowaniu dobrych wyników na zapleczu Ekstraligi, 38 –latek wrócił do ścigania na najwyższym poziomie, ponownie w barwach drużyny z Leszna. Tam spędził cztery znakomite lata. Choć jego solidna postawa nie uchroniła Unii przed spadkiem, Zengota zdecydował się pozostać w zespole i pomóc w wywalczeniu szybkiego awansu. Pierwszy sezon leszczyńskich byków po powrocie zakończył się bardzo dobrze, lecz niestety tego samego nie możemy powiedzieć o samym zawodniku. Bardzo możliwe, że po przyzwoitych latach na wielkopolskim torze, Zengota potrzebuje zmiany otoczenia, a to przecież w Zielonej Górze stawiał on swoje pierwsze kroki.

Podsumowując, warto pamiętać, że okienko transferowe wciąż trwa, a niektóre z wymienionych wyżej ruchów czekają jeszcze na oficjalne potwierdzenie. Obserwując jednak niezwykle prężne działania na rynku transferowym w tym roku, nie sposób nie stwierdzić, że nadchodzący sezon PGE Ekstraligi zapowiada się niezwykle ekscytująco. Wydaje się także, że kolorytu rozgrywkom w 2027 roku doda  wyjątkowo mocny beniaminek. Walka o play-offy zapowiada się bardzo ciekawie.

Fot: U.S. Army / Wikimedia Commons

Autor: Tymoteusz Kawka

 

 

 

 

 

 

 

czytaj dalej...

udostępnij na:

REKLAMA

najnowsze