Artykuł Sparta Wrocław – Zdobędą Drużynowe Mistrzostwo Polski ?[ZAPOWIEDŹ SEZONU PGE EKSTRALIGI] [8] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Klasyfikacja 34. Kryterium Asów Polskich Lig Żużlowych im. Mieczysława Połukarda:

Karol Budzik

Artykuł Wracający Łaguta zwycięża w Kryterium Asów [PODSUMOWANIE] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W sezonie 2023 legitymujący się rosyjską licencją zawodnicy nadal nie będą mogli startować w PGE Ekstralidze. Aby móc z polskimi dokumentami przystąpić do rozgrywek DMP 2023, Sajfutdinow oraz Łaguta musieli zdać egzamin na licencję Ż, który czeka każdego młodego adepta sportu żużlowego. Ze względu na okoliczności zawodnicy w poniedziałek podeszli w Warszawie do teoretycznego testu. Obaj uzyskali na nim wynik pozytywny, dzięki czemu po roku przerwy wrócą na ekstraligowe tory.

Obaj doświadczeni żużlowcy mają zamiar walczyć ze swoimi zespołami o Mistrzostwo Polski. Artiom Łaguta wróci oczywiście do Betard Sparty Wrocław, która będzie chciała odzyskać stracony na rzecz Motoru Lublin tytuł. Emila Sajfutdinowa czeka natomiast opóźniony o rok debiut w ForNatureSolutions Apatorze Toruń, który już przed kampanią 2022 przedstawił drużynę gwiazd. Razem z Robertem Lambertem i Patrykiem Dudkiem Sajfutdinow ma prowadzić „Anioły” do bardzo dobrego wyniku.

Dwójka Rosjan, która w poniedziałek uzyskała polską licencję, wcale nie musi zamknąć listy zawodników z tego kraju startujących w PGE Ekstralidze w 2023. Do zawodników z Wrocławia i Torunia, a także Gleba Czugunova oraz Wadima Tarasienki może wkrótce dołączyć Grigorij Łaguta. Starszy brat Artioma był ostatnio łączony z transferem do Celfast Wilków Krosno.

Sezon 2023 w PGE Ekstralidze rusza w drugi weekend kwietna. W piątkowych meczach otwarcia ForNatureSolutions Apator Toruń zmierzy się z ebut.pl Stalą Gorzów, a Zooleszcz GKM Grudziądz będzie gościł przy Hallera Włókniarza Częstochowa.

Artykuł To już pewne. Gwiazdy wrócą do ligi! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Konkurs skoku w dal mężczyzn. Zapewne wielu z was zna tę historię – czarnoskóry Amerykanin Jesse Owens kontra duma III Rzeszy, Luz Long. Wygrywa Owens. Kontekst rasistowskiej polityki ówczesnych Niemiec jest oczywisty. „Moglibyście przetopić wszystkie medale i puchary, które mam i nie dorównałby 24-karatowej przyjaźni, którą czułem do Lutza” – powiedział po latach Amerykanin.

Gdyby jednak zobrazować to zdjęciem z podium – czarnoskórego Amerykanina, dyskryminowanego w swojej ojczyźnie z powodu koloru skóry, ale z wojskowym salutem podczas hymnu, a także Longa w geście salutu nazistów – wydaje się to teatrem absurdu. To zdjęcie nie jest tak znane, jak sama historia. Ile prawdy jest w tym, że Long pomógł Owensowi wygrać dobrymi radami? Są ślady wskazujące, że to tylko legenda – wymyślona przez Owensa właśnie dlatego, że przyjaźń pomiędzy nimi była prawdziwa. Podobno to w ostatnim liście do Owensa Long poprosił, żeby ten przyjechał kiedyś do Niemiec, spotkał się z jego synem i opowiedział o tym, jak dwoje ludzi na tym świecie może się przyjaźnić.

Czy to nie ciekawe? Nie wystarczył sam fakt – nigdy niepodważany – że Owens i Long, Afroamerykanin i „heilujący” przy nim na podium pilot Luftwaffe, byli serdecznymi przyjaciółmi. Owens miał tę historię jeszcze podkoloryzować – żeby ją uwiarygodnić. Przyjaźń powinna być taką zwykłą rzeczą, taka wielka nie miała wcale wielkiej historii, przysłowiowej „beczki soli”. Poznali się na zawodach, rywalizowali, jeden drugiemu pogratulował – nawet na oczach Hitlera, co, jak sam Owens podkreślał, wymagało wielkiej odwagi. Wystarczyło, aby Owens nie zwracał uwagi na wyciągniętą w nazistowskim pozdrowieniu rękę. On sam grał swój „teatrzyk” – salutował do hymnu kraju, który nim gardził nie mniej niż Hitler. „Gdy wróciłem do kraju, nadal nie mogłem zajmować miejsca na przodzie autobusu. Musiałem też wsiadać do niego tylnymi drzwiami” – opowiadał po latach. Obaj doskonale się rozumieli. Dzisiaj nikt nie ma wątpliwości – teatrzyk czy nie, ich przyjaźń była prawdziwa.

Co by się stało, gdyby te igrzyska nie odbyły się w Berlinie? Do późniejszych okrucieństw hitlerowskich zapewne i tak by doszło – może nawet wcześniej. Na pewno niejeden aspekt historii Owensa i Longa byłby mocno zatarty. Zapewne Long i tak pogratulowałby Owensowi, ale bez obecności Hitlera w loży Olympiastadion nie jest już to „gest wielkiej odwagi”. Czy narodziłaby się ta przyjaźń?

Może to właśnie dobrze, że te igrzyska odbyły się w Berlinie? Możemy wskazywać wiele przykładów hańby, dziś mówilibyśmy o tym w kategoriach „sportwashingu”, jak o igrzyskach w Soczi czy Pekinie. Ale dzięki tym igrzyskom świat wie jedno – obergefreiter Carl Ludwig „Luz” Long, pilot Luftwaffe, stojący na podium olimpijskim z ręką wyciągniętą w nazistowskim pozdrowieniu był po prostu dobrym człowiekiem. Historia przyjaźni Owensa z Longiem dotarła do nas prawdopodobnie w nieco zniekształconej już po śmierci Longa wersji. Dzisiaj przepływ informacji jest dużo szybszy. Widzisz heilującego Niemca na podium? Łatka przypięta do końca życia.

Dzisiaj nawet nie potrzeba gestów ani symboli. Nie trzeba mieć „Z” na dresie. Możesz być nawet obywatelem Polski i od dłuższego czasu wypowiadać się publicznie przeciwko Putinowi, jak Gleb Czugunow. Obrzucą cię wyzwiskami czy butelkami przy pierwszej okazji. Możesz opowiedzieć się publicznie przeciw wojnie, ale jeśli zrobisz to w sposób „dyplomatyczny”, jak Andriej Rublow („No war, please”), to usłyszysz wokół siebie jak echo cytat z tanga Maanamu – „to mało, to mało”. Nie daj Boże, jeśli opowiesz się przeciwko wojnie, a później usuniesz ten wpis, może w obawie o swoich bliskich, którzy zostali w tym nieludzkim kraju, zabraniającym swoim obywatelom bycia po prostu dobrymi ludźmi. Artiom Łaguta został w oczach wielu kibiców i niektórych dziennikarzy zwykłym koniunkturalistą. Nie trzeba być nawet Rosjaninem – wystarczy grać w rosyjskim klubie, już krzywo na ciebie patrzą.

Nie zamierzam wybielać ani igrzysk w Berlinie, ani tym bardziej nie odważyłbym się wybielać tego, co dzieje się teraz. Może faktycznie Rublow i Łaguta lawirują wokół tego, co dobre i co złe. Może gdy Daniił Miedwiediew mówił o tym, że „chciałby jak najszybciej zagrać pod flagą rosyjską” wcale nie przekazywał między wierszami tego, że to oznaczać będzie, że wojna skończona – może on faktycznie kocha ten zbrodniczy kraj? Może.

Nie wiemy też, czy dobrymi ludźmi byli pozostali niemieccy sportowcy startujący w 1936 roku w Berlinie. Może niektórzy wierzyli w Führera i III Rzeszę? Zapewne i tacy byli. Ale czy nie uderza was to, z jaką łatwością wydajemy sądy o ludziach, których podziwialiśmy przez lata, a teraz lekką ręką wykluczamy ich z naszej sportowej społeczności, nawet nie pytając o to, co myślą naprawdę, a co mogą pokazać? A może my się boimy tej odpowiedzi? „Mniej wiesz, lepiej śpisz!” Wygodniej nam stosować odpowiedzialność zbiorową – ewentualnych niesłusznie pokrzywdzonych wpiszemy w koszty – „bo tak trzeba było” – a nie wiemy, kto jest faktycznie niesłusznie pokrzywdzonym. Włączniki w krześle elektrycznym też są trzy – a działa tylko jeden.

Gest Longa wobec Owensa wymagał wielkiej odwagi – dziś oczekujemy takich „na pęczki”, choć nam samym jej brakuje (wiem, co mówię). Ale chwilę później wykonał inny, hańbiący go gest. Mimo to określamy go jednoznacznie – na podstawie opowieści człowieka, który miał być jego nie rywalem, tylko wrogiem, a został przyjacielem.

Nie wiemy, kto popiera napaść na Ukrainę, bo jest zastraszony, kto ma „wyprany mózg”, a kto naprawdę wierzy w „specjalną operację wojskową”. Nie wiemy, kto milczy, bo się boi, kogo ta sprawa w ogóle nie interesuje (tak, są tacy ludzie bez uczuć – może nawet są szczęśliwsi w swoim świecie?), a kto nie chce się ujawnić, że popiera. Nie wiemy, kto naprawdę jest przeciwko tej napaści, a kto tylko koniunkturalnie próbuje przymilić się światu cywilizowanemu. Nie wiemy, jaka jest prawda, nie siedzimy ludziom w głowach.

Pozostaje nam tylko wiara w dobro lub w zło. Z tego samego gestu możemy wyczytać koniunkturalizm albo szczerość – w jedną lub drugą stronę. Możemy też dojrzeć niepewność tego drugiego człowieka i odczytać ją również dwojako – strach czy wola przeczekania. Interpretacja zawsze zależy od odbiorcy – może się mylić. Ale to, jak zinterpretuje dane słowo czy gest, świadczy tylko o nim.

„Chcę znów wierzyć w miłość,
Mieć siłę, by wstrzymać łzy,
Mieć prawo do walki/życia,
Znów dotknąć gwiazd,
Zatrzymać czas.”

Autor: Wojciech Nowakowski
Foto: Bundesarchiv, Bild 183-G00630 / Autor nieznany / CC-BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Artykuł Czego (nie) nauczył nas Jesse Owens pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Rywalizacja nabiera tempa, w czołówce coraz ciaśniej, a Polacy coraz jaśniej świecą. Obecnie dwa z pierwszych trzech miejsc w klasyfikacji generalnej należą do Biało-Czerwonych – Bartosza Zmarzlika (83 pkt.) oraz Macieja Janowskiego (70 pkt.). Rozdziela ich Artiom Łaguta z dorobkiem 80 oczek. Czeka nas nie lada ściganie, które z pewnością przyniesie wiele emocji i, być może jak w przypadku piątkowych zmagań, nieoczekiwanych zwrotów akcji i zaskoczeń.

Oczekiwać można świetnego występu od obecnego lidera, wspomnianego wyżej Zmarzlika, który z pewnością napędzany będzie nie tylko chęcią sięgnięcia po trzeci tytuł mistrza świata trzeci raz z rzędu, ale także tym celem nieco bliższym, krótkodystansowym – by czwarty raz z rzędu wygrać rundę cyklu Grand Prix. Z pewnością gonić go będzie chciał zarówno Maciej Janowski, dla którego urodzinowa runda okazała się nie do końca pomyślna, gdyż zakończył zmagania bez awansu do półfinałów, pierwszy raz w tym sezonie. Druga runda w Lublinie da mu możliwość zrehabilitowania się i pokazania świetnej formy, którą dysponuje.

Warto zwrócić uwagę też na młodego Dominika Kuberę, który wystartował z dziką kartą i udało mu się stanąć na drugim stopniu podium. Takie osiągnięcie, gdzie zawodnik z dziką kartą dostał się do finału, ostatni raz miało miejsce w 2014 w Gorzowie. Wówczas niespełna 19-letni Bartosz Zmarzlik triumfował wśród naprawdę mocnych nazwisk.

Nie można lekceważyć pozostałych topowych żużlowców. Dobry występ zaliczyć może Fredrik Lindgren czy Artiom Łaguta, którzy plasują się w pierwszej piątce. Nie można zapominać o bardzo walecznym Taiu Woffindenie. Brytyjczyk nie raz potrafił zaskoczyć i pokazać pazur.

Początek już o godzinie 19:00, zapowiada się iście energetyzujące starcie!

Lista startowa:

1. Krzysztof Kasprzak (Polska)
2. Emil Sayfutdinov (MFR)
3. Anders Thomsen (Dania)
4. Fredrik Lindgren (Szwecja)
5. Robert Lambert (Wielka Brytania)
6. Maciej Janowski (Polska)
7. Jason Doyle (Australia)
8. Bartosz Zmarzlik (Polska)
9. Oliver Berntzon (Szwecja)
10. Martin Vaculik (Słowacja)
11. Matej Zagar (Słowenia)
12. Dominik Kubera (Polska)
13. Artem Laguta (MFR)
14. Max Fricke (Australia)
15. Tai Woffinden (Wielka Brytania)
16. Leon Madsen (Dania)
17. Wiktor Lampart (Polska)
18. Mateusz Świdnicki (Polska)

Autor: Liwia Waszkowiak

Artykuł Czy ktoś powstrzyma Zmarzlika przed dubletem w Lublinie? [zapowiedź SGP] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Początek był niemal identyczny jak dzień wcześniej. W sobotę, w pierwszym biegu na pierwszym łuku upadł Anders Thomsen. Podobnie było dzisiaj. Duńczyk po kontakcie z motorem Fredrika Lindgrena upadł na tor. Sędzia podjął decyzję o powtórce w czteroosobowym składzie. Niestety zawodnik Stali Gorzów nie ukończył wyścigu. Wszystko za sprawą bólu lewej ręki, który już wczoraj doskwierał żużlowcowi. Dzisiaj kontuzja się pogłębiła. Jakby tego było mało, w swoim przedostatnim wyścigu podniosło mu motor i tuż po starcie zaliczył kolejną wywrotkę. Mimo to Thomsen odjechał zawody do końca, a jak się później okazało wywalczył nawet awans do półfinału.

Dla Duńczyka weekend w Pradze był prawdziwą sinusoidą nastrojów. Przez podobne emocje przechodził jego rodak, Leon Madsen, który wczoraj po trzech startach przewodził w tabeli z kompletem punktów. Dzisiaj po odjechaniu pięciu – a w zasadzie czterech biegów, bo raz został wykluczony z powodu dotknięcia taśmy – zgromadził ledwie 7 oczek. Wynik ten dał mu dopiero 10. lokatę.

Wielkim nieobecnym w półfinałach był także Tai Wofffinden. Trzykrotnemu mistrzowi świata do awansu do decydującej fazy zabrakło punktu. Ostatecznie zmagania zakończył na 9. pozycji.

Na szczęście przez takie problemy nie przechodzili Maciej Janowski i Bartosz Zmarzlik. Oboje po fazie zasadniczej zajmowali miejsca dające awans do kolejnego etapu.

Tak jeździ obrońca mistrzowskiego tytułu????????

Znakomicie to zrobił @zmarzlik95???? Oprócz zawodnika @StalGorzow1947 Polskę w półfinale będzie też reprezentować @MaciejJanowski1????????

????Transmisja trwa w CANAL+ SPORT i @canalplusonline pic.twitter.com/hoRBjiPCUq

— CANAL+ SPORT (@CANALPLUS_SPORT) July 18, 2021

Niestety nieco gorzej poszło trzeciemu z biało-czerwonych. Krzysztof Kasprzak, świętujący dzisiaj swoje 37. urodziny, na koncie zgromadził tylko 4 oczka. Rezultat ten nie dał mu oczywiście awansu do półfinału. Turniej ukończył na 13. pozycji.

Podobnie jak było podczas pierwszej rundy, do finału zdołał wjechać tylko, albo aż jeden Polak. Ponownie był to Maciej Janowski, który w półfinale wyprzedził Artema Łagutę, Jasona Doyle’a oraz Andersa Thomsena. Bartosz Zamrzlik, który jechał w półfinale numer 2, musiał uznać wyższość Emila Sajfutdinowa oraz Fredrika Lindgrena. Pokonał jedynie Martina Vaculika.

Finałowe starcie dostarczyło wszystkim wielkich emocji. Wszystko zaczęło się od fatalnego startu Janowskiego. Polak zagapił się i wydawało się, że zabraknie dla niego miejsca na podium. 29-latek wziął się jednak ostro do pracy i wyprzedził Fredrika Lindgrena i Emila Sajfutdinowa. Na ostatnim okrążeniu miał także chrapkę na Artema Łagutę, ale Rosjanin skutecznie bronił się przed atakami swojego kolegi z klubu. Jako trzeci linię mety przekroczył Lindgren, który na ostatnich metrach „łyknął” Sajdutdinowa.

BIEG GODNY FINAŁU????????

Znakomita gonitwa @MaciejJanowski1 i ostatecznie drugie miejsce podczas drugiej rundy zmagań w @SpeedwayGP???? pic.twitter.com/Vg83nva88m

— CANAL+ SPORT (@CANALPLUS_SPORT) July 18, 2021

Wyniki drugiej rundy Grand Prix

1. Artiom Łaguta – 18 (3,3,1,3,3,2,3) – 20 pkt

2. Maciej Janowski – 15 (3,3,0,1,3,3,2) – 18 pkt

3. Fredrik Lindgren – 11 (2,0,2,2,2,2,1) – 16 pkt

4. Emil Sajfutdinow – 14 (2,3,2,3,1,3,0) – 14 pkt

5. Bartosz Zmarzlik – 14 (2,3,3,2,3,1) – 12 pkt

6. Jason Doyle – 11 (3,1,3,2,1,1) – 11 pkt

7. Martin Vaculik – 10 (3,0,2,3,2,0) – 10 pkt

8. Anders Thomsen – 8 (d,2,3,3,u,0) – 9 pkt

9. Tai Woffinden – 7 (0,2,1,1,3) – 8 pkt

10. Leon Madsen – 7 (2,t,3,1,1) – 7 pkt

11. Max Fricke – 6 (1,2,1,0,2) – 6 pkt

12. Matej Zagar – 5 (1,1,0,1,2) – 5 pkt

13. Krzysztof Kasprzak – 4 (1,2,0,0,1) – 4 pkt

14. Jan Kvech – 3 (0,1,2,0,0) – 3 pkt

15. Robert Lambert – 3 (1,1,1,0,0) – 2 pkt

16. Oliver Berntzon – 2 (0,0,0,2,0) – 1 pkt

Pozycję lidera klasyfikacji generalnej utrzymał Maciej Janowski. Jego przewaga nad drugim Artemem Łagutą wynosi 6 punktów.

Klasyfikacja generalna Grand Prix po dwóch rundach

1. Maciej Janowski – 38

2. Artem Łaguta – 32

3. Emil Sajfutdinow – 32

4. Fredrik Lindgren – 30

5. Tai Woffinden – 24

6. Bartosz Zmarzlik – 23

7. Martin Vaculik – 18

8. Leon Madsen – 17

9. Jason Doyle – 16

10. Max Fricke – 15

11. Anders Thomsen – 12

12. Matej Zagar – 11

13. Robert Lambert – 9

14. Jan Kvech – 7*

15. Krzysztof Kasprzak – 5

16. Oliver Berntzon – 3

* – zawodnik startujący z dziką kartą podczas GP Czech

Kolejne dwie rundy GP odbędą się w Polsce, a dokładnie we Wrocławiu. Zaplanowane zostały na 30 i 31 lipca.

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Artiom Łaguta wygrywa 2. rundę Grand Prix! Maciej Janowski pozostaje liderem cyklu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Był sobie post

Tuż przed świętami Bożego Narodzenia natrafiłem na facebookowy post żużlowca Kacpra Gomólskiego. Dla niewtajemniczonych, „GinGer” poinformował w nim o zorganizowanej przez siebie internetowej zrzutce. Stworzył kibicom szansę wsparcia go w przygotowaniach do sezonu 2019. Znaczenie ma każda, nawet najdrobniejsza pomoc finansowa, jednak ci, którzy dołożą co najmniej 50 złotych, mogą liczyć na paczkę z gadgetami i zaszczytne miano sponsora. Ich imiona i nazwiska znajdą się na specjalnym banerze, towarzyszącym Gomólskiemu podczas zawodów w zbliżającym się sezonie. Pozyskane w ten sposób fundusze mają być przeznaczone na zakup nowego silnika. Fajna oferta nie? Dla konesera żużlowych pamiątek szansa na wzbogacenie swojej kolekcji, a przy okazji możliwość zrobienia czegoś pożytecznego. Kasa w zasadzie niewielka. Przecież niektórzy potrafią wydać znacznie więcej na jedno danie w restauracji czy na kilkudniowy zapas fajek.

Spójrzmy na to jeszcze inaczej. Swego czasu, sportowiec jawił się jako pan zza szklanego ekranu, który wydawał się bardzo odległy i niedostępny. Zobaczenie go na żywo na stadionie, na jakimś spotkaniu, a najlepiej w ogóle w sklepie, wywoływało efekt opadającej szczęki. Teraz możemy tych ludzi podpatrywać w każdej sytuacji, dodawać do znajomych, pisać im wiadomości, chwalić i bluzgać, uczestniczyć w wideo czatach, a nawet, jak się okazuje, zostać ich sponsorem. I to wszystko bez ruszania się z cieplutkiego fotela. Wystarczy wygodnie zasiąść przed ekranem komputera. Patrząc przez pryzmat social mediów, post wstawiony przez Gomólskiego nie wyróżniał się niczym szczególnym na tle wielu innych podobnych wpisów. W dobie Facebooków, Instagramów i Twitterów  oraz oferowanych w sieci narzędzi, dość często natrafia się na odnośniki do przeróżnych zbiórek. A fakt, że tym razem dotyczyła ona aktywnego sportowo żużlowca? Co z tego? Stare porzekadło głosi, iż każdy orze jak może. Prawdopodobnie właśnie z tego powodu temat został rozdmuchany niczym liście na wietrze.

Potężnie się zdziwiłem gdy po kilku dniach ujrzałem ociekające tym wątkiem portale internetowe. Zaczęła się „rozkmina” nad definicją profesjonalizmu, a raczej jego braku. Dało się wyczytać, że gdyby na ruch ze zbiórką zdecydował się jakiś młodzian, to jeszcze można to obronić, ale jeśli robi to facet z kilkuletnim bagażem żużlowych doświadczeń, to nie ma zmiłuj. No jakże to tak? Swoje trzy grosze dołożyły też niemające zbyt wiele wspólnego z podtrzymywaniem na duchu komentarze użytkowników wspomnianych wcześniej mediów społecznościowych. Takie uroki współczesnego dziennikarstwa i życia w globalnej wiosce. Jedno mnie jednak zastanawia. Powszechną praktyką jest też chociażby doszukiwanie się mankamentów tkwiących w poszczególnych stadionach. Niestety przeważnie ani słówkiem nie wspomina się o ich niedostosowaniu do potrzeb osób niepełnosprawnych. To znaczy, że problem nie występuje czy może nie jest dostatecznie interesujący, a przez to nie nabije tryliarda klików i pokaźnej liczby komentarzy? A może po prostu brakuje świadomości? Jeśli tak, to jako jeden z „W-Skersów” sygnalizuję występowanie tej niedogodności. Nie każdy musi o niej wiedzieć. Jeden z redaktorów udowodnił mi jednak, iż owe zjawisko można zauważyć, bo sam zgłosił się do mnie po wypowiedź i podchwycił wątek. O to w tej zabawie chodzi, ale to wciąż tylko kropla w morzu potrzeb.

Liczy się człowiek

Wracając do meritum, nie neguję brania jakiegokolwiek z tematów pod lupę. Przecież jako żurnaliści musimy mieć o czym pisać. Każde zagadnienie można jednak rozpatrzeć nieco szerzej i odnieść się do różnych perspektyw. Oprócz wymiaru krytycznego zawsze da się dostrzec jakieś światełko w tunelu. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Wydaje mi się, że spora grupa fanatyków speedway’a myśli podobnie. Najlepszym dowodem jest całkiem pokaźna liczba wpłat w zbiórce zorganizowanej przez Gomólskiego, a poza tym masa pozytywnych oraz zagrzewających do boju komentarzy. Prawdę powiedziawszy, nie do końca rozumiałem całą tę nagonkę. Przypominało to trochę zmasowany atak ciężkiej artylerii. Kogoś mordowali? Niebo waliło się na głowę jak u Asteriksa i Obeliksa? Nie sądzę. Nie dziwota, że potem patrzą na dziennikarzy jak na wcielone zło pod postacią gościa z dyktafonem. Wtedy też zaczyna się wojenka na teksty medialne i oświadczenia w social mediach.

Wiecie dlaczego tak jest? Bo dzisiaj wszystko jest znacznie bardziej widoczne, uwypuklone i utrwalone, a poza tym zmniejsza się dystans komunikacyjny. Kiedyś typowy Kowalski rzucił swoje bardziej lub mniej pochlebne zdanie na temat jakiegoś zawodnika do Nowaka, a po skończonej dyspucie Panowie rozchodzili się w swoją stronę, bez wtajemniczania osób trzecich we wcześniejsze rozważania. Dzisiaj każdy może zapoznać się z publicznie dostępną dyskusją, a poza tym załatwić wszelkie sprawy w mediach społecznościowych. Mniejsza o to. Pisałem już kiedyś, że nikomu nie odbieram prawa do krytyki, zwłaszcza jeśli jest konstruktywna. Kilka słów negacji może się przydać przede wszystkim, gdy trzeba wyprowadzić kogoś na prostą, bo sam nie do końca sobie ze sobą radzi. Mistrzem w tej kwestii jest chyba Stefan Horngacher. Z naszymi skoczkami ma bardzo dobre relacje, ale w kwestiach treningowych jest twardy i nieprzejednany. Swego czasu postawił nawet ultimatum przed Piotrem Żyłą, odnośnie zmiany techniki oddawania skoków. Czasami pomaga jasny i czytelny komunikat: Robisz to źle, ale jeśli zmienisz jedno czy drugie, to możesz zajść o wiele dalej.

Tylko czy w wypadku Gomólskiego trzeba kogokolwiek wyprowadzać na prostą? Na pewno nie mentalną i osobowościową, bo w tym względzie wszystko wydaje się być w porządku. Bardziej na prostą sportową po nienajlepszym sezonie, ale tutaj Kacper musi poradzić sobie sam. Nadmiar doradców i niepotrzebnych krytykantów raczej mu nie pomoże. Każdy ma wolną wolę i naturalne prawo do samodzielnego wyznaczania własnej drogi. Czasami warto zaufać i pozwolić stawiać kolejne kroki po swojemu. Widać, że „GinGer” działa i stara się zrobić wszystko co tylko może, żeby w przyszłości było lepiej. Bo kto zabroni nam próbować, jeśli nikomu nie robimy krzywdy, a przy okazji działamy w zgodzie z literą prawa? A jeśli przez większość minionego sezonu grzejesz ławę i szukać okazji do startu gdziekolwiek tylko się da, to w pewnym momencie chwycisz się nawet brzytwy, żeby tylko nie utonąć. Kacprowi miałem okazję przyjrzeć się nieco bliżej w sezonach 2015-2016, kiedy był zawodnikiem toruńskiego klubu. W zespole nie odgrywał co prawda roli lidera, ale nie taka była jego funkcja. Pracowitości i zaangażowania nikt mu jednak nie mógł odmówić. Starał się za trzech, a górę zawsze brała motywacja do stawania się jeszcze lepszym.

Mówi się, że dopóki walczysz jesteś zwycięzcą. Zbieranie funduszy jest jedną z form rzeczonej walki. Wiedzą o tym zarówno sportowcy, jak również będące w poważnej potrzebie osoby niepełnosprawne. Aczkolwiek w naszym kraju dość dziwnie podchodzi się do wszelkich zbiórek. Przypadek Gomólskiego nie jest jedyny. Krytyczne głosy pojawiły się nawet wobec zbierania pieniędzy na rzecz Tomasza Golloba, nie wspominając już o Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. Tymczasem każda zrzutka daje nam jeden zasadniczy przywilej – swobodę wyboru. Jeśli czujesz potrzebę, to wesprzesz. Kiedy uważasz to za bezsens, najwyżej przejdziesz obok tego z obojętnością. Nikt nikogo do niczego nie zmusza. Z podobnego założenia wychodzi Kacper. Uda się zebrać wymagane 25 tysięcy, a będzie nowy silnik. Nie uda się tego zrobić, to zawodnik „dosprzętowi” pozostałe motocykle. Żadna wielka filozofia. Wszystko można wyczytać w opisie zbiórki.

Przecież Gomólski nie uzależnia swojej sportowej postawy wyłącznie od kibicowskiego wsparcia finansowego. Nowiuśki GM ma być tylko kolejnym narzędziem na drodze do dobrej dyspozycji i ewentualnego sukcesu. To jednak  nie oznacza, że w garażu nie czekają inne gotowe do sezonu maszyny. Naprawdę przyda się nam znacznie więcej dystansu do działań zawodników, tym bardziej jeśli nie wykraczają one poza granice przyzwoitości.

Nieokiełznane wariactwo

To wszystko nie bierze się znikąd. Taka jest właśnie esencja sportów motorowych. Sprawiają, że oczy wychodzą nam z orbit, a podziw sięga najwyższych szczytów górskich. Dostarczają twardej walki przy maksymalnie rozwiniętych prędkościach i niezapomnianych wrażeń dźwiękowych. Wszelkim sportom motorowym potrzeba bardzo charakternych ludzi, którzy nie będą znali granic w przemierzaniu krętej drogi wiodącej po marzenia. Bo tutaj, poza czynnikiem fizyczno-kondycyjnym, decydujący jest też czynnik sprzętowy. Możesz być świetnie przygotowany i wytrenowany, ale jeśli sprzęt nie będzie podążał z tobą w parze, to niewiele zrobisz. Dlatego potrzeba takich ludzi, którzy będą w stanie pogodzić te dwa żywioły i jeszcze odnaleźć się w ich obliczu. A przecież mogą pojawić się też paskudne kontuzje. Totalny roller-coaster.

Sporty motorowe wymagają niestandardowych i wypisujących się z powszechnie oczekiwanych schematów decyzji. Kojarzycie Nikiego Laude? To pewien austriacki trzykrotny Mistrz Świata Formuły 1. Wiecie jak zaczynał? Rodzina miała wobec niego inne plany i ostro go krytykowała, tymczasem on wykładał kasę z własnej kieszeni, a w pewnym momencie zaciągnął nawet pożyczkę, aby wykupić sobie miejsce w zespole. Taki Lewis Hamilton uznawany jest za współczesnego wirtuoza kierownicy i faceta, który śmiało może gonić siedmiokrotnego czempiona Formuły 1, Michaela Schumachera. Wiecie jaki ma sposób na odreagowanie? Jest projektantem mody. Między wyścigami lubi wyskoczyć na jakiś pokaz, choć niektórzy uznają to za mało profesjonalne. Poza tym, z bolidu czasami przesiada się na motocykl, bo preferuje też inną formę doświadczania niebotycznych prędkości, nawet jeśli od czasu do czasu kończy się to upadkiem. Skoro jesteśmy już w świecie Formuły 1, to nie wypada pominąć również Roberta Kubicy, który na stole miał ofertę z Ferrari, a przecież wybrał najgorszy w zeszłorocznej stawce bolid Williamsa. Tyle, że gdyby przyodział się w czerwone barwy, to mógłby co najwyżej testować, natomiast w zespole z Grove będzie mógł się ścigać.

Na żużlowym podwórku również nie brakuje ciekawych dla kibicowskiego oka decyzji. Taki Nicki Pedersen zdobył w czarnym sporcie niemalże wszystko. Niedawno odniósł koszmarną kontuzję, po której mógłby tak naprawdę zakończyć karierę i prażyć się w słońcu. Mimo wszystko zaryzykował i wrócił w bardzo dobrej formie, no może z wyjątkiem Grand Prix. Spójrzmy też na obecnego żużlowego Mistrza Świata, Taia Woffindena. Swego czasu zrezygnował ze współpracy z rodzimą federacją, pomimo tego, że byłby znakomitym ambasadorem speedway’a w Wielkiej Brytanii. Od fanów trochę mu się dostało, ale walczył w imię wyższej wartości, czyli profesjonalizacji. Z kolei bracia Łagutowie czy Emil Sajfutdinow jeszcze parę lat temu odrzucali możliwość reprezentowania swojego kraju w międzynarodowych zawodach drużynowych. Oficjalnie komuś popsuł się bus, drugi był chory, a trzeci pojechał na wakacje, choć każdy wiedział, że z powodu braku należytego wsparcia i zaangażowania ze strony rosyjskiej federacji, taki występ im się po prostu nie opłacał. Pojawiały się oczywiście krytyczne głosy, ale czy ktoś przestał ich doceniać, gdy potem w rozgrywkach polskiej ligi wyczyniali prawdziwe cuda i wjeżdżali tam, gdzie inni baliby się wcisnąć szpilkę? Raczej nie. Każdy z tych facetów jest nieokiełznanym sportowym wariatem. I dobrze. Czasami po prostu nie da się inaczej, więc trzeba podążać własnymi ścieżkami.

A wracając do internetowej zrzutki Kacpra Gomólskiego, z całej tej historii i tak wypływa jeden zasadniczy morał. Niebawem zacznie się sezon, a wtedy dla większości liczyć się będą wyłącznie wyniki. Cała otoczka zejdzie na drugi plan, bo przecież o wszystkim zdecydują wszechobecne cyferki. Jeśli zawodnik będzie jeździł dobrze, to pojawi się euforia i wnioskowanie o zbawiennym wpływie sponsorskiego wsparcia kibiców. No chyba, że wyniki okażą się niezadowalające, to społeczność nie da żyć i zacznie krytykować, wypominając zajmowanie głowy zbiórkami, zamiast porządnym treningiem i przygotowaniem sprzętu. Przecież dobranie punktu widzenia będzie zależało wyłącznie od punktu siedzenia, dlatego lepiej machnąć na to ręką. Najbardziej prawdopodobna jest jednak trzecia opcja. W całym tym harmidrze, spowodowanym kolejnymi meczami, dywagacjami nad szansami drużyn i możliwymi scenariuszami, większość pewnie i tak zapomni o zbiórce pieniędzy i wytworzonym wokół niej szumie.

Karol Śliwiński

Artykuł Kołem po sporcie: Z małej zbiórki wielka burza pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.