Czy to już jest koniec? Osąd Jana Urbana na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski.

 Wielu ekspertów oraz kibiców już skreśliło szansę na progres pod wodzą Jana Urbana, domagając się zwolnienia selekcjonera. Część jest jednak sceptycznie nastawiona do tego pomysłu, ponieważ następcę wytypuje Cezary Kulesza, który wielokrotnie skompromitował się na pozycji prezesa PZPN. W wyborze selekcjonerów również prezes się nie popisał. Chociaż z pewnością należy docenić danie szansy Czesławowi Michniewiczowi. Fakt, wokół trenera były kontrowersje, styl gry drużyny nie był atrakcyjny dla oka. Jednakże Michniewicz wprowadził reprezentację na mundial i udało mu się wyjść na nim z grupy. Niestety Fernando Santos, Michał Probierz czy Jan Urban nie byli najlepszymi wyborami. Dlatego powinniśmy zastanowić się: czy zwalnianie Urbana ma sens? Kto miałby zająć jego miejsce? Czy selekcjoner nie powinien otrzymać więcej czasu? Z założenia decyzja o zatrudnieniu trenera jest inwestycją długoterminową, w polskich realiach wygląda to nieco inaczej.                                                                          Moim zdaniem nie ma sensu po raz kolejny zmieniać selekcjonera, jeżeli na miejscu Urbana nie zasiądzie… czterokrotny mistrz Polski – Maciej Skorża lub Adrian Siemieniec, który zrobił z Jagiellonii czołowy klub piłkarski w Polsce.

 

 

Jakie rezultaty osiąga reprezentacja?

Odpowiedzią na to pytanie może być słowo: mizerne. Uwaga, w 2026 roku kadra wygrała tylko dwa mecze. W marcu w meczu barażowym z Albanią oraz w październiku z grającą w dziesiątkę Rumunią. Do tego przegrała wszystkie mecze wyjazdowe w tym roku. Początek kadencji Jana Urbana mógł napawać optymizmem.

Biało-Czerwoni dwukrotnie zremisowali z Holandią i ograli wszystkich słabszych od siebie na papierze rywali w eliminacjach do mistrzostw świata. Nie było ogólnego narzekania. Następnie w barażach do mundialu Polacy uciekli spod topora w meczu z Albanią, wygrywając 2:1, a następnie przegrali ze Szwecją 3:2 w finale po bardzo emocjonującym starciu.

Co było w listopadzie oraz we wrześniu i październiku, to sami wiemy. Oczekiwania były jasne. Powalczyć o awans do dywizji A. Nie wygrać grupę, a powalczyć. No i graliśmy do samego końca… ale o utrzymanie. Już po czterech kolejkach było oczywiste, że nie awansujemy, a po porażce z Rumunią nawet utrzymanie nie było pewne.

Trzecie miejsce zarazem sprawiło, że Polacy utrudnili sobie drogę na następne Euro, trafiając do trzeciego koszyka. Liczba „punktów na mecz” za kadencji Jana Urbana wynosi 1,44. Jest to trzeci najgorszy wynik w przeciągu ostatnich dwudziestu lat.

 

 

Jak chce grać Jan Urban?

Trudno stwierdzić. Początkowo zespół miał grać po prostu atrakcyjnie dla oka, przy okazji wygrywając. Sytuacja się jednak nieco zmieniła, ponieważ w ofensywie wyglądamy coraz gorzej. Podobnie w fazie bronienia, szczególnie przy stałych fragmentach gry.

Zespół od meczu barażowego ze Szwecją poczynił znaczący regres. Wówczas graliśmy bardzo ofensywnie, ale błędy w defensywie przekreśliły szansę Biało-Czerwonych. Podczas czerwcowego zgrupowania Polacy grali na wynik, żeby nie pogorszyć atmosfery. Aktualnie jest po prostu bardzo źle, w meczu z Rumunią były duże problemy z jakąkolwiek kreacją.

W drugiej połowie ze Szwecją ofensywy w ogóle nie było, gdyż Polacy zostali wgnieceni. W ostatnim meczu z Bośnią akurat zabrakło skuteczności, ale co do zasady to nie jest tak, że Polska dominuje przeciwnika i ma pecha. Na defensywę to w ogóle szkoda słów, podsumuję to słowem „błędy”.

Ciekawa była również kwestia formacji, a dokładniej gry na trójkę lub czwórkę z tyłu. Od lat niepotrzebnie wałkujemy tę trójkę, skoro nie potrafimy tak grać. Obecny selekcjoner miotał się, zaczynał bardziej trójką, rzadko testując rozwiązanie z czteroosobowym blokiem defensywnym, ponieważ, jak twierdził, nie mamy lewego obrońcy. Fakt, że bogactwa nie ma, więc próbowany był Kiwior, który ostatecznie nie zdał egzaminu.

W ostatnich meczach natomiast Biało-Czerwoni próbują grać z czwórką. Selekcjoner testuje różne opcje – Kubiak, Frankowski, Puchacz. Pytanie tylko, czy zaraz koncepcja ponownie nie ulegnie zmianie?

 

 

Powołania?

To jest chyba najbardziej interesująca kwestia, ponieważ tylu dyskusji przy powołaniach to dawno nie było. Dla obecnego selekcjonera raz piłkarz jest za młody, jak Pietuszewski, a raz za stary, jak Bartosz Nowak. 32-letni ofensywny pomocnik GKS-u Katowice nie będzie przyszłością kadry, ale 32-letni Tomasz Kędziora już tak.

Czubak nie przekonał selekcjonera w meczu z Nigerią, w którym zagrał… minutę, plus nie dał rady w Belgii w sezonie 2024/2025, więc już się na kadrze nie pojawi. Mońka za krótko grał na odpowiednim poziomie, żeby powołać go w pierwszej połowie 2026 roku, ale Oskar Wójcik już grał wystarczająco. Dla porównania w sezonie 2025/2026 Mońka – 2764 minuty, a Wójcik – 2905 minut.

Widoczna jest olbrzymia niekonsekwencja przy podejmowaniu decyzji. Na plus za to wprowadzenie wielu młodych graczy. W kadrze zadebiutowali między innymi Oskar Kubiak, Bartosz Mazurek, Marcel Reguła, Wiktor Nowak czy Oskar Pietuszewski, pomimo wcześniejszych wypowiedzi. Za kadencji Urbana zadebiutowało łącznie 17 piłkarzy.

 

 

Efekty pracy poprzednich selekcjonerów

Odkąd Paulo Sousa opuścił reprezentację Polski w grudniu 2021 roku, prezes Kulesza czterokrotnie przedstawiał światu nowego trenera. W styczniu 2022 roku wybór padł na Czesława Michniewicza. Selekcjoner z kadrą wygrał baraż ze Szwecją, po wcześniejszej dyskwalifikacji Rosji z rozgrywek. Wówczas stojący na czele polskiej piłki Kulesza podjął słuszną decyzję o potencjalnym bojkocie starcia z Rosjanami w półfinale baraży. FIFA pod presją niejednej federacji, mediów i opinii publicznej zdecydowała się zawiesić agresora. Ostatecznie Polska pojechała na Mistrzostwa Świata 2022 w Katarze, gdzie wyszła z grupy z Meksykiem, Arabią Saudyjską oraz Argentyną. Przeszkodą nie do przejścia okazała się Francja.

Wcześniej Polacy zdołali utrzymać się w dywizji A Ligi Narodów. Problemem Michniewicza, który spędził na stanowisku 11 miesięcy, nie były wyniki, a styl, na który wielu narzekało. Popularne było wówczas stwierdzenie, że reprezentacja gra antyfutbol. Inną istotną kwestią była afera premiowa. Kłótnia w zespole dotycząca podziału premii obiecanej przez ówczesnego premiera Mateusza Morawieckiego za awans do 1/8 finału. Czołowi zawodnicy chcieli więcej zagarnąć dla siebie, rezerwowi oczekiwali równego podziału, także sztab za sprawą Michniewicza miał swoje oczekiwania. O sprawie zrobiło się głośno. Ostatecznie te kwestie w połączeniu z tym, że selekcjoner momentami nie wytrzymywał presji na konferencjach, zwłaszcza przy pytaniach o przeszłość, doprowadziły do zwolnienia.

Schedę po trenerze przejął Fernando Santos, przedstawiony na konferencji przez Kuleszę jako Filipe Santos. Niewiele możemy powiedzieć o pracy Portugalczyka. Poza tym, że miał bardzo dobre CV. Między innymi został mistrzem Europy z Portugalią. Ekstraklasa niezbyt interesowała selekcjonera. Kolokwialnie mówiąc, żył w innym świecie. Brakowało mu energii, pomysłu, zaangażowania oraz odpowiedniej komunikacji z zespołem. Ostatecznie Santos po sześciu meczach pożegnał się z zespołem. Poza wygraną z Niemcami w meczu towarzyskim prowadził zespół tylko w eliminacjach do Euro. Biało-Czerwoni wygrali wówczas dwa mecze, a przegrali trzy. 20 czerwca 2023 miała miejsce słynna klęska reprezentacji Polski z Mołdawią 3:2 na wyjeździe.

Na miejsce Portugalczyka przyszedł znany Kuleszy Michał Probierz. Do tej pory rekordzista, ponieważ pracował od 20 września 2023 roku do 12 czerwca 2025 roku. Za kadencji Probierza Polska awansowała na Euro 2024 poprzez baraże. W finale baraży pokonała Walię, nie oddając celnego strzału. Na mistrzostwach Europy nie udało się niestety osiągnąć nic więcej niż jednego oczka w grupie z Holandią, Austrią oraz Francją. Dramatu jednak nie było, dlatego selekcjoner otrzymał szansę na dalsze prowadzenie drużyny, po czym spadł z Ligi Narodów. Gra po turnieju w 2024 roku stopniowo wyglądała coraz gorzej. Po wygranych meczach z Litwą oraz Maltą w eliminacjach do mistrzostw świata piłkarze nie byli z siebie zadowoleni. Wówczas też Michał Probierz powiedział, żeby reprezentanci cieszyli się z małych rzeczy, co odbiło się szerokim echem oraz włączeniem piosenki Sylwii Grzeszczak pod tytułem „Małe rzeczy” w autokarze kadrowiczów. Na ostatnie dla trenera Probierza, czerwcowe zgrupowanie nie przyjechał Robert Lewandowski. Selekcjoner podjął wówczas ostateczną decyzję o odebraniu napastnikowi opaski kapitana, co przekazał przez… telefon. Wybuchła afera, ponieważ Robert za pośrednictwem social mediów zapowiedział, że dopóki Michał Probierz jest za sterami kadry, to ten nie wróci. Finalnie Michał Probierz podał się do dymisji.

Jeśli cofniemy się jeszcze wcześniej, do kadencji Zbigniewa Bońka na fotelu prezesa PZPN, to zauważymy, że od Adama Nawałki cały czas były jakieś komplikacje. Po selekcjonerze, który poprowadził Polaków do ćwierćfinału Euro 2016, w 2018 selekcjonerem został Jerzy Brzęczek. Zarzuty, tak jak wielokrotnie wcześniej, były o styl i trener, pomimo awansu na Euro 2020, turnieju nie doczekał. Do Paulo Sousy natomiast wielu piłkarzy ma olbrzymi sentyment. Twierdzą, że miał pojęcie o piłce, dobrze się z nim współpracowało i gwarantował styl gry, którego wielu oczekiwało. Wyniki były jednak strasznie nierówne, a selekcjoner po eliminacjach do Mistrzostw Świata 2022 podjął skuteczną próbę ucieczki do brazylijskiego Flamengo.

Analizując powyższe fakty, widzimy, że przede wszystkim problemem jest styl. Wyniki oczywiście też, ale jak widać, nie one są najważniejsze. Może faktycznie nie stać nas na osiąganie dobrych rezultatów w atrakcyjnym stylu gry? Istotna jest także relacja trenera z… Robertem Lewandowskim. Nie wspomniałem o tym wcześniej, ale legenda polskiej kadry niejednokrotnie miała wpływ na rezygnację lub zwolnienie selekcjonerów.

Kończąc przeanalizowany już wątek, przytoczę tylko jedną liczbę – 491,8 dni – tyle wynosi średni czas pracy naszych ostatnich sześciu selekcjonerów. Liczbę znacząco zawyża Jerzy Brzęczek, ale fakt, że co chwilę ktoś nowy pojawia się u steru, jest niepodważalny. Ostatecznie to do niczego nie prowadzi, jeśli nie znajdzie się odpowiedni fachowiec.

 

 

Reasumując
Osobiście nie zwalniałbym Jana Urbana, jeśli Adrian Siemieniec lub Maciej Skorża nie są możliwi do zatrudnienia. Niestety w przypadku młodego trenera szanse są nikłe ze względu na obowiązującą umowę z Jagiellonią i przede wszystkim aferę SMS-ową. Maciej Skorża natomiast jest bez pracy, ale mam spore wątpliwości, czy będzie chciał współpracować z obecnym zarządem PZPN. Zwłaszcza że Cezary Kulesza już kiedyś grał nazwiskiem trenera w mediach. Jak chodzi o kandydatów, to na przestrzeni ostatnich miesięcy nawet pojawiały się różne nazwiska, jak Gasparik czy Runjaić, ale w tym momencie nie przykładałbym do tego większej wagi. Decyzja wciąż, czy tego chcemy, czy nie, należy do prezesa.

 

Fot: AI

czytaj dalej...

udostępnij na:

REKLAMA

najnowsze