To ruch ogromnego kalibru zarówno pod względem sportowym, jak i finansowym. Liverpool ma zapłacić za 23-letniego Francuza początkowo około 106 milionów funtów, natomiast wraz z bonusami kwota może wzrosnąć nawet do 123 milionów funtów. Tym samym Barcola stał się drugim najdroższym zawodnikiem w historii Liverpoolu, ustępując pod tym względem jedynie Alexandrowi Isakowi, sprowadzonemu z Newcastle United w 2025 roku za 125 milionów funtów.

Liverpool postawił na szybkość i dynamikę

Pozyskanie Barcoli jest przede wszystkim odpowiedzią na potrzebę wzmocnienia skrzydeł. Francuz jest zawodnikiem niezwykle dynamicznym, szybkim i bardzo dobrze radzącym sobie w pojedynkach jeden na jeden. Jego naturalną pozycją jest lewa strona ofensywy, choć może występować również po przeciwnej stronie boiska.

Liverpool potrzebował zawodnika o właśnie takim profilu. Po odejściu Mohameda Salaha klub musiał znaleźć nowe rozwiązania w ofensywie, a przyjście Barcoli ma zwiększyć możliwości zespołu w grze na skrzydłach. Francuz może być jednym z najważniejszych elementów nowej ofensywnej układanki Iraoli.

Jego największym atutem jest umiejętność wykorzystywania wolnej przestrzeni. Barcola potrafi otrzymać piłkę przy linii bocznej, ruszyć w kierunku bramki, minąć przeciwnika i stworzyć zagrożenie zarówno poprzez strzał, jak i podanie do partnera. To profil zawodnika idealnie pasujący do nowoczesnego futbolu opartego na intensywności i szybkim przechodzeniu z obrony do ataku.

Wielka inwestycja Liverpoolu

Kwota transferu robi ogromne wrażenie. Początkowo Paris Saint-Germain oczekiwało za swojego zawodnika nawet około 145 milionów funtów, jednak Liverpoolowi udało się wynegocjować korzystniejsze warunki. Ostatecznie ustalono podstawową kwotę na poziomie około 106 milionów funtów, a kolejne 17 milionów może zostać wypłacone w ramach bonusów.

Dla Liverpoolu jest to kolejny dowód na to, że klub zamierza bardzo mocno inwestować w przebudowę zespołu. W ostatnich oknach transferowych na Anfield trafiali już między innymi Alexander Isak, Florian Wirtz, Hugo Ekitiké, Jérémy Jacquet oraz Victor Muñoz.

Barcola ma jednak szczególną rolę. Nie jest wyłącznie kolejnym młodym zawodnikiem z dużym potencjałem. Liverpool oczekuje od niego wpływu na wyniki już teraz.

Od Lyonu do Paryża

Kariera Barcoli rozpoczęła się w akademii Olympique Lyonnais. To właśnie tam Francuz rozwijał swoje umiejętności i otrzymał pierwszą szansę na poziomie seniorskim.

W barwach Lyonu rozegrał 47 spotkań, zanim w 2023 roku zdecydował się na transfer do Paris Saint-Germain. Paryżanie zapłacili za niego około 45 milionów euro, widząc w młodym skrzydłowym zawodnika mogącego w przyszłości stać się jedną z gwiazd europejskiego futbolu.

Transfer do PSG był ogromnym krokiem w karierze Barcoli. W stolicy Francji musiał rywalizować o miejsce w składzie z zawodnikami światowego formatu, a jednocześnie szybko przyzwyczaić się do presji związanej z występami w jednym z największych klubów Europy. Mimo ogromnej konkurencji Francuz potrafił zaznaczyć swoją obecność.

Sukcesy z Paris Saint-Germain

Barcola opuszcza PSG jako zawodnik z bardzo bogatym dorobkiem jak na swój wiek. W ciągu trzech lat spędzonych w Paryżu zdobył między innymi trzy mistrzostwa Francji oraz dwa Puchary Francji.

Największym sukcesem było jednak zwycięstwo w Lidze Mistrzów. PSG sięgnęło po najważniejsze klubowe trofeum w Europie, a Barcola był częścią zespołu, który przez kolejne sezony dominował zarówno na krajowym podwórku, jak i w europejskich rozgrywkach.

Według danych przytaczanych przez Reutersa, podczas pobytu w PSG Francuz rozegrał 152 spotkania, w których zdobył 39 bramek i zanotował 37 asyst.  To liczby pokazujące, że Barcola nie jest wyłącznie efektownym dryblerem. Potrafi również przekładać swoje umiejętności na konkretny dorobek ofensywny.

Dlaczego zdecydował się odejść z PSG?

Transfer do Liverpoolu był możliwy również dlatego, że sytuacja Barcoli w PSG uległa zmianie. Paryżanie wzmocnili swoją ofensywę kolejnymi zawodnikami, przez co reprezentant Francji znalazł się niżej w hierarchii.

Konkurencja w ataku była ogromna, a jednym z zawodników rywalizujących o miejsce w składzie był między innymi Ousmane Dembélé, zdobywca Złotej Piłki 2025. Barcola miał coraz mniej powodów, aby pozostawać w klubie, w którym jego rola mogła zostać ograniczona.

Liverpool zaoferował mu natomiast coś bardzo istotnego – perspektywę bycia jednym z liderów nowego projektu.

Iraola dostał kolejnego zawodnika do ofensywy

Dla Andoniego Iraoli transfer Barcoli jest niezwykle ważny. Nowy szkoleniowiec Liverpoolu przebudowuje drużynę i potrzebuje skrzydłowych zdolnych do gry na wysokiej intensywności.

Barcola może dać zespołowi większą elastyczność. Francuz potrafi zejść do środka, zaatakować przestrzeń za linią obrony, przyspieszyć akcję, a także samodzielnie stworzyć przewagę.

Jego obecność może również wpłynąć na ustawienie pozostałych zawodników Liverpoolu. Florian Wirtz, Alexander Isak, Hugo Ekitiké, Cody Gakpo czy Rio Ngumoha otrzymają kolejnego partnera zdolnego do kreowania sytuacji.

Co z Codym Gakpo?

Transfer Barcoli może mieć również konsekwencje dla innych zawodników Liverpoolu. Szczególnie dużo mówiło się o przyszłości Cody’ego Gakpo.

Holender może występować na lewej stronie, czyli na pozycji, na której najczęściej gra Barcola. W związku z tym pojawiły się informacje o zainteresowaniu Gakpo ze strony innych klubów, w tym Manchesteru City oraz Tottenhamu. Liverpool miał jednak odrzucić ofertę Manchesteru City opiewającą na około 80 milionów funtów, co może oznaczać, że klub chce zachować szeroki wybór w ofensywie. (Guardian)

Barcola nie musi więc oznaczać automatycznego końca Gakpo na Anfield. Iraola może wykorzystać obu zawodników w różnych rolach, szczególnie że sezon jest długi, a Liverpool będzie rywalizował na kilku frontach.

Czteroletni? Nie – pięcioletni projekt

Barcola podpisał z Liverpoolem pięcioletni kontrakt, co pokazuje, jak dużą wiarę klub pokłada w jego możliwościach. Anglicy nie sprowadzają go z myślą o jednym czy dwóch sezonach.

Liverpool chce, aby Francuz stał się częścią zespołu na lata. W wieku 23 lat Barcola nadal ma przestrzeń do rozwoju, a najlepsze lata kariery powinny być dopiero przed nim. Francuz ma również reprezentacyjne doświadczenie. Zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Francji w 2024 roku i znalazł się w kadrze na mistrzostwa Europy. Był również częścią reprezentacji podczas mundialu w 2026 roku.

Numer 29 i nowy rozdział

Barcola będzie występował w Liverpoolu z numerem 29. Sam zawodnik określał ten numer jako symboliczny i podkreślał, że ma dla niego szczególne znaczenie. Wcześniej pojawiały się informacje, że może przejąć numer 11 po Mohamedzie Salahu, jednak ostatecznie zdecydował się pozostać przy swojej dotychczasowej „29”. Teraz przed nim zupełnie nowe wyzwanie.

Premier League będzie wymagała od niego jeszcze większej intensywności i regularności. Każdy mecz będzie okazją do sprawdzenia, czy zawodnik, który błyszczał we Francji i Lidze Mistrzów, jest gotowy na wymagania angielskiego futbolu.

Liverpool wysłał jasny sygnał

Transfer Bradley’a Barcoli to coś więcej niż tylko zakup kolejnego skrzydłowego. Liverpool wysłał jasny sygnał swoim rywalom, że po zmianie szkoleniowca nie zamierza długo czekać na powrót do walki o najwyższe cele.

The Reds zakończyli poprzedni sezon dopiero na piątym miejscu, mimo ogromnych inwestycji w kadrę. Nowy sezon ma przynieść zdecydowanie lepsze rezultaty, a Iraola otrzymuje coraz więcej jakościowych zawodników do realizacji swojej wizji.

Barcola ma być jednym z kluczowych elementów tej układanki.Francuz z PSG wygrał dwa trofea Ligi Mistrzów, trzy Mistrzostwa Francji oraz dwa Puchary Francji

Liverpool pozyskał zawodnika, który ma szybkość, przebojowość, doświadczenie na najwyższym poziomie i – co najważniejsze – ogromny potencjał. Teraz pozostaje odpowiedzieć na najważniejsze pytanie: czy Bradley Barcola stanie się kolejną wielką gwiazdą Premier League? Wszystko wskazuje na to, że na Anfield wierzą, iż właśnie tak będzie.

Fot. Liverpool
Autor: Mikołaj Mazur

Artykuł Z Ligue 1 do Premier League – Bradley Barcola zawodnikiem Liverpoolu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Transfer Harabiego jest dla AIK inwestycją w zawodnika, który w ostatnich sezonach bardzo dobrze prezentował się na zapleczu szwedzkiej ekstraklasy. 23-latek ma za sobą występy zarówno w młodzieżowych strukturach Hammarby, jak i w Tunezji, a ostatnie lata spędził w Nordic United, gdzie stał się jednym z ważniejszych zawodników zespołu.

Kolejny krok w karierze

Aziz Harabi urodził się 11 grudnia 2002 roku w Szwecji. Swoją piłkarską drogę rozpoczynał w IFK Haninge, a następnie trafił do struktur Hammarby. Występował między innymi w Hammarby U19 oraz Hammarby Talangfotbollförening, czyli zespole rezerwowym klubu.

W 2022 roku zdecydował się na zagraniczny kierunek i przeniósł się do tunezyjskiego US Monastir. Pobyt w Tunezji nie przyniósł jednak regularnych występów ligowych i w 2023 roku zawodnik wrócił do Szwecji. Wówczas rozpoczął swoją przygodę z Nordic United FC.

To właśnie w tym klubie Harabi zrobił największy postęp. Z sezonu na sezon odgrywał coraz większą rolę, a jego dobre występy sprawiły, że zainteresowanie jego osobą zaczęły wykazywać kluby z wyższych poziomów rozgrywkowych.

Liczby, które zwróciły uwagę AIK

Harabi w Nordic United występował zarówno jako lewy obrońca, jak i zawodnik mogący operować wyżej na boisku. Szczególnie istotne dla jego charakterystyki są umiejętności ofensywne.

W obecnym sezonie Superettan 23-latek rozegrał 18 spotkań, w których zdobył trzy bramki i zanotował trzy asysty. To bardzo dobre liczby jak na zawodnika występującego przede wszystkim w defensywie.

Jego dorobek w Nordic United jest jeszcze bardziej interesujący, jeśli spojrzymy na poprzednie sezony. Według danych dotyczących rozgrywek ligowych Harabi w barwach tego zespołu rozegrał łącznie blisko 100 spotkań, zdobywając dziewięć bramek i notując kilkanaście asyst.

Nie są to więc wyłącznie liczby zawodnika odpowiedzialnego za zabezpieczanie lewej strony defensywy. Harabi potrafi również aktywnie uczestniczyć w budowaniu akcji i stwarzać zagrożenie pod bramką przeciwnika.

AIK docenia jego wszechstronność

Jednym z powodów, dla których AIK zdecydował się na sprowadzenie Harabiego, jest jego charakterystyka boiskowa. Rekrutacyjny szef klubu Miika Takkula zwrócił uwagę przede wszystkim na jego panowanie nad piłką oraz inteligencję boiskową.

Harabi w przeszłości występował również w środku pola, dlatego nie jest typowym defensorem ograniczającym swoją rolę do gry w obronie. Ta przeszłość ma pomagać mu w rozgrywaniu piłki, współpracy z kolegami oraz włączaniu się do ataków.

W AIK liczą więc na zawodnika, który może dać drużynie dodatkową jakość przy konstruowaniu akcji. Jego zadaniem będzie nie tylko zabezpieczanie lewej strony defensywy, ale także wspieranie ofensywy i tworzenie przewagi w bocznych sektorach boiska.

Mroczna przeszłość

Nowy zawodnik AIK Fotboll w przeszłości miał problemy z prawem i został skazany za przestępstwa, za które odbył karę. Klub poinformował, że odbył z piłkarzem szczerą rozmowę na temat jego przeszłości. AIK podkreśla, że zawodnik wziął odpowiedzialność za swoje czyny i chce rozpocząć nowy rozdział w swoim życiu.

Transfer bez kwoty odstępnego

Dla AIK transfer Harabiego jest również interesujący z ekonomicznego punktu widzenia. Zawodnik dołączy do klubu na zasadzie wolnego transferu po wygaśnięciu jego umowy z Nordic United.

Kontrakt z AIK będzie obowiązywał od 1 stycznia 2027 roku do 31 grudnia 2030 roku. Oznacza to, że szwedzki klub związał się z 23-letnim zawodnikiem na cztery sezony.

To pokazuje, że AIK postrzega Harabiego nie jako krótkoterminowe uzupełnienie kadry, ale jako zawodnika, który może być częścią zespołu przez kilka kolejnych lat.

„To coś, na co czekałem”

Sam zawodnik nie ukrywa zadowolenia z transferu. Harabi przyznał, że od dłuższego czasu interesował się AIK i dlatego decyzja o zaakceptowaniu propozycji klubu była dla niego stosunkowo prosta. 23-latek podkreślił, że transfer do AIK jest dla niego bardzo ważnym momentem i kolejnym etapem kariery.

Przejście do klubu występującego w Allsvenskan będzie dla niego dużym sportowym wyzwaniem. Dotychczasowa gra w Superettan pozwoliła mu zdobyć doświadczenie i regularność, natomiast teraz przed Harabim pojawi się możliwość rywalizacji na najwyższym poziomie szwedzkiej piłki.

AIK stawia na nowy rozdział

W przypadku transferu Harabiego nie zabrakło również trudnego tematu dotyczącego jego przeszłości. AIK w oficjalnym komunikacie poinformował, że zawodnik był w przeszłości skazany za przestępstwa, za które odbył karę. Klub nie sprecyzował jednak publicznie, jakich konkretnie czynów dotyczyła sprawa.

Miika Takkula zaznaczył jednocześnie, że klub odbył z zawodnikiem otwartą i szczerą rozmowę na ten temat. AIK podkreślił, że traktuje takie kwestie bardzo poważnie, ale jednocześnie uważa, że osoba, która wzięła odpowiedzialność za swoje czyny, odbyła karę, wyraziła skruchę i rozpoczęła nowe życie, powinna otrzymać możliwość rozpoczęcia nowego rozdziału. Klub zadeklarował również, że zamierza zapewnić Harabiemu odpowiednie wsparcie.

Nowe wyzwanie przed 23-latkiem

Transfer do AIK będzie bez wątpienia największym wyzwaniem w dotychczasowej karierze Harabiego. Zawodnik przechodzi z Nordic United do jednego z najbardziej rozpoznawalnych klubów szwedzkiego futbolu.

AIK będzie oczekiwał od niego przede wszystkim stabilności w defensywie, jakości w rozegraniu oraz aktywności na lewej stronie. Jego doświadczenie z pozycji pomocnika może być dodatkowym atutem w systemie, w którym boczni obrońcy często mają istotny udział w budowaniu akcji.

Nie można również zapominać o jego potencjale ofensywnym. Trzy gole i trzy asysty w 18 spotkaniach obecnego sezonu Superettan pokazują, że Harabi potrafi mieć wpływ na wynik także w ostatniej tercji boiska.

AIK zabezpiecza przyszłość

Pozyskanie Harabiego wpisuje się w długofalową politykę AIK. Klub zdecydował się na zawodnika mającego 23 lata, który zna szwedzkie realia, ma doświadczenie na poziomie seniorskim i jednocześnie może mieć przed sobą najlepsze lata kariery.

Dla samego piłkarza będzie to natomiast szansa na udowodnienie, że jest gotowy zrobić kolejny krok. Zawodnik przechodzi do AIK jako piłkarz ukształtowany przez występy w Superettan, ale jednocześnie mający potencjał, aby rozwinąć się jeszcze bardziej w Allsvenskan.

Szwed pozostanie zawodnikiem Nordic United do końca 2026 roku, a do AIK oficjalnie dołączy 1 stycznia 2027 roku. Wtedy rozpocznie się dla niego nowy rozdział kariery, którego celem będzie walka o miejsce w składzie i udowodnienie swojej wartości na najwyższym poziomie szwedzkiego futbolu.

Fot. AIK Fotboll
Autor: Mikołaj Mazur

Artykuł Kontrowersyjny transfer w Szwecji pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Messi żegna się z reprezentacją jako najlepszy strzelec i najbardziej doświadczony zawodnik w historii Argentyny. W narodowych barwach rozegrał 207 spotkań i zdobył 125 bramek. Liczby te najlepiej pokazują skalę jego wpływu na argentyński futbol.

21 lat z reprezentacją Argentyny

Historia Messiego w seniorskiej reprezentacji rozpoczęła się w 2005 roku. Miał wówczas zaledwie 18 lat. Przez kolejne 21 lat przeszedł z Argentyną drogę pełną zarówno ogromnych sukcesów, jak i bolesnych porażek.

Przez długi czas największym problemem było pytanie, czy zawodnik uznawany za jednego z najlepszych w historii futbolu będzie w stanie osiągnąć z reprezentacją to samo, co osiągał w klubowej piłce.

Messi długo czekał na wielkie reprezentacyjne trofeum.

Były przegrane finały Copa América, był również przegrany finał mistrzostw świata w 2014 roku. Presja rosła z każdym kolejnym turniejem. Argentyńscy kibice oczekiwali od swojego największego gwiazdora upragnionego trofeum.

W pewnym momencie Messi był nawet tak rozczarowany kolejnymi niepowodzeniami, że zdecydował się na krótką reprezentacyjną emeryturę. Ostatecznie jednak wrócił.

I właśnie wtedy rozpoczął się najbardziej niezwykły rozdział jego kariery.

Wreszcie nadeszły trofea

Przełom nastąpił w 2021 roku. Argentyna wygrała Copa América, pokonując w finale Brazylię. Dla Messiego był to pierwszy wielki seniorskie trofeum zdobyte z reprezentacją.

Rok później przyszedł jeszcze większy sukces jakim były wygrane Mistrzostwa Świata 2022 roku rozgrywane w Katarze.Messi poprowadził Argentynę do upragnionego triumfu, a finał z Francją przeszedł do historii jako jeden z najbardziej emocjonujących meczów w dziejach mundialu. Argentyna po rzutach karnych sięgnęła po mistrzostwo świata, a Messi wreszcie zdobył najważniejsze trofeum, którego brakowało w jego kolekcji.

Dwa lata później dołożył kolejny wielki sukces — Argentyna ponownie wygrała Copa América, tym razem w 2024 roku.

W ten sposób Messi przeszedł od zawodnika, któremu zarzucano brak sukcesów z reprezentacją, do kapitana drużyny, która w krótkim czasie zdobyła najważniejsze trofea światowego futbolu.

Mundial 2026 miał być ostatnim rozdziałem

Przed rozpoczęciem mistrzostw świata 2026 wiele wskazywało na to, że będzie to ostatni mundial Messiego.

Argentyńczyk miał wówczas 39 lat, ale nadal był niezwykle ważnym elementem zespołu. Argentyna dotarła aż do finału, gdzie zmierzyła się z Hiszpanią.

Spotkanie zakończyło się jednak porażką „Albicelestes” 0:1 po dogrywce. To właśnie ten mecz okazał się ostatnim występem Messiego w reprezentacji.

Nie było więc wymarzonego zakończenia w postaci kolejnego mistrzostwa świata.

Był za to finał największego turnieju piłkarskiego na świecie i zawodnik, który po raz kolejny poprowadził swój kraj do walki o najważniejsze trofeum.

„Czas nadszedł”

31 sierpnia 2026 roku Messi oficjalnie potwierdził swoją decyzję w emocjonalnym wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych.

Argentyńczyk przyznał, że jest to decyzja, która bardzo go boli, ale jednocześnie czuje, że nadszedł odpowiedni moment. Podkreślił również, że przez całą swoją reprezentacyjną karierę dawał z siebie wszystko dla narodowej koszulki.

Messi zwrócił także uwagę na pojawienie się nowego pokolenia zawodników, którzy zasługują na swoje miejsce w reprezentacji. To właśnie ten aspekt jego decyzji jest niezwykle istotny.

Nie chodzi wyłącznie o wiek. Messi uważa, że Argentyna ma już zawodników, którzy mogą przejąć odpowiedzialność za drużynę i rozpocząć kolejną erę.

Śmierć ojca miała wpływ na decyzję

Na decyzję Messiego wpłynęły również wydarzenia z życia prywatnego. Jego ojciec, Jorge Messi, zmarł 8 sierpnia 2026 roku w wieku 68 lat. Argentyńczyk wcześniej rozważał zakończenie reprezentacyjnej kariery, a po śmierci ojca stał się jeszcze bardziej przekonany, że nadszedł właściwy moment na zamknięcie tego rozdziału.Dla Messiego reprezentacja zawsze była czymś znacznie większym niż zwykła drużyna piłkarska. To była część jego życia.

Liczby, które robią ogromne wrażenie

Messi kończy reprezentacyjną karierę z bilansem: rozegranych 207 meczów w których strzelił 125 goli oraz trofeami za wygranie Mistrzostwo świata 2022, Copa América 2021, Copa América 2024, Złoty medal olimpijski 2008, wygraną Finalissimą 2022,rozegranymi 6 Mundialami.

207 występów czyni go rekordzistą Argentyny pod względem liczby meczów, natomiast 125 bramek daje mu również pierwsze miejsce na liście najlepszych strzelców reprezentacji. To dorobek, który przez wiele lat będzie niezwykle trudny do pobicia.

Od następcy Maradony do legendy

Przez dużą część swojej kariery Messi był porównywany do Diego Maradony. W Argentynie oczekiwano od niego, że stanie się kolejnym zawodnikiem, który poprowadzi kraj do mistrzostwa świata.

Przez lata Messi pozostawał w cieniu legendy z 1986 roku. Dzisiaj trudno jednak mówić o nim wyłącznie jako o „następcy Maradony”.

Zdobył mistrzostwo świata. Wygrał Copa América. Został rekordzistą reprezentacji. Przez ponad 20 lat pozostawał jednym z najważniejszych zawodników argentyńskiej drużyny.

I właśnie dlatego jego odejście oznacza koniec jednej z największych reprezentacyjnych karier w historii futbolu.

To jednak nie koniec Messiego

Warte podkreślenia jest to,że 39-latek nie ogłosił zakończenia całej kariery piłkarskiej.

Jego decyzja dotyczy wyłącznie reprezentacji Argentyny. Argentyńczyk nadal występuje w barwach Inter Miami, a jego kontrakt z klubem obowiązuje do końca sezonu MLS 2028.

Kibice wciąż będą więc mogli oglądać Messiego na boiskach klubowych. Nie zobaczymy go jednak już w koszulce „Albicelestes”.

Koniec ery

Od 2005 do 2026 roku – od młodego chłopaka z Rosario po kapitana Mistrzów Świata – od bolesnych porażek w finałach po upragnione trofea – oporównań do Maradony po stworzenie własnego, niepowtarzalnego dziedzictwa.

Lionel Messi kończy reprezentacyjną karierę jako mistrz świata, rekordzista Argentyny i jedna z największych postaci w historii futbolu.

Jego ostatnim obrazkiem w reprezentacyjnej koszulce pozostanie finał Mistrzostw Świata 2026 przeciwko Hiszpanii.

Nie było kolejnego pucharu jak i Hollywoodzkiego zakończenia,ale po 21 latach Messi może spojrzeć wstecz i powiedzieć jedno.

Era Leo Messiego w reprezentacji Argentyny dobiegła końca.

Fot. Getty Images

Autor: Mikołaj Mazur

Artykuł ,,Nadszedł dzień dzisiejszy” – Leo Messi zakończył karierę reprezentacyjną pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Borussia Dortmund rozpoczęła sezon 2026/27 od zwycięstwa 2:0 nad Hamburgerem SV. Wynik dobrze oddaje przewagę gospodarzy, choć nie pokazuje całego obrazu pojedynku. BVB było szczególnie dominujące przed przerwą, kiedy narzuciło wysokie tempo, agresywny pressing i dużą intensywność w odbiorze piłki. Już w 9. minucie Serhou Guirassy nie pomylił się, po akcji zainicjowanej przez młodego Konstantinosa Karetsasa i dał Żółto-Czarnym prowadzenie. Dortmund nie zamierzał jednak spocząć na laurach. Gospodarze napierali, szukając przestrzeni pomiędzy linią obrony i pomocy HSV. Ich przewaga wynikała nie tylko z posiadania piłki, ale przede wszystkim z jakości oraz szybkości w fazach tranzycji z obrony do ataku. Drugiego gola Dortmund zdobył tuż przed gwizdkiem na przerwę, do tzw. szatni. Giannis Konstantelias, jeden z nowych ofensywnych zawodników zespołu, uderzeniem po rykoszecie spowodowanym nieudanym wyblokiem Bornauwa podwyższył prowadzenie. W efekcie BVB schodziło do szatni z komfortowym wynikiem i poczuciem pełnej kontroli nad przebiegiem meczu.

Przebudzenie ze snu przedsezonowego

Obraz gry zmienił się jednak po zmianie stron. HSV zaczęło grać odważniej, częściej utrzymywało się przy piłce i skuteczniej wykorzystywało półprzestrzenie. Hamburg miał kilka sytuacji, aby zbliżyć się do BVB. Jedną z najlepszych sytuacji miał Patson Daka. Gospodarze nie byli już tak dominujący jak w pierwszej połowie i częściej musieli bronić niż kontrolować wydarzenia. Warto przy tym docenić bramkarza HSV Daniela Fernandesa. Portugalski golkiper był jednym z najlepszych zawodników meczu, notując pięć skutecznych interwencji. Jego postawa sprawiła, że HSV do przerwy straciło ,,jedynie” dwie bramki. Mimo wyraźnej przewagi gospodarzy. Co ciekawe, Fernandes dobrze radził sobie również w rozegraniu, pokazując, że HSV potrafiło próbować budować akcje od własnej bramki nawet pod pressingiem gospodarzy.

Kontrola, czyli za styl nie ma 6 punktów

Końcówka spotkania była dla Dortmundu bardziej testem charakteru niż pokazem ofensywnej, atrakcyjnej piłki. Sytuację dodatkowo skomplikowała głupie, niepotrzebna czerwona kartka dla Samuele Inácio, przez którą BVB musiało kończyć mecz w dziesiątkę. Mimo przewagi liczebnej HSV nie zdołało jednak odwrócić losów spotkania. Dortmund zachował czyste konto i spokojnie dowiózł zwycięstwo do końca. Najważniejszym wnioskiem jest więc kontrast między obiema połowami. Pierwsza była pokazem ofensywnego potencjału BVB – intensywność, pressing, szybkie ataki i skuteczność. Druga pokazała natomiast, że zespół potrafi również cierpieć i zarządzać wynikiem. Sam Niko Kovač przyznał jednak po meczu, że jego drużyna nie grała po przerwie dokładnie tak, jak oczekiwał. Dla HSV porażka 0:2 nie musi oznaczać potrzeby rewolucji w składzie lub nastawieniu. Szczególnie druga połowa unaoczniła, że beniaminek może przeciwstawić się nawet zespołowi walczącego o 2 miejsce (best of the rest) Bundesligi. Problemem pozostaje jednak finalizacja akcji. Przy kilku dogodnych okazjach Hamburg nie potrafił wykorzystać swoich szans. BVB wygrało więc nie efektowną grą przez pełne 90 minut, ale dojrzale. Pierwotnie zdominowało rywala, a następnie kontrolowało przewagę. HSV pokazało charakter po przerwie, lecz pierwsza połowa przesądziła o losach spotkania.

Fotografia: GettyImages

Autor: Emanuel Rozwadowski

Artykuł BVB nie zawodzi na Signal Iduna Park. 2 ciosy i kontrola spotkania. BVB 2-0 HSV pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Nokaut w pierwszej połowie

Gospodarze narzucili swoje warunki gry od pierwszego gwizdka, a na efekt nie trzeba było długo czekać. Wynik spotkania w 19. minucie otworzył Jude Bellingham, potwierdzając świetną dyspozycję strzelecką na starcie rozgrywek. Zaledwie siedem minut później nieszczęśliwie we własnym polu karnym interweniował bramkarz gości Alfonso Herrero, pakując piłkę do własnej siatki po naporze Królewskich.

Málaga nie zdążyła się otrząsnąć, a w 30. minucie otrzymała kolejny potężny cios. Kapitalnym podaniem popisał się Trent Alexander-Arnold, a Kylian Mbappé precyzyjnym uderzeniem podwyższył prowadzenie na 3:0. Francuski napastnik po raz kolejny zagrał kapitalne zawody, zgarniając statuetkę dla najlepszego zawodnika meczu. Trzybramkowa zaliczka przed przerwą pozwoliła gospodarzom w pełni kontrolować przebieg wydarzeń na boisku.

W drugiej części spotkania Real spokojnie operował piłką, utrzymując się przy niej przez ponad 57% czasu gry i kontrolując poczynania w środku pola. Mourinho wykorzystał komfortowy wynik do przeprowadzenia roszad, wprowadzając na murawę m.in. Bernardo Silvę czy Arde Gülera. Málaga, mimo kilku prób z dystansu, zdołała oddać zaledwie jeden celny strzał na bramkę Królewskich, nie zagrażając realnie gospodarzom.

Ostatnie słowo w tym pojedynku należało do zmienników. W pierwszej minucie doliczonego czasu gry Vinícius Júnior zagrał w tempo do Ardy Gülera, a młody Turek pewnym strzałem ustalił wynik meczu na 4:0.

Trzecia wygrana z rzędu i dziesięć zdobytych bramek w trzech ostatnich spotkaniach pokazują, że maszyna Mourinho weszła na wysokie obroty. Real Madryt z kompletem punktów przewodzi ligowej tabeli, wysyłając jasny sygnał rywalom w walce o mistrzostwo Hiszpanii.

fot. Lars Baron/Getty Images

autor: Mateusz Rzeszutko

Artykuł TEATR JEDNEGO AKTORU NA BERNABÉU: REAL MADRYT ROZBIJA MÁLAGĘ 4:0 pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W pierwszym fragmencie pierwszego spotkania w ramach sezonu 26/27 na boiskach Bundesligi ekipa Sebastiana Hoenessa zaprezentowała odważny i bezkompromisowy futbol. Wysoki pressing, utrudnienie w rozegraniu piłki graczom Bayernu, czy stosowanie indywidualnego krycia. Jednak pary na taką grę nie wystarczyło na długo. W 21 minucie po świetnej centrze Joshuy Kimmicha z rzutu rożnego i wygraniu pojedynku główkowego przez Upamecano padła pierwsza w tym sezonie bramka dla mistrzów Niemiec. Po otwarciu wyniku Bayern przyspieszył. Do przerwy wynik się jednak nie zmienił, a w grze przyjezdnych utrzymywał golkiper Fabian Bredlow.

Nieoczekiwane wyrównanie i przebudzenie giganta

Pierwsza faza 2 połowy przyniosła bramkę dla Stuttgartu. Co z przebiegu spotkania, szczególnie po utracie bramki przez gości musiało budzić zaskoczenie. Dobra centra z lewego skrzydła zwiastowała problemy, jednak początkowo Manuel Neuer dokonał bardzo dobrej instynktowej interwencji po strzale defensora Stuttgartu – Chabota. Brak zdecydowania, przykrycia rywali, chaos w szeregach defensywnych był wodą na młyn dla Joshy Vagnomana. Prawy defensor bardzo silnym strzałem przyniósł kolegom upragnione wyrównanie. Jednak jak wielu rywali Bayernu się przekonało, najgroźniejsi Bawarczycy to podrażnieni Bawarczycy. Na odpowiedź nie trzeba było długo czekać. 3 minuty później niezmordowany w tym meczu Joshua Kimmich wykorzystał dezorganizację w szeregach obronnych VFB i otwierającym podaniem utorował sytuację sam na sam dla Olise, który to nie myli się w takich sytuacjach. Padł gol na 2-1. Bayern postanowił Stuttgartowi odjechać, gdy 2 minuty po tej akcji Davies ruszył wyjątkowo prawą flanką i doprowadził do błędu Vagnomana. Zdobywca bramki dla Stuttgartu poślizgnął się i po mocnym zgraniu Kanadyjczyka na pole karne niefortunnie skiksował i zanotował trafienie samobójcze. Miał więc już 2 gole na swoim koncie… A to nie był koniec. Na boisku zameldował się były gracz PSV i rewelacja mundialu Ismael Saibari. Asystował on w końcowych minutach meczu najpierw na 4-1 do Pavlovicia w świetnej indywidualnej akcji prawym skrzydłem, a potem wyprowadził Luisa Diaza na 100% sytuację, którą ten przekuł w 5-1.

Bez gola, ale z wpływem. I co czeka ekipy po inauguracji sezonu

Na listę strzelców nie wpisał się natomiast Harry Kane, co jest stosunkowo rzadkością w jego występach na niemieckich, jak i światowych boiskach. Jednak nie można powiedzieć, że nie miał on wpływu na grę Bayernu. Cofanie się do środkowych stref boiska i wyciąganie defensorów Stuttgartu pozwoliło skrzydłom wchodzić w wolne przestrzenie i raz po raz załamywać strukturę VFB. Popisał się też 2 kluczowymi podaniami, kreującymi zagrożenie dla Stuttgartu , a także wygrał 5 stoczonych pojedynków. Serwis Sofascore ocenił zawody Anglika na 7,2 – co jest dobrym wynikiem, choć Harry przyzwyczaił kibiców do kosmicznych standardów. Na odpoczynek nie będzie dużo czasu, bo już 2 września Bawarczycy podejmą na wyjeździe VFL Osnabruck w ramach rozpoczynającej się kampanii w DFB Pokal. 3 dni później podejmą natomiast Schalke 04, tradycyjnego i odwiecznego rywala. Mecz zostanie rozegrany również w delegacji, na Veltins Arena. Natomiast ekipa z Badenii-Wirtembergii okazję do rehabilitacji i zdobycia 3 punktów będzie miała w pierwszy piątek września, u siebie z FC Koeln. 5 dni później gracze Sebastiana Hoenessa ruszą w bój w Lidze Mistrzów. Pierwszy mecz rozegrają u siebie z norweskim Viking FK.

Fotografia: GettyImages

Autor: Emanuel Rozwadowski

Artykuł Bayern Monachium – VFB Stuttgart. Analiza. Kimmich sercem, płucami i mózgiem Bayernu. (5-1) pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Kapitalne wejście Porto

Od pierwszych minut było widać różnicę jakości pomiędzy obiema drużynami. FC Porto nie zamierzało długo czekać na otwarcie wyniku i bardzo wysoko zaatakowało gospodarzy. Pressing „Smoków” skutecznie ograniczał możliwości Académico w rozegraniu piłki, a zawodnicy Fariolego szybko przejęli kontrolę nad wydarzeniami na boisku.

Pierwszy cios przyszedł już w 5. minucie. Na listę strzelców wpisał się André Silva, dając Porto prowadzenie 0:1. Tak szybki gol pozwolił gościom grać jeszcze spokojniej i zmusił Académico do większego ryzyka.

Porto nie cofnęło się jednak po zdobyciu bramki. Wręcz przeciwnie — konsekwentnie szukało kolejnych okazji.

Gabri Veiga podwyższył prowadzenie

W 20. minucie przewaga zespołu z Porto została udokumentowana po raz drugi. Gabri Veiga zdobył bramkę na 0:2 i właściwie od tego momentu gospodarzom niezwykle trudno było myśleć o odwróceniu losów spotkania.

Ważne było również to, w jaki sposób Porto budowało swoje akcje. Drużyna Fariolego potrafiła szybko przechodzić z defensywy do ataku, a jednocześnie utrzymywała wysoką intensywność bez piłki. Académico miało problemy z wyprowadzeniem futbolówki spod pressingu i przez długie fragmenty nie było w stanie odpowiedzieć na dominację rywala.

Trzy gole, trzy celne uderzenia

Najlepszym podsumowaniem pierwszej połowy była niezwykła skuteczność FC Porto. „Smoki” oddały zaledwie trzy strzały, a wszystkie trzy zakończyły się bramkami. To pokazuje zarówno jakość ofensywną zespołu, jak i jego bezwzględność pod bramką przeciwnika.

Jeszcze przed przerwą Porto dołożyło trzeciego gola. W 38. minucie do siatki trafił William Gomes, wykorzystując świetnie rozegraną akcję. Pepê zagrał piłkę do Gabri’ego Veigi, ten pierwszym kontaktem obsłużył Williama Gomesa, a Brazylijczyk wykończył akcję w samym środku pola karnego.

W tym momencie spotkanie praktycznie zostało rozstrzygnięte.

Po przerwie Porto zmieniło priorytet

Druga połowa wyglądała zupełnie inaczej. Przy wyniku 0:3 FC Porto nie musiało już za wszelką cenę szukać kolejnych bramek. Priorytetem stało się kontrolowanie meczu, utrzymanie odpowiedniej organizacji oraz — co szczególnie istotne — zachowanie czystego konta.

Francesco Farioli rozpoczął rotację. W 60. minucie z boiska zeszli William Gomes oraz Pepê, a ich miejsce zajęli Hwang In-Beom i Borja Sainz. Porto mogło dzięki temu zachować świeżość i spokojnie zarządzać przewagą.

Gospodarze próbowali odpowiedzieć, ale brakowało im przede wszystkim jakości w ostatniej fazie akcji. W 44. minucie João Guilherme miał okazję po dośrodkowaniu z rzutu wolnego, lecz jego uderzenie głową nie znalazło drogi do bramki.

Kolejne czyste konto

Jednym z najważniejszych aspektów tego spotkania pozostaje jednak nie sam wynik, lecz sposób, w jaki Porto buduje swoją defensywną stabilność.

Po czterech ligowych kolejkach FC Porto ma bilans 9:0. „Smoki” wygrały wszystkie cztery spotkania, zdobywając 12 punktów i ani razu nie pozwalając przeciwnikowi na trafienie do siatki.

To niezwykle mocny fundament przed kolejnymi wyzwaniami. Farioli od początku sezonu stawia na intensywność, dobrą organizację i kontrolę przestrzeni, a jego drużyna jak dotąd bardzo dobrze realizuje te założenia.

Porto wygląda coraz dojrzalej

Zwycięstwo w Viseu było kolejnym przykładem tego, że FC Porto potrafi dostosować sposób gry do sytuacji na boisku. Pierwsza połowa to agresywność, pressing, szybkie ataki i bezwzględna skuteczność. Druga — znacznie większa kontrola i zarządzanie wynikiem.

Warto jednak zauważyć, że w końcówce spotkania pojawiły się oznaki zmęczenia. Część kibiców Porto zwracała uwagę na spadek intensywności w ostatnich kilkunastu minutach oraz potrzebę większej głębi kadry, szczególnie w perspektywie gry na kilku frontach.

To może być jeden z tematów, który Farioli będzie musiał monitorować w kolejnych tygodniach. Porto czeka bowiem nie tylko walka o mistrzostwo Portugalii, ale również rywalizacja w Lidze Mistrzów.

Komplet punktów i zero straconych goli

Po czterech kolejkach sytuacja FC Porto wygląda imponująco:

4 mecze – 4 zwycięstwa – 12 punktów – 9 strzelonych goli – 0 straconych.

„Smoki” rozpoczęły sezon od zwycięstwa 2:0 z Alvercą, następnie pokonały Rio Ave 2:0, wygrały 2:0 z Aroucą, a teraz dołożyły wyjazdowe 3:0 z Académico Viseu.

Szczególnie wymowny jest fakt, że Porto wszystkie cztery spotkania wygrało bez straty bramki.

Podsumowanie

Académico Viseu 0:3 FC Porto to spotkanie, które zostało rozstrzygnięte właściwie w pierwszych 45 minutach. André Silva, Gabri Veiga i William Gomes zapewnili gościom trzybramkową przewagę, a po przerwie Porto skupiło się przede wszystkim na kontroli wydarzeń i utrzymaniu czystego konta.

Francesco Farioli może być zadowolony. Jego drużyna jest skuteczna, dobrze zorganizowana i przede wszystkim niezwykle solidna w defensywie. Po czterech kolejkach FC Porto pozostaje niepokonane i bez straconego gola.

„Smoki” wysyłają jasny sygnał konkurencji — w tym sezonie zamierzają walczyć o najwyższe cele.

Fot. Getty Images

Autor: Mikołaj Mazur

Artykuł Czyste konto i 3 punkty – podsumowanie spotkania Academico 0:3 FC Porto pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

BVB Niko Kovaca na pierwszy rzut oka funkcjonowała lepiej niż jej poprzedniczki po erze Kloppa. Wszak 73 punkty wywalczone w minionej już kampanii Bundesligi to 3 najlepszy wynik od sezonu 2015/2016, a także najlepszy rezultat punktowy od sezonu 2018/2019, kiedy to 76 punktów zdobył Lucien Favre. Jednak chorwackiemu szkoleniowcowi zarzuca się kunktatorstwo, nadmierny pragmatyzm i zbyt defensywną grę swoich drużyn. Z drugiej strony dyscyplina taktyczna ekipy z Signal Iduna Park przełożyła się na najmniejszą liczbę utraconych bramek – 34 w ubiegłym sezonie, o 2 mniej niż mistrz Niemiec Bayern Monachium.

Raz się udało, teraz liczą na stabilizację

Od początku utworzenia współczesnej Bundesligi w sezonie 1963/1964 aż do kampanii 2017/2018 klub z Hamburga jako jedyny niemiecki team nie spadł do niższej klasy rozgrywkowej. Jednak spadek ten był wyjątkowy gorzki dla fanów Die Rothosen (nazwa od tradycyjnych czerwonych spodenek zawodników). Z 2 Bundesligi do najwyższej klasy rozgrywkowej powrót zajął im aż 7 sezonów. Złośliwi dodawali, że już na dobre HSV zadomowiło się w 2BL. Jednak ponowne zameldowanie się na niemieckich salonach wyszło ekipie Merlina Polzina naprawdę przyzwoicie. 13 miejsce i 38 punktów dało bezpieczne utrzymanie i powód do radości dla kibiców. Teraz celem będzie utrzymanie status quo, a może delikatny awans. 2 sezony dla zeszłorocznych beniaminków bywają bowiem bardziej wymagające.

Co może się stać na dawnym Westfalen Stadion?

Faworytem spotkania będzie oczywiście Borrusia. Tym bardziej, że sprzyjają jej wierni i jedni z nalepszych na świecie kibiców. Pszczółki ze swojego stadionu uczyniły prawdziwą twierdzę. W minionym sezonie 56% dorobku punktowego zostało wywalczonych na swoim terenie. Nowe nabytki w postaci 2 greckich ofensywnych pomocników – Karetsasa i Konstanteliasa – powinny wzmocnić atak Żółto-Czarnych oraz nadać futbolowi BVB weselszej twarzy. Utrata niemieckiego skrzydłowego Adeyemiego powinna więc zostać zrekompensowana, choć oczywiście sezon przyniesie nam więcej odpowiedzi. HSV gra piłkę znacznie bardziej reaktywną. Rozsądek oraz znajomość specyfiki gry obu ekip każe twierdzić, że BVB będzie stroną posiadającą i dominującą mecz. Jeśli w pierwszych 30 minutach BVB obejmie prowadzenie, to worek z bramkami dla gospodarzy powinien się rozplątać. Mecze w sezonie 2025/2026 z Hamburgerem SV były jednak dla BVB usłane wyzwaniami. U siebie udało się Borussi wygrać 3-2 po karnym w 84 minucie. Jednak na Volksparkstadion portowy klub zdołał wyrwać ekipie z Nadrenii 2 punkty.

Skład  Borussi (3-4-3):

Kobel-Gadou-Anton-Ryerson-Svensson-Nmecha-Jobe Bellingham-Beier-Konstantelias-Guirassy-Karetsas

Skład HSV (3-4-2-1):

Daniel Heuer Fernandes-Torunaringha-Bornauw-Capaldo-Lemke-Remberg-Sambi Lokonga-Jatta-Gronbaek-Adeline-Daka

Autor: Emanuel Rozwadowski

Artykuł Borussia Dortmund – HSV. Zapowiedź spotkania pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W sobotę 29 sierpnia o 20:15 na KGHM Zagłębie Arena w Lubinie miejscowe Zagłębie zmierzy się z Pogonią Szczecin. To spotkanie 6. kolejki PKO BP Ekstraklasy, w którym zmierzą się dwie drużyny z górnej połówki tabeli – obie mają po 7 punktów. Zagłębie jest ósme, Pogoń siódma. Różnica minimalna, a stawka – spora.

Forma i sytuacja w tabeli

Zagłębie w ostatniej kolejce zremisowało bezbramkowo z Radomiakiem Radom. Trener Leszek Ojrzyński nie krył rozczarowania: „Przyjechaliśmy wygrać. W pierwszej połowie słabo to wyglądało z naszej strony. Początek może niezły, ale też niedokładność w poczynaniach ofensywnych”. Pogoń z kolei zremisowała u siebie z Wisłą Kraków 2:2, a szkoleniowiec Oscar Garcia przyznał szczerze: „Jako drużyna ciągle jesteśmy daleko od tego, jak chcielibyśmy grać”. Mimo to goście są w nieco lepszej dyspozycji – wygrali dwa z ostatnich trzech meczów.

Trener Portowców docenia jednak rywala: „Zagłębie to silny zespół: pokazali to także w meczu kontrolnym przed sezonem, który z nami wygrali. Nie jest łatwo ich zwyciężyć, bo mają wypracowany styl gry”.

Historia spotkań i ciekawostki

Statystyki historyczne przemawiają na korzyść Pogoni. Portowcy wygrali cztery z pięciu ostatnich spotkań z Zagłębiem, w tym ostatnie na wyjeździe w Lubinie 0:1. W ogólnym bilansie z 29 meczów Pogoń wygrała 13 razy, Zagłębie 8, a 8 zakończyło się remisem. Co ciekawe, aż 23 kolejne mecze między tymi drużynami nie zakończyły się bezbramkowym remisem.

Zagłębie ma dodatkowy powód do mobilizacji – brakuje mu trzech goli do zdobycia 1500. bramki w historii Ekstraklasy. Damian Dąbrowski, jeśli zagra, awansuje na 13. miejsce w klasyfikacji największej liczby występów w lidze. W Pogoni warto zwrócić uwagę na bramkarza Valentina Cojocaru, który ma najwyższą skuteczność obronionych strzałów z pola karnego w całej lidze – 84,6%.

Problemy kadrowe

Kontuzje są po obu stronach. W Zagłębiu wypadli Alan Czerwiński i Deimantas Petravicius, a dostępność Dominika Hladuna również stoi pod znakiem zapytania. W Pogoni na pewno nie zagrają José Pozo i Rajmund Molnár (kontuzje), a także Nikolaos Botis.

Transmisja i kursy

Mecz będzie dostępny na antenie CANAL+ SPORT 3 oraz na platformie CANAL+ online. Bukmacherzy typują to spotkanie jako niezwykle wyrównane – kurs na Zagłębie to około 2.65–2.70, na remis 3.30, a na wygraną Pogoni 2.50–2.80. Analitycy przewidują raczej mało bramkowe starcie, choć kurs na „obie drużyny strzelą” wynosi 1.68.

Artykuł Zagłębie Lubin – Pogoń Szczecin: Zapowiedź meczu 6. kolejki Ekstraklasy pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Maszyna z Madrytu łapie właściwy rytm

Real Madryt rozpoczął nowy sezon w kapitalnym stylu, zgarniając komplet punktów w pierwszych dwóch kolejkach. Po wyjazdowym zwycięstwie 2:1 nad Espanyolem, Królewscy urządzili prawdziwy popis przed własną publicznością, rozbijając Real Sociedad aż 4:1.

Największe powody do optymizmu daje kibicom z Madrytu kapitalna współpraca w formacji ofensywnej. W starciu z Baskami fenomenalne zawody rozegrał Kylian Mbappé, który skompletował hat-tricka, a jedno trafienie dołożył Vinícius Júnior. Co kluczowe, relacja obu gwiazdorów na boisku wygląda z meczu na mecz coraz lepiej – zniknęły dawne zgrzyty, a pojawiły się precyzyjne, wzajemne podania i płynna zamiana pozycji. Dodatkowo w środku pola tytaniczną pracę w pressingu wykonywał Jude Bellingham, ze swobodą odbierając piłki i natychmiast napędzając ataki gospodarzy.

Powrót beniaminka do elity i zderzenie z gigantem

Málaga rozpoczęła swój powrotny sezon w hiszpańskiej elicie od niezwykle wymagającego terminarza. Na inaugurację uległa na wyjeździe Atlético Madryt 0:2, a w drugiej kolejce wywalczyła pierwszy cenny punkt, remisując przed własną publicznością 1:1 z Deportivo La Coruña. Zespół z Andaluzji pokazał w tych meczach sporą waleczność, jednak różnica klas na poziomie Primera División bywa brutalna.

Przed beniaminkiem starcie, w którym nie ma absolutnie nic do stracenia. Zadanie sparaliżowania naporu Mbappé, Viníciusa i Bellinghama wydaje się niemal arcytrudne, ale Málaga spróbuje szukać swoich szans w twardej defensywie i szybkich kontrach. Wszystko wskazuje jednak na to, że nastawiony na natychmiastowe sukcesy Real Mourinho nie pozwoli sobie na chwile słabości i od pierwszych minut narzuci swoje warunki gry.

fot: Photo by Gongora/NurPhoto via Getty Images

autor: Mateusz Rzeszutko

Artykuł WIELKI POWRÓT NA SANTIAGO BERNABÉU: REAL MADRYT PODEJMUJE MÁLAGĘ pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.