Czy Leclerc sięgnie w końcu po zwycięstwo?

Bohaterem soboty jest oczywiście Charles Leclerc. Monakijczykowi udało się wczoraj wywalczyć trzecie pole position w swoim domowym wyścigu. Jest to jednocześnie 250-te pole position w historii zespołu Ferrari. Mimo tego Leclerc, dla którego będzie to już szóste GP Monako, nigdy nie sięgnął tutaj nawet po podium. W 2018 i 2019 wyścigów nie ukończył. W 2021 roku nawet do niego nie wystartował, choć dzień wcześniej udało mu się zdobyć pole position. Rok później ponownie, w lepszym stylu, stanął na pierwszym polu startowym, ale szansę najpierw na zwycięstwo, a później na podium pogrzebały fatalne decyzje strategiczne jego zespołu. GP Monako 2022 Charles Leclerc ukończył na czwartej pozycji. W 2023 roku wystartował z szóstej pozycji i dojechał tak do końca wyścigu. W tym roku do dyspozycji ma chyba wszystko, czego mógłby potrzebować — szybki i dobrze prowadzący się bolid, pierwsze pole startowe i zespół, który w ostatnim czasie nie popełniał raczej dużych błędów strategicznych. Pytanie jest jedno — czy wykorzysta swoją szansę?

Strategia

Prognozy pogodowe wskazują, że tym razem nad Monte Carlo nie spodziewamy się opadów deszczu. Jako optymalną strategię Pirelli proponuje zatem pierwszy stint na oponach pośrednich i jedną przesiadkę na opony twarde pomiędzy 24. a 34. okrążeniem. Zespoły mogą spróbować też odwróconej wersji hard-medium. W grę wchodzi jeszcze opcja miękkie-twarde, ale Monako nie jest torem, na którym opony typu soft dają dużo większą przewagę na starcie rywalizacji. 

Only one pit stop: this is beyond any doubt the fastest strategy for the Monaco Grand Prix, with Hard and Medium leading the way. Here are the most realistic options ????#F1 #monacogp pic.twitter.com/SkwlYEIOiU

— Pirelli Motorsport (@pirellisport) May 25, 2024

Czy Red Bull wyjdzie z tego weekendu obronną ręką?

Na Imoli było bardzo blisko, a Monte Carlo już w pełni obnażyło słabość bolidu Red Bulla w tym sezonie. Od piątku zespół z Milton Keynes nie mógł poradzić absolutnie nic na to, jak niestabilne jest RB20 na tarkach i innych nierównościach na torze. To wada konstrukcji, której nie da się tym razem przykryć trafionymi w ostatniej chwili ustawieniami. Do wyścigu kierowcy Red Bulla wystartują z szóstej i szesnastej pozycji startowej. Do indywidualnej oceny pozostawiamy to, który wynik jest bardziej dla tej stajni bolesny — odpadnięcie Sergio Pereza w Q1 czy też tylko trzeci rząd dla Verstappena, który swój ostatni przejazd w Q3 odpuścił już w pierwszym sektorze, gdzie otarł się dość solidnie o bariery. W jaki sposób można uratować jeszcze ten weekend? Niespodzianek może być dzisiaj jeszcze wiele, ale z pewnością nie będzie to łatwa przeprawa, ani dla Holendra, ani dla Meksykanina, a tym bardziej dla całej ekipy.

Kto na podium, a kto w punktach?

Ciekawe przetasowania w kwalifikacjach sprawiły, że w czołowej dziesiątce wyścig zaczną m.in. Gasly (pierwsze Q3 dla Alpine w tym sezonie), Alexander Albon czy Yuki Tsunoda. Zawiódł za to nie tylko Perez, ale także Alonso, który uzyskał wczoraj zaledwie szesnasty czas. Obaj panowie skorzystali natomiast na wykluczeniu kierowców Haasa spowodowanym błędnym ustawieniem tylnego skrzydła, a konkretnie zbyt dużym odstępem pomiędzy dwoma jego płatami przy otwartym DRS. Początkowo mieli wystartować z alei serwisowej. W ostatecznej kolejności startowej umiejscowieni są jednak na dwóch ostatnich polach startowych. O walce o punkty w ich przypadku raczej nie ma mowy. To kierowcy Alpine, VCARB oraz Alex Albon rozegrają walkę o najniższe punkty między sobą.

Na czele stawki na wszelkie potknięcia Leclerca i Ferrari będą za to czyhać kierowcy McLarena. Oscar Piastri był bardzo blisko wyrwania Monakijczykowi pole position. Wystartuje tuż obok niego z P2 i z pewnością nie odda dojazdu do Saint Devote bez walki. Za tą dwójką ustawią się Carlos Sainz (P3) oraz Lando Norris (P4). Karty pozostają w grze. Żaden z tych czterech panów nie wygrał tutaj wyścigu. Na podium jednokrotnie stał Norris (2021) oraz dwukrotnie Sainz (2021 i 2022).

Kolejność startowa

1. Charles Leclerc (Ferrari)
2. Oscar Piastri (McLaren)
3. Carlos Sainz (Ferrari)
4. Lando Norris (McLaren)
5. George Russell (Mercedes)
6. Max Verstappen (Red Bull)
7. Lewis Hamilton (Mercedes)
8. Yuki Tsunoda (VCARB)
9. Alexander Albon (Williams)
10. Pierre Gasly (Alpine)
11. Esteban Ocon (Alpine)
12. Daniel Ricciardo (VCARB)
13. Lance Stroll (Aston Martin)
14. Fernando Alonso (Aston Martin)
15. Logan Sargeant (Williams)
16. Sergio Perez (Red Bull)
17. Valtteri Bottas (Sauber)
18. Zhou Guanyu (Sauber)
19. Nico Hulkenberg (Haas)
20. Kevin Magnussen (Haas)

Artykuł Do trzech razy sztuka? [ZAPOWIEDŹ GP MONAKO] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Tour de Pologne jest w skali całego kraju wydarzeniem dość nietypowym. Choć zapaleni fani kolarstwa są w Polsce niezbyt częstym zjawiskiem, sam wyścig dociera do domów milionów naszych rodaków i to raczej niezależnie od położenia geograficznego. Jako że niniejszy fenomen jest jednak materiałem na głębszy wywód, czas płynnie przejść do podsumowania wydarzeń na trasie tegorocznego Tour de Pologne. A działo się… sporo, przynajmniej z perspektywy kilku poprzednich lat, będących pod tym względem raczej okresem posuchy. Zmagania zainaugurowano w Poznaniu – pierwszy odcinek stanął jednak pod znakiem kataklizmu pogodowego. Kilkadziesiąt minut przed wjazdem kolarzy na Tor Poznań (meta etapu), finisz nawiedziła potworna ulewa. Choć okolicę udało się uprzątnąć, mokra nawierzchnia okazała się zabójcza dla sporej grupy kolarzy. Jako pierwszy kreskę przeciął ostatecznie Tim Merlier (Soudal – Quick Step) – po kilku godzinach podjęto decyzję o neutralizacji etapu, w wyniku czego nie naliczono strat czasowych (potencjalnym beneficjentem takowych różnic mógł okazać się Michał Kwiatkowski). Dzień później kolarze wystartowali z Leszna, by po przejechaniu przeszło 200 kilometrów, zafiniszować na podjeździe w Karpaczu. Na atak zdecydował się Rafał Majka (UAE Team Emirates), jednak jego szarża zakończyła się na kilkaset metrów do mety – sam odcinek padł łupem Mohorica, który na finiszu pojawił się tuż przed Joao Almeidą (UAE Team Emirates). Michał Kwiatkowski (INEOS Grenadiers) stracił do triumfatora odcinka 4 sekundy. Wspomniany Majka doszedł do głosu dzień później – Polak triumfował na krótkim podjeździe w Dusznikach-Zdroju, przejeżdżając linię mety kolejno przed Mohoricem oraz Kwiatkowskim. Finisz Majki poddano co prawda dogłębnej analizie (potencjalne zajechanie drogi Kwiatkowskiemu), jednak ostatecznie obyło się bez relegacji na koniec grupy. Mohoric powiększył z kolei swoją przewagę czasową do 10 sekund (nad Almeidą oraz Majką). 

Na sprincie w Opolu najszybszy był Olav Kooij (Jumbo-Visma), zaś klasyfikacja generalna nie uległa znaczącym zmianom. Pagórkowaty etap piąty, poprowadzony z Pszczyny do Bielska-Białej, stanął finalnie pod znakiem przysłowiowego “przeciągania liny” pomiędzy faworytami klasyfikacji generalnej, a co silniejszymi sprinterami. Z pojedynku górą wyszedł ostatecznie Marijn van den Berg (EF Education – EasyPost), jego czas przypisano z kolei niemal pięćdziesiątce kolarzy. Losy klasyfikacji generalnej finalnie miały rozstrzygnąć się na etapie szóstym, będącym przeszło 16-kilometrową, indywidualną jazdą na czas ulicami Katowic. Wyścigowi przewodził wymieniany już kilkukrotnie Mohoric, tuż za jego plecami lokowali się natomiast Almeida (12 sekund straty), Majka (16 sekund straty) oraz Kwiatkowski (18 sekund straty). W najszybszym tempie zaplanowaną trasę pokonał Mattia Cattaneo (Soudal – Quick Step). Mohoric obronił ostatecznie żółtą koszulkę lidera przy pomocy… setnych sekundy, albowiem wspomnianą stratę odrobił wicelider, Joao Almeida. Tym samym walka o końcowy triumf miała zostać zwieńczona dopiero w piątek, na premii lotnej w Wilamowicach. To właśnie tam szalę zwycięstwa na swoją korzyść przechylił ostatecznie Mohoric, zgarniając bonifikatę i wygrywając 80. Tour de Pologne różnicą sekundy (Almeida zajął w Wilamowicach drugą lokatę). Na krakowskich Błoniach tradycyjnie doszło do sprintu z niemal kompletnego peletonu, a po drugi triumf etapowy sięgnął Tim Merlier. Podium klasyfikacji generalnej uzupełnił Michał Kwiatkowski (17 sekund straty).  

20. sierpnia kolarze wyruszą na trasę klasyku w Hamburgu, trzy dni później rozpocznie się z kolei Renewi Tour (znany również jako Benelux Tour).

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Tour de Pologne pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Historia 

Historia kolarskiego wyścigu Giro d’Italia stanowi materiał na całkiem obszerną książkę, a nie pojedynczy akapit skromnego artykułu (nawiasem mówiąc, takową pozycję można już znaleźć na rynku). Treść przedstawię zatem w telegraficznym skrócie. Pierwsza edycja wyścigu została zorganizowana w roku 1909, z inicjatywy Tullo Morgagniego, redaktora naczelnego słynnej La Gazzetta dello Sport. Od samego początku Giro nierozerwalnie związane było z narodem Włoskim – dla samych Włochów wyścig nie był jedynie wydarzeniem czysto sportowym, często odzwierciedlał zatem mentalność i nastroje społeczeństwa rodem z Półwyspu Apenińskiego. Tym samym Giro od zawsze wyróżniało się (i wyróżnia nadal) niezwykle specyficznym klimatem, subiektywnie – unikatowym na skale światową. “Corsa Rosa” to również teatr legend – pole popisu kolarzy owianych niemałym mitem: Alfredo Bindy, Fausto Coppiego, Eddy’ego Merckxa (rekordziści pod względem triumfów – wszyscy wygrywali wyścig pięciokrotnie), Gino Bartalego i całego orszaku innych postaci. W ubiegłym roku do wymienionego wyżej zaszczytnego grona zwycięzców Giro dołączył Australijczyk, Jai Hindley. 

Trasa 

Jako że i w tym przypadku dokładny opis 21 etapów zająłby zdecydowanie zbyt wiele miejsca, skoncentrujemy się na kluczowych odcinkach 106. edycji wyścigu. Zmagania na trasie Giro zostaną zainaugurowane w tym roku niespełna 20-kilometrową indywidualną jazdą na czas wzdłuż wybrzeża Morza Adriatyckiego. W poważniejsze góry peleton wjedzie na etapie czwartym, z metą w Lago Laceno. Faworyci klasyfikacji generalnej do głosu dojdą również zapewne siódmego dnia rywalizacji – odcinek ukoronuje długi podjazd pod Campo Imperatore (26,5km/3,4%). Pierwszy tydzień wyścigu zwieńczy z kolei druga już “czasówka” – tym razem kolarze pokonają 35 kilometrów po płaskiej niczym stół drodze w kierunku Ceseny. Etap trzynasty zakończy się na szczycie wymagającego podjazdu Crans-Montana (12,9km/7,3%), drugi tydzień rywalizacji zwieńczy zaś odcinek z metą w Bergamo (na trasie ulokowano kilka podjazdów pierwszej i drugiej kategorii). Jakże istotne będzie zachowanie sił na kluczowy, trzeci tydzień zmagań – już etap szesnasty dopełni długa wspinaczka pod Monte Bondone (22,7km/6,4%), dwa dni później kolarze zafiniszują na stosunkowo krótkiej ściance Palafavera (2,3km/6,8%), będącej w praktyce jedynie poprawką podjazdu Coi (5,5km/9,5%). Etap dziewiętnasty ukoronuje wspinaczka pod Tri Cime di Lavaredo (7,1km/7,8%), poprzedzona m.in. Passo Valparola (13,9km/5,7%) czy Passo Giau (9.8km/9,3%). Triumfatora klasyfikacji generalnej poznamy na etapie dwudziestym – kto najszybciej indywidualnie pokona dwudziestokilometrowy odcinek wraz z morderczym podjazdem na szczyt Monte Lussari (7,8km/11,2%)? 106. edycja wyścigu Giro d’Italia zostanie zwieńczona 28 maja, płaskim etapem wokół Rzymu. 

Obsada 

Jak przystało na wyścig trzytygodniowy – na starcie Giro nie zabraknie w tym roku najlepszych “górali” świata. W gronie faworytów do zgarnięcia legendarnej już “Maglia Rosa”, na pierwszy plan dość wyraźnie wysuwa się dwójka kolarzy – Remco Evenepoel (Soudal – Quick Step) oraz Primoz Roglic (Jumbo-Visma). Panowie zmierzyli się już ze sobą w tym sezonie na trasie Volta a Catalunya – wówczas to Roglic zademonstrował wyższość nad młodszym kolegą. O czołowe lokaty z pewnością zawalczą także Joao Almeida (UAE Team Emirates; wspierany m.in. przez Jay’a Vine’a i Brandona McNulty’ego) oraz Tao Geoghegan Hart (INEOS Grenadiers). Sporo namieszać mogą ekipy Bahrain – Victorious (Damiano Caruso, Santiago Buitrago, Jack Haig) czy BORA – hansgrohe (Aleksandr Vlasov, Lennard Kamna). Lekceważyć nie należy również Hugh Carthy’ego (EF Education – EasyPost), Thibaut Pinot (Groupama – FDJ) czy Seppa Kussa (Jumbo-Visma). Pod znakiem zapytania stoi forma Gerainta Thomasa (INEOS Grenadiers). Na liście startowej nie brak oczywiście sprinterów – w tym gronie należy wyróżnić: Fernando Gavirię (Movistar Team), Kadena Grovesa (Alpecin – Deceuninck), Marka Cavendisha (Astana Qazaqstan Team), Alberto Dainese (Team DSM), Simone Consonniego (Cofidis), Jonathana Milana (Bahrain – Victorious), Pascala Ackermanna (UAE Team Emirates), Niccolo Bonifazio (Intermarche – Circus – Wanty) i Davida Dekkera (Team Arkea Samsic). O pojedyncze triumfy etapowe zawalczyć mogą z kolei: Magnus Cort, Ben Healy (obaj EF Education – EasyPost), Stefan Kung (Groupama – FDJ), Filippo Ganna (INEOS Grenadiers), Michael Matthews (Team Jayco AlUla), Mads Pedersen (Trek – Segafredo), Josef Cerny (Soudal – Quick Step), Rohan Dennis czy Jan Tratnik (obaj Jumbo-Visma). 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKA ZAPOWIEDŹ: Giro d’Italia pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Historia 

Pierwszą, historyczną edycję Tour de Romandie przeprowadzono tuż po zakończeniu II wojny światowej, w 1947 roku. Wówczas na pierwszej pozycji w prowadzonej klasyfikacji generalnej ulokował się Belg, Desire Keteleer. Co ciekawe, tuż za nim wyścig ukończył legendarny Gino Bartali – Włoch ostatecznie dopiął swego dwa lata później, dopisując szwajcarską etapówkę do swojej jakże szerokiej już wówczas listy triumfów. Na liście zwycięzców wyścigu organizowanego w francuskojęzycznej części Szwajcarii (albowiem tym charakteryzuje się właśnie region Romandii), dostrzec można również m.in. Hugo Kobleta (1953), Eddy’ego Merckxa (1968), Giuseppe Saronniego (1979), Bernarda Hinaulta (1980), Stephena Roche’a (1983, 1984, 1987; rekordzista pod tym względem). W XXI wieku klasyfikacja generalna Tour de Romandie padała również łupem Cadela Evansa (2006, 2011), Bradleya Wigginsa (2012) i Chris’a Fromme’a (2013, 2014). W ubiegłym roku do wymienionego wyżej jakże zacnego grona dołączył jeżdżący w barwach ekipy BORA –hansgrohe Aleksandr Vlasov. Z kronikarskiego obowiązku należy także odnotować, iż od roku 2005 wyścig legitymuje się kategorią World Tour (do 2010 Pro Tour). 

Trasa 

76. edycja Tour de Romandie zostanie zainaugurowana tradycyjnym już krótkim prologiem. Tym razem kolarzy czeka ponad 6 kilometrów indywidualnej jazdy ulicami Port-Valais – choć na mecie zapewne próżno oczekiwać istotnych różnic czasowych, kibice już we wtorek mogą uzyskać szczątkowe odpowiedzi (lub przynajmniej sugestie) co do obecnej formy poszczególnych zawodników. Dzień później, na mecie w Valle de Joux prawdopodobny wydaje się sprint z udziałem większości (?) peletonu. Stosunkowo spore przewyższenie kolarze pokonają w ramach przejazdu na etapie drugim. Zanim kolumna wyścigu zjawi się w La Chaux-de-Fonds, pokona uprzednio kilka wymagających wzniesień ulokowanych w istotnie sporym natężeniu, m.in. Col de la Tourne (4,4km/7,1%) czy zlokalizowany na nieco ponad 10 kilometrów do mety Le Communal (1,5km/8,1%). Już dzień później kolarze ponownie staną do indywidualnej walki “z tykającym zegarem”, tym razem rozwleczonej jednak na dystansie niemal 20 kilometrów (dodatkowej pikanterii dodaje ulokowany podjazd – 4,3km/5,7%). Do ostatecznej rozgrywki w kontekście klasyfikacji generalnej dojdzie najprawdopodobniej na etapie czwartym, z metą zlokalizowaną na szczycie wykorzystywanego już podjazdu pod Thyon 2000 (20,9km/7,6%). Zmagania w ramach tegorocznej edycji wyścigu zostaną zwieńczone 170 kilometrowym odcinkiem w kierunku Genewy – wówczas do głosu niemal na pewno dojdą klasyczni sprinterzy (i kto wie, czy nie będzie to pierwszy, a zarazem ostatni tego typu przypadek na przestrzeni tygodnia). 

Obsada 

Zgodnie z tradycją, ostatni akapit kolarskiej zapowiedzi otworzy lista faworytów w kontekście walki o triumf w klasyfikacji generalnej, których na liście startowej zdecydowanie nie brak. W pierwszej kolejności wyróżnić należy braci Yates – Simona (Team Jayco AlUla) oraz Adama (UAE Team Emirates). Swoją obecność z pewnością zamierzają zaznaczyć również Ion Izagirre (Cofidis), Matteo Jorgenson (Movistar Team), Romain Bardet (Team DSM) i Michael Woods (Israel – Premier Tech). Silne składy na wyścig w Romandii desygnowały ekipy BORA – hansgrohe (Sergio Higuita, Cian Uijtdebroeks), Bahrain – Victorious (Gino Mader, Damiano Caruso), Intermarche – Circus – Wanty (Rui Costa, Kobe Goossens) czy choćby Groupama – FDJ (Thibaut Pinot, Lenny Martinez). Niniejszą wyliczankę uzupełnię o nazwiska Alexeya Lutsenko (Astana Qazaqstan Team) i Jamesa Knoxa (Soudal – Quick Step). Jeśli zaś chodzi o grono sprinterów, szczególną uwagę należy zwrócić m.in. na Marka Cavendisha (Astana Qazaqstan Team), Elię Vivianiego (INEOS Grenadiers), Fernando Gavirię (Movistar Team), Alberto Dainese (Team DSM), Ethana Vernona (Soudal – Quick Step), Niccolo Bonifazio (Intermarche – Circus – Wanty) czy Giacomo Nizzolo (Israel – Premier Tech). Niewykluczone, iż ambicje walki o pojedyncze triumfy etapowe przejawiają również: Jesus Herrada (Cofidis), Ethan Hayter (INEOS Grenadiers), Magnus Cort (EF Education – EasyPost), Tobias Foss (Jumbo-Visma), Remi Cavagna (Soudal – Quick Step) lub choćby Kevin Vaquelin (Team Arkea Samsic).

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKA ZAPOWIEDŹ: Tour de Romandie pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Kolarze wyruszyli na trasę sześciodniowego wyścigu orgaznizowanego na terenie autonomicznego Kraju Basków w poniedziałek – po starcie w Gasteiz peleton skierował się w kierunku Labastidy. Linię mety jako pierwszy przeciął Brytyjczyk Ethan Hayter (INEOS Grenadiers), co umożliwiło mu przywdzianie żółtej koszulki lidera już nazajutrz. W miejscowości Leitza, do której kolarze wpadli tuż po pokonaniu stosunkowo niebezpiecznego zjazdu z Arkiskil (11,1km/3,1%), życiowy sukces odniósł Ide Schelling (BORA – hansgrohe). Holender, inkasując na finiszu 10 sekund bonifikaty (oraz wykorzystując problemy Haytera, który kontakt z główną grupą stracił już niemal 50 kilometrów przed metą), zameldował się na fotelu lidera wyścigu. Istotne zmiany w klasyfikacji generalnej nastąpiły po zakończeniu trzeciego odcinka, zwieńczonego morderczą ścianką Amasa-Villabona (1,1km/9,4%), poprzedzoną trzema niemal bliźniaczymi podjazdami na dystansie 15 kilometrów przed metą. Kreskę jako pierwszy przeciął Jonas Vingegaard (Jumbo-Visma), dwie sekundy później etap ukończył duet Mikel Landa (Bahrain – Victorious) – Enric Mas (Movistar Team). To właśnie Duńczyk stawił się na środowej dekoracji w roli nowego lidera wyścigu, z 5 sekundami zaliczki nad drugim Landą.  

Vingegaard z kolejnego etapowego triumfu cieszyć mógł się już dzień później. Zwycięzca Tour de France sprzed roku dojechał do mety zlokalizowanej w miejscowości Santurtzi tuż przed wiceliderem wyścigu, wspominanym już kilkukrotnie Landą. Duet odskoczył od głównej grupy wykorzystując podjazd pod La Asturianę (7,4km/6,3%). Peleton finiszował co prawda ledwie dwie sekundy później, jednakże bonifikata czasowa ponownie utrwaliła pozycję Vingegaarda, jako lidera klasyfikacji generalnej. Dzień później, grupę 22 najsilniejszych tego dnia kolarzy, na metę ulokowaną w miejscowości Amorebieta “przyprowadził” Kolumbijczyk Sergio Higuita (BORA – hansgrohe; drugi triumf niemieckiej formacji na baskijskich szosach). Do ostatniego, szóstego etapu, zaplanowanego na liczącej 137 kilometrów górskiej rundzie wokół Eibar, lider wyścigu – Jonas Vingegaard przystępował z przewagą 13 sekund nad drugim w klasyfikacji generalnej Mikelem Landą. Bask jako jedyny legitymował się wówczas stratą nie przekraczającą pół minuty do dominującego na przestrzeni całego tygodnia lidera ekipy Jumbo-Visma. Duńczyk zgodnie z planem przypieczętował hegemonię niesamowitą, 30-kilometrową solową akcją, meldując się na mecie 47 sekund przed pozostałym, niewielkim peletonem. Ostatecznie Mikel Landa ukończył wyścig ze stratą minuty i 12 sekund, podium klasyfikacji generalnej uzupełnił z kolei Ion Izagirre (Cofidis; minuta i 29 sekund straty). 

Już dziś (niedziela) kolarze wyruszyli na trasę 120. edycji “Piekła Północy” – Paryż-Roubaix. Kolejny wyścig etapowy kategorii World Tour zaplanowano na 25 kwietnia (Tour de Romandie). 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Itzulia Basque Country pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Historia 

Euskal Herriko Itzulia, jak nazywają swój lokalny wyścig Baskowie, po raz pierwszy zorganizowany został w roku 1924. Co ciekawe, historyczne podium pierwszej edycji składało się w całości z reprezentantów Francji – triumf przypadł wówczas Francisowi Pelissier, który zmagania ukończył tuż przed swoim bratem, Henrim (zwycięzcą Tour de France z 1923). Cyklicznej organizacji wyścigu zaprzestano w praktyce po roku 1930 (rywalizację chwilowo wznowiono w 1935; 8. edycja Itzulia Basque Country padła łupem legendarnego Gino Bartaliego). Zmagania na szosach Kraju Basków na stałe powróciły do kolarskiego kalendarza dopiero w roku 1969, z kolei w 2011 niniejszej “etapówce” przyznano kategorię World Tour. Jak informuje Wikipedia, miano rekordzistów pod względem zwycięstw w klasyfikacji generalnej przynależy obecnie hiszpańskiemu duetowi Jose Antonio Gonzalez – Alberto Contador (obaj triumfowali czterokrotnie). 

Trasa 

Tegoroczny Wyścig Dookoła Kraju Basków stawia na… kolarzy. Niekonwencjonalna trasa, niczym piaskownica może stanowić podstawę ciekawej konstrukcji lub w tym przypadku – imponujących ataków. Kolarze rozpoczną zmagania w Vitorii-Gasteiz, a po przejechaniu 165 kilometrów (w większości pofałdowanego terenu) wpadną na metę, położoną na niewielkim podjeździe w miejscowości Labastida. Etap drugi zakończy się z kolei tuż za zjazdem z pokonywanego dwukrotnie szczytu Arkiskil (11,1km/3,1%). Fascynująco prezentuje się “wysokościówka” pagórkowatego odcinka trzeciego, z metą ulokowaną na krótkiej ściance (1,1km/9,4%) ulokowanej w miasteczku Villabona – już wówczas klasyfikacja generalna powinna ukształtować się na mniej więcej miarodajnym poziomie. Wymagający podjazd urozmaici z kolei końcówkę etapu wokół Santurtzi – zlokalizowana na 15 kilometrów do mety La Asturiana (7,4km/6,3%) znacząco przerzedzi stawkę (na kreskę wpaść może finalnie ledwie kilku lub kilkunastoosobowa grupa kolarzy). Spore przewyższenie peleton pokona również dzień później, a na finiszu w miejscowości Amorebieta-Etxano pojawią się zapewne jedynie nieliczni, najsilniejsi zawodnicy. 62. edycja Wyścigu Dookoła Kraju Basków zostanie zwieńczona wymagającą pętlą wokół Eibar – na trasie szóstego etapu ulokowano trzy podjazdy pierwszej kategorii, w tym m.in. Krabelin (5km/9,5%). Co ciekawe – kolarze nie staną do walki w ramach jazdy indywidualnej na czas, co jest ewenementem we współczesnej historii wyścigu. 

Obsada 

Jak co roku, na trasie Wyścigu Dookoła Kraju Basków nie zabraknie największych gwiazd światowego peletonu. W pierwszej kolejności oczy widzów zwrócone są ku znanemu już z tegorocznego Paryż-Nicea duetowi David Gaudu (Groupama – FDJ) – Jonas Vingegaard (Jumbo-Visma) – obaj kolarze zajęli w “Wyścigu ku Słońcu” odpowiednio drugą i trzecią lokatę, jednak w przeciwieństwie do Francuza, Duńczyk niniejszym obrotem wydarzeń usatysfakcjonowany zdecydowanie nie był. Ciekawy skład desygnowała ekipa Bahrain – Victorious (m.in. Pello Bilbao, Mikel Landa), klasyfikacją generalną zainteresowany jest również Enric Mas (Movistar Team). UAE Team Emirates pojawi się na starcie z Marcem Solerem w składzie, swoją obecność zamierzają zaznaczyć także Daniel Felipe Martinez (INEOS Grenadiers), Simon Yates (Team Jayco AlUla) czy Richard Carapaz (EF Education–EasyPost). Powyższą wyliczankę uzupełnią Luke Plapp (INEOS Grenadiers), Sergio Higuita (BORA – hansgrohe), Rui Costa (Intermarche – Circus – Wanty) i Ruben Guerreiro (Movistar Team). Na osobne zdanie w niniejszym akapicie zasługują również zainteresowani potencjalną walką o triumfy na poszczególnych etapach: Andrea Vendrame (AG2R Citroen Team), Ide Schelling (BORA – hansgrohe), Ion Izagirre (Cofidis), Romain Gregorie (Groupama – FDJ), Alex Aranburu (Movistar Team), Mauro Schmid (Soudal – Quick Step), Jon Aberasturi, Amanuel Ghebreigzabhier, Mattias Skjelmose, Natnael Tesfatsion (wszyscy Trek – Segafredo); walkę podjąć mogą również etatowi dotąd pomocnicy faworytów klasyfikacji generalnej. 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKA ZAPOWIEDŹ: Itzulia Basque Country pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Kolarze wyruszyli na trasę trzeciej najstarszej etapówki świata w nadmorskim Sant Feliu de Guixols (zlokalizowano tam także metę pierwszego odcinka). Ostatecznie, kreskę zlokalizowaną na symbolicznym podjeździe w centrum miasta jako pierwszy przeciął Primoz Roglic, zaś za plecami Słoweńca na mecie zjawił się Mistrz Świata Remco Evenepoel (Soudal – Quick Step). Wspomniany układ jest niejako definicją całego tygodnia zmagań na katalońskich szosach, a w niniejszym podsumowaniu pojawi się zapewne jeszcze nie raz (i uściślając – nie dwa). Prawdziwe emocje miały jednak dopiero nadejść, z kolei ich przedsmak kolarze zagwarantowali widzom już dzień później. Metę, ulokowaną na szycie podjazdu Vallter (15,1km/6,7%) jako pierwszy (zapewne nieco niespodziewanie) przekroczył Włoch, Giulio Ciccone (Trek – Segafredo), którego czas zaliczono również kolejno Roglicowi oraz Evenepoelowi (a nie mówiłem?). Humor faworytów zmącić zamierzał zapewne Esteban Chaves (EF Education-EasyPost), jednakże jego solowa akcja zakończyła się na 500 metrów przed kreską. Okazja do rewanżu nadarzyła się już dzień później – Evenepoel skutecznie odgryzł się Słoweńcowi, triumfując na etapie do La Moliny (12,2km,4,4%) oraz niwelując do zera swoją stratę w klasyfikacji generalnej. 

Aby przypadkiem nie zwariować, do czego piekielnie mocny belgijsko-słoweński duet zdawał się doprowadzać fanów światowego kolarstwa, czas i na przysłowiowe “pięć minut” sprinterów. Etap czwarty, z metą zlokalizowaną w miejscowości Sabadell padł łupem Kadena Grovesa (Alpecin – Deceuninck). Po raz ostatni peleton na wysokości tysiąca metrów n.p.m pojawił się w piątek. Wymagający, finałowy podjazd Mirador del Portlell (8,6km/8,8%) jako pierwszy ukończył Roglic, Evenepoel przeżył z kolei na dystansie ostatnich kilkudziesięciu metrów prawdziwy kryzys, w wyniku którego linię mety przeciął “dopiero” 6 sekund później (co biorąc pod uwagę, iż panowie niemal do końca jechali a jakżeby inaczej – w duecie, jest wynikiem naprawdę zaskakującym). Łącznie z bonifikatami, Słoweniec miał zatem w klasyfikacji generalnej 10 sekund przewagi nad Mistrzem Świata. Odcinek z metą w Molins de Rei ponownie padł łupem Kadena Grovesa. Kilkanaście kilometrów przed kreską, zarówno Roglic, jak i Evenepoel oderwali się od głównej grupy – Słoweniec nie był jednak zainteresowany współpracą, tym samym skazując odjazd na niepowodzenie. Zmagania na szosach Katalonii zgodnie z tradycją zwieńczono w Barcelonie; miejskie rundy urozmaicone zostały podjazdem pod Montjuic (2,7km/4,7%). Evenepoel po raz pierwszy zaatakował 30 kilometrów przed metą i choć faktycznie zerwał z koła niemal cały peleton, lider wyścigu zdołał dotrzymać Belgowi tempa. Ostatecznie kolarz Soudal – Quick Step przeciął kreskę tuż przed Roglicem – triumfatorem klasyfikacji generalnej (Słoweniec ukończył wyścig z przewagą 6 sekund nad nieodłącznym konkurentem oraz 2 minut i 11 sekund nad trzecim Joao Almeidą z UAE Team Emirates). 

Do końca tygodnia kolarze ścigają się również w Belgii – na 29 marca zaplanowano wyścig Dwars door Vlaanderen, z kolei już w niedzielę peleton wyruszy na trasę słynnego Ronde van Vlaanderen. Dzień później zainaugurowany zostanie sześcioetapowy Wyścig Dookoła Kraju Basków. 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Volta Ciclista a Catalunya pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Tegoroczny “Wyścig Dwóch Mórz” został zainaugurowany tradycyjną już indywidualną jazdą na czas ulicami położonego tuż nad wybrzeżem Morza Tyrreńskiego Lido di Camaiore. Przewidzianą trasę w najszybszym tempie pokonał Filippo Ganna (INEOS Grenadiers) – Włoch wygrał etap z przewagą 28 sekund nad drugim Lennardem Kamną (BORA – hansgrohe), co biorąc pod uwagę szczególnie krótki dystans (11,5 kilometra), jest osiągnięciem niewątpliwie wybitnym. Dzień później, na metę usytuowaną w granicach urokliwego miasta Follonica wpadł niemal kompletny peleton – kreskę jako pierwszy przeciął wówczas aktualny Mistrz Europy – Fabio Jakobsen (Soudal – Quick Step). Potyczką sprinterów zwieńczony został również odcinek trzeci – przy aplauzie licznie zgromadzonej na mecie w Foligno publiczności, po etapowy triumf sięgnął świetnie rozprowadzony Jasper Philipsen (Alpecin-Deceuninck). Czwartek upłynął pod znakiem rywalizacji zawodników zainteresowanych niebieską koszulką lidera klasyfikacji generalnej – na szczycie finałowego podjazdu pod Tortoreto (3,2km/6,8%), jako pierwszy zameldował się Primoz Roglic. Słoweniec dojechał do mety wraz z kilkunastoosobową grupą kolarzy – koszulkę lidera na podium przywdział jednak Niemiec, Lennard Kamna; zawodnik ekipy Jumbo-Visma lokował się tuż za jego plecami, z niewielką stratą 6 sekund. 

Kluczowy w kontekście rozstrzygnięć klasyfikacji generalnej mógł okazać się piąty, “królewski” etap (finalnie nieco skrócony z uwagi na porywisty wiatr). Kilka kilometrów do mety zlokalizowanej na szczycie Sassotetto – Fonte Lardina (10,8km/7,3%), od grupy faworytów odskoczył Damiano Caruso (Bahrain – Victorious). W szczytowym momencie Włoch osiągnął ponad 20 sekund przewagi, jednak finalnie jego akcja spaliła na panewce. Linię mety jako pierwszy ponownie przeciął Roglic, jednocześnie przejmując koszulkę lidera wyścigu (tym samym dystansując jej dotychczasowego właściciela – Lennarda Kamnę na 4 sekundy). Na dwa etapy do zakończenia wyścigu, Słoweniec nie mógł być bynajmniej pewien ostatecznego triumfu – sobotni odcinek szósty poprowadzony po pagórkowatych rundach wokół Osimo, zapowiadał się niezwykle pasjonująco. 28 kilometrów przed metą od peletonu odjechał czteroosobowy odjazd, wraz z zainteresowanym potencjalną walką o klasyfikację generalną Aleksandrem Vlasovem (BORA – hansgrohe; dotąd 21 sekund straty). Wówczas w głównej grupie doszło do licznych rozgrywek taktycznych, akcja została skasowana, desperackiej szarży spróbował jeszcze Mikel Landa (Bahrain – Victorious), jednak ostatecznie to Słoweniec trzeci raz w przeciągu tygodnia dojechał do mety na pierwszej pozycji, gwarantując sobie de facto końcowy triumf. 58. edycję wyścigu Tirreno-Adriatico zwieńczył sprint w San Benedetto del Tronto – po kolejne etapowe zwycięstwo sięgnął Jasper Philipsen. Tuż za plecami Roglica w klasyfikacji generalnej ulokował się Joao Almeida (UAE Team Emirates; 18 sekund straty), podium zamknął z kolei Tao Geoghegan Hart (INEOS Grenadiers; 23 sekundy straty).  

Już za tydzień tegoroczny cykl UCI World Tour uraczy nas kolejnym wyścigiem – tym razem będzie to jednodniowy Milano-Sanremo, z kolei dwa dni później, 20 marca kolarze wyruszą na trasę 102. edycji Vuelta Ciclista a Catalunya.   

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Tirreno-Adriatico pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Zmagania w ramach tegorocznego Paryż-Nicea zainaugurowane zostały 170-kilometrowym odcinkiem, poprowadzonym w całości wokół podparyskiego La Verriere. Na mecie kibice zgodnie z planem ujrzeli rozgrywkę sprinterów, z której zwycięsko wyszedł Belg Tim Merlier (Soudal – Quick Step). Kilka kilometrów przed planowanym finiszem, sześć sekund bonifikaty przy pomocy wygranej lotnej premii zgarnął Pogacar, wysyłając jednocześnie jasny sygnał odnośnie swoich aspiracji. Niemal identyczny scenariusz rozegrał się na etapie z metą zlokalizowaną w Fontainbleau – kreskę jako pierwszy przeciął Mads Pedersen (Trek – Segafredo), z kolei Słoweniec ponownie dopisał na swoje konto cenne zdobycze czasowe. Mianem istotnego w kontekście klasyfikacji generalnej określono odcinek trzeci – drużynową jazdę na czas. Po przejechaniu 32 kilometrów najlepszy wynik na mecie uzyskał Team Jumbo-Visma, rezultat o 23 sekundy gorszy zanotowała z kolei ekipa UAE Team Emirates wraz z Pogacarem na pokładzie. Nowym liderem dość sensacyjnie został zaś Magnus Cort (EF Education – EasyPost). Wtorkową czasówkę należało potraktować jedynie jako przedsmak emocji w ramach zbliżającego się górskiego etapu, z metą ulokowaną na szczycie La Loge des Gardes (6,8km/7,0%). Tadej Pogacar ramię w ramię z Davidem Gaudu (Groupama – FDJ) zdecydowanym atakiem zerwali z koła Jonasa Vingegaarda (Team Jumbo-Visma), który dojechał do mety ze stratą ponad 40 sekund. Dwójkowy finisz na swoją korzyść pewnie rozstrzygnął Pogacar, jednocześnie obejmując prowadzenie w klasyfikacji generalnej z przewagą 10 sekund nad drugim Francuzem.  

Zasłużony odpoczynek (o ile można tym mianem określić jakkolwiek 212 kilometrowy odcinek) “górale” uzyskali dzień później. Na sprinterskim finiszu w Saint-Paul-Trois-Chateaux kreskę jako pierwszy przeciął Holender Olav Kooij (Team Jumbo-Visma). Nieco nieprzewidywalną rywalizację zwiastowała “wysokościówka” zmagań zaplanowanych w ramach etapu szóstego, jednak ten z uwagi na gwałtowne wichury został odwołany, co znaczna większość peletonu przyjęła z aprobatą. Kolarze szybko wynagrodzili jednak fanom piątkowe rozczarowanie, serwując dzień później wspaniałą walkę na finałowym podjeździe pod Col de la Couillole (15,8km/7,3%), gdzie ostatecznie jako pierwszy znów zameldował się fenomenalny Pogacar. Jonas Vingegaard, pomimo licznych ataków kilkukrotnie dojeżdżał do jadącego w duecie z nadspodziewanie dobrze spisującym się Gaudu Słoweńca, lecz ostatecznie ponownie nie zdołał przeciwstawić się nieziemsko szybkiemu liderowi wyścigu. Finalnie do ostatniego etapu rozgrywanego na pagórkowatej rundzie wokół Nicei, Pogacar przystępował z 12 sekundową zaliczką nad wspominanym Gaudu. Lider wyścigu nie poprzestał jednak na utrzymaniu satysfakcjonującej przewagi i wykorzystując podjazd pod Col d’Eze (6,0km/7,6%) ruszył również po trzecie etapowe zwycięstwo, które chwilę później stało się faktem. Podium klasyfikacji generalnej uzupełnili David Gaudu (53 sekundy straty) oraz Jonas Vingegaard (1 minuta i 39 sekund straty; rezultat z pewnością daleki od pierwotnych oczekiwań).  

Już za tydzień tegoroczny cykl UCI World Tour uraczy nas kolejnym wyścigiem – tym razem będzie to jednodniowy Milano-Sanremo, z kolei dwa dni później, 20 marca kolarze wyruszą na trasę 102. edycji Vuelta Ciclista a Catalunya. 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Paris-Nice pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Jeśli można powiedzieć że podczas testów zimowych ruszył hype train Fernando Alonso i Astona Martina, to po trzech sesjach treningowych nabrał on prędkości TGV. Hiszpan ukończył FP2 i FP3 z najszybszymi czasami, wyprzedzając oba Red Bulle na jednym okrążeniu. Dodatkowo, doniesienia o tempie wyścigowym podobnym do liderów podgrzewały atmosferę, a wszyscy fani zacierali ręce na popołudniowe kwalifikacje. 

Kwalifikacje

Już w pierwszych minutach Q1 obejrzeliśmy czerwoną flagę, gdy z Ferrari Charlesa Leclerca posypały się kawałki podłogi. Na szczęście nie było to nic groźnego, ale sędziowie zdecydowali się na przerwanie sesji w celu uprzątnięcia odłamków z toru. Po wznowieniu zegara, kierowcy licznie wyjechali na tor w celu ustanowienia jak najlepszych czasów, gwarantujących awans do drugiej części czasówki. Różnice między wszystkimi kierowcami były niewielkie, a tor stawał się szybszy z minuty na minutę. Ostatecznie, Kevin Magnussen, Oscar Piastri, Nyck De Vries, Pierre Gasly oraz Logan Sargeant odpali z kwalifikacji. O dużym pechu może mówić Amerykanin, który zajął 16 miejsce, ustanawiając czas identyczny do Lando Norrisa, jednak zajął niższe miejsce, ponieważ później przejechał swoje okrążenie.

W drugiej sesji kwalifikacji było dużo mniej zaskoczeń, ponieważ można było się spodziewać, że McLaren, Williams i Alpha Tauri nie będą walczyć o Q3, jednak mało kto przewidywał, że Hulkenberg w Haasie osiągnie wynik na tyle dobry, by zająć miejsce w czołowej dziesiątce. Lance Stroll był ostatnim kierowcą kończącym szybkie okrążenie i stał się również ostatnim kierowcą zapewniającym sobie awans do Q3.

W ostatniej sesji Red Bulle odpaliły prawdziwe rakiety i zeszły poniżej czasu 1:30:000. Swoje 21 Pole Position w karierze zdobył Max Verstappen, pokonując Sergio Pereza, na miejscach 3-4 zameldowali się Charles Leclerc oraz Carlos Sainz, a tuż za Ferrari uplasował się Fernando Alonso. Mercedesy ustawią się do wyścigu z szóstego i siódmego miejsca startowego, a za ich plecami znajdą się Lance Stroll, Esteban Ocon i Nico Hulkenberg.

Strategia na wyścig

Podczas wyścigu kierowcy mają do wyboru najtwardsze mieszanki, czyli C1, C2 oraz C3. Tor w Bahrajnie znany jest z dużego zużycia opon, dlatego najprawdopodobniej zobaczymy wyścig na dwa pit stopy. W zeszłym sezonie większość ekip zdecydowała się na strategię miękkie-miękkie-pośrednie, jednak za sprawą późnego auta bezpieczeństwa, wszyscy zmienili mieszanki na miękkie.  Podczas dzisiejszego wyścigu wiele będzie zależeć od tego, jak dobrze kierowcy będą w stanie zadbać o swoje opony, a manewr Ferrari z odpuszczeniem ostatniego kółka kwalifikacyjnego Leclerca w celu zachowania świeżych opon, może okazać się świetną zagrywką.

Na kim warto zawiesić wzrok

Oczywistym jest, że walka o pierwsze miejsce dostarcza największych emocji, jednakże w sezonie, w którym środek stawki jest tak bardzo wyrównany, nie sposób nie zainteresować się wydarzeniami za czołówką peletonu. Fernando Alonso i Lance Stroll to zdecydowanie duże znaki zapytania. Dobry start Hiszpana może namieszać w kolejności wyścigu, a silne tempo wyścigowe jakie prezentuje Aston Martin pozwoli na utrzymywanie się na tylnym skrzydle liderów. Pierre Gasly i Kevin Magnussen będą startowali z tyłu stawki, podczas gdy ich zespołowi koledzy awansowali do Q3 i udowodnili że w ich bolidy są w stanie walczyć o punkty. Zwiastuje to możliwość przebijania się przez resztę stawki i liczne manewry wyprzedzania. Alex Albon zanotował bardzo dobre okrążenie w Q2, jednak jego czas został usunięty ze względu na przekroczenie limitów toru. Tai nie zdążył już się poprawić i ukończył kwalifikacje na 15 pozycji, podczas gdy jego tempo wskazywałoby na dużo lepszą lokatę na koniec sezonu. 

W niedzielę kierowcy do startu ustawią się w kolejności:
1. Max Verstappen
2. Sergio Perez
3. Charles Leclerc
4. Carlos Sainz
5. Fernando Alonso
6. George Russel
7. Lewis Hamilton
8. Lance Stroll
9. Esteban Ocon
10. Nico Hulkenberg
11. Lando Norris
12. Valterii Bottas
13. Zhou Guanyu
14. Yuki Tsunoda
15. Alexander Albon
16. Logan Sargeant
17. Kevin Magnussen
18. Oscar Piastri
19, Nyck De Vries
20. Pierre Gasly

Początek wyścigu o Grand Prix Bahrajnu w niedzielę, o 16:00. Wszystkich chętnych zapraszamy do Radia Gol 2 na transmisję.

Jan Kawecki

Artykuł Worki z piaskiem zrzucone, wszystkie karty odkryte. Pora na Grand Prix Bahrajnu [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.