To już ostatnie chwile do startu 81. Tour de Pologne. W Polsce rozpocznie się święto kolarstwa, które potrwa 7 dni. Wszystko zainauguruje trudny etap spod Hali Stulecia we Wrocławiu, gdzie wczoraj zaprezentowano zawodników biorących udział w największym polskim wyścigu kolarskim – jedynym wchodzącym w skład prestiżowego cyklu UCI World Tour.

– W tegorocznej edycji zobaczymy m.in. dwukrotnego triumfatora Tour de France Jonasa Vingegaarda, czy jednego z najlepszych polskich zawodników ostatnich lat Rafała Majkę. Na starcie pojawi się również zeszłoroczny zwycięzca klasyfikacji generalnej ORLEN Matej Mohorić i wielu innych wspaniałych kolarzy. Już nie mogę się doczekać startu – powiedział dyrektor wyścigu Czesław Lang.

Po starcie honorowym po ulicach Wrocławia, zawodnicy ruszą płaskim fragmentem w stronę dobrze znanej z kolarskich tradycji Sobótki. Tam ulokowana zostanie pierwsza premia lotna LOTTO. Niedługo później peleton i potencjalni uciekinierzy rozpoczną wspinaczkę pod kategoryzowaną Przełęcz Tąpadła, oznaczoną jako premia górska PZU III kategorii.

W dalszej, górzystej części etapu zawodnicy będą walczyli na premii specjalnej SOUDAL w Świdnicy, kolejnej lotnej premii LOTTO w Czarnym Borze, a także ostatniej premii górskiej PZU, której linia znajdzie się na trudnej Przełęczy Kowarskiej. Wyścig wejdzie wtedy w decydującą fazę, a faworyci powalczą, by wjechać tam w czołówce. Niedługo później rozpocznie się bowiem wspinaczka pod Orlinek w Karpaczu. Motywacją do ataku powinna być także premia bonusowa Lake Hill na 5 kilometrów przed metą.

Trudny podjazd zwieńczy 156-kilometrowy odcinek. W ubiegłym roku wygrał tu Matej Mohoric z grupy Bahrain Victorious, który ostatecznie okazał się najlepszy w klasyfikacji generalnej ORLEN.  Słoweniec stanie dziś na starcie i powalczy o obronę tytułu oraz kolejne zwycięstwo.

Informacje prasowe organizatorów 

Artykuł Z miasta spotkań do Grodu Kraka! [ZAPOWIEDŹ 81. Tour de Pologne] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Tour de Pologne jest w skali całego kraju wydarzeniem dość nietypowym. Choć zapaleni fani kolarstwa są w Polsce niezbyt częstym zjawiskiem, sam wyścig dociera do domów milionów naszych rodaków i to raczej niezależnie od położenia geograficznego. Jako że niniejszy fenomen jest jednak materiałem na głębszy wywód, czas płynnie przejść do podsumowania wydarzeń na trasie tegorocznego Tour de Pologne. A działo się… sporo, przynajmniej z perspektywy kilku poprzednich lat, będących pod tym względem raczej okresem posuchy. Zmagania zainaugurowano w Poznaniu – pierwszy odcinek stanął jednak pod znakiem kataklizmu pogodowego. Kilkadziesiąt minut przed wjazdem kolarzy na Tor Poznań (meta etapu), finisz nawiedziła potworna ulewa. Choć okolicę udało się uprzątnąć, mokra nawierzchnia okazała się zabójcza dla sporej grupy kolarzy. Jako pierwszy kreskę przeciął ostatecznie Tim Merlier (Soudal – Quick Step) – po kilku godzinach podjęto decyzję o neutralizacji etapu, w wyniku czego nie naliczono strat czasowych (potencjalnym beneficjentem takowych różnic mógł okazać się Michał Kwiatkowski). Dzień później kolarze wystartowali z Leszna, by po przejechaniu przeszło 200 kilometrów, zafiniszować na podjeździe w Karpaczu. Na atak zdecydował się Rafał Majka (UAE Team Emirates), jednak jego szarża zakończyła się na kilkaset metrów do mety – sam odcinek padł łupem Mohorica, który na finiszu pojawił się tuż przed Joao Almeidą (UAE Team Emirates). Michał Kwiatkowski (INEOS Grenadiers) stracił do triumfatora odcinka 4 sekundy. Wspomniany Majka doszedł do głosu dzień później – Polak triumfował na krótkim podjeździe w Dusznikach-Zdroju, przejeżdżając linię mety kolejno przed Mohoricem oraz Kwiatkowskim. Finisz Majki poddano co prawda dogłębnej analizie (potencjalne zajechanie drogi Kwiatkowskiemu), jednak ostatecznie obyło się bez relegacji na koniec grupy. Mohoric powiększył z kolei swoją przewagę czasową do 10 sekund (nad Almeidą oraz Majką). 

Na sprincie w Opolu najszybszy był Olav Kooij (Jumbo-Visma), zaś klasyfikacja generalna nie uległa znaczącym zmianom. Pagórkowaty etap piąty, poprowadzony z Pszczyny do Bielska-Białej, stanął finalnie pod znakiem przysłowiowego “przeciągania liny” pomiędzy faworytami klasyfikacji generalnej, a co silniejszymi sprinterami. Z pojedynku górą wyszedł ostatecznie Marijn van den Berg (EF Education – EasyPost), jego czas przypisano z kolei niemal pięćdziesiątce kolarzy. Losy klasyfikacji generalnej finalnie miały rozstrzygnąć się na etapie szóstym, będącym przeszło 16-kilometrową, indywidualną jazdą na czas ulicami Katowic. Wyścigowi przewodził wymieniany już kilkukrotnie Mohoric, tuż za jego plecami lokowali się natomiast Almeida (12 sekund straty), Majka (16 sekund straty) oraz Kwiatkowski (18 sekund straty). W najszybszym tempie zaplanowaną trasę pokonał Mattia Cattaneo (Soudal – Quick Step). Mohoric obronił ostatecznie żółtą koszulkę lidera przy pomocy… setnych sekundy, albowiem wspomnianą stratę odrobił wicelider, Joao Almeida. Tym samym walka o końcowy triumf miała zostać zwieńczona dopiero w piątek, na premii lotnej w Wilamowicach. To właśnie tam szalę zwycięstwa na swoją korzyść przechylił ostatecznie Mohoric, zgarniając bonifikatę i wygrywając 80. Tour de Pologne różnicą sekundy (Almeida zajął w Wilamowicach drugą lokatę). Na krakowskich Błoniach tradycyjnie doszło do sprintu z niemal kompletnego peletonu, a po drugi triumf etapowy sięgnął Tim Merlier. Podium klasyfikacji generalnej uzupełnił Michał Kwiatkowski (17 sekund straty).  

20. sierpnia kolarze wyruszą na trasę klasyku w Hamburgu, trzy dni później rozpocznie się z kolei Renewi Tour (znany również jako Benelux Tour).

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Tour de Pologne pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W dawnych czasach kolarstwo dla Polaków było czymś ważnym. Gdy ruszał dawny Wyścig Pokoju, to nie ważne co by się działo, to trzeba było śledzić wydarzenia na trasie. Wtedy również jako kraj dysponowaliśmy szerokim składem dobrych kolarzy na czele, chociażby ze śp. Ryszardem Szurkowskim.  Na ten moment czołowymi polskimi zawodnikami są Rafał Majka i Michał Kwiatkowski. Niestety, ale następców tych dwóch wielkich kolarzy nie widać.

Polskie kolarstwo się stacza

Powoli polskie kolarstwo przestaje istnieć. Najgorszą informacją jest to, że lepiej już było. Nie ma kasy, nie ma drużyn, nie ma wyścigów. Na razie nic nie gwarantuje nam, że może być lepiej.

W ostatnich latach na barkach kilku zawodników stało polskie kolarstwo na arenie międzynarodowej. Rafał Majka i Michał Kwiatkowski nadal są czołowymi postaciami międzynarodowego peletonu. Pojedyncze sukcesy osiągali także Tomasz Marczyński i Maciej Bodnar. Dzięki temu spora część mediów i kibiców zainteresowała się na nowo kolarstwem. Jednak to by było na tyle. 

Wczoraj zakończył się jubileuszowy 80. wyścig Tour de Pologne. Trzeci w klasyfikacji generalnej był nie kto inny jak Michał Kwiatkowski. Z kolei na ósmym miejscu cały wyścig zakończył Rafał Majka. Poza tym trudno było szukać reprezentantów Polski na czołowych pozycjach w całym wyścigu. Wspomniana wcześniej dwójka odgrywała najważniejsze role na poszczególnych etapach. Rafał Majka wygrywał 3 etap. Natomiast „Kwiato” był dwa razy trzeci i raz czwarty. Chociaż Patryk Stosz wygrał klasyfikację „Najaktywniejszy kolarz” tak jednak trudno nazwać to wielkim wyczynem.

Zapowiedzi były, ale na tym się skończyło

Przez wiele lat związek odpowiedzialny za kolarstwo w Polsce wiele obiecywał. Osoby związane z PZK zapowiadały wiele planów na rozwój kolarstwa w Polsce. Na szumnych zapowiedziach się niestety skończyło. Wiele projektów okazało się niewypałem. 

W ostatnich piętnastu latach mieliśmy więcej prezesów PZK niż przez cały okres PRL. Każdy z prezesów miał skrupulatnie wdrażać swój program odbudowy kolarstwa w Polsce. Niestety, ale dość szybko poszczególne osoby opuszczały tonący statek. 

Do powolnego upadku tej dyscypliny w naszym kraju przyczyniło się jeszcze kilka innych wydarzeń. Z pewnością mamy wciąż w pamięci to, że grupa CCC była jedyną zawodową grupą w peletonie. Jednak, gdy nastąpiła pandemia koronawirusa, tak ta grupa na skutek regresu gospodarczego przestała niestety istnieć. 

Stan Polskiego kolarstwa w 2023 roku

Nieuchronnie zbliżamy się do tego momentu, gdy będziemy mieli coraz mniej Polaków w zawodowym peletonie. Rafał Majka i Michał Kwiatkowski młodsi już nie będą. Obaj na razie nie chcą nawet myśleć o emeryturze, ale prędzej niż później trzeba będzie przejść do tej sytuacji do porządku dziennego.

Na ten moment poza Kwiatkowskim i Majką, mamy tylko 7 kolarzy w męskim WorldTourze oraz jednego Włocha z Polskim paszportem. Jest źle i będzie coraz gorzej.

Coraz bliżej zbliżamy się do tego momentu, gdzie byliśmy jeszcze nie tak dawno. Możemy znów spaść do takiej rangi, gdzie naszymi jedynymi członkami w zawodowym peletonie byli Piotr Wadecki lub Sylwester Szmyd. Polska liczy około 40 milionów osób, jednak bardzo trudno jest nam znaleźć następców Michała Kwiatkowskiego i Rafała Majki.

Paradoksalnie są mniejsze kraje na świecie, które nie mogą narzekać na problem z młodymi talentami. W takiej sześciomilionowej Danii, czy też dwumilionowej Słowenii diamenty są wyłapywane i starannie szlifowane. Czego przykładem jest, chociażby Tadej Pogacar.

Prawdę mówiąc, Polskie kolarstwo przegrało najlepszy moment na rozwój. Zachłysnęliśmy się momentem, w którym to w 2012 roku młody Michał Kwiatkowski stanął na podium Tour de Pologne. Od tego momentu nie poszły za tym konkrety. 

Zawodowy peleton nam odjechał. Niestety, ale wydaje się, że przez najbliższe długie lata dalej będziemy się karmić o naszych bohaterskich zwycięstwach z przeszłości. Szkoda, bo gdyby w przeszłości postawiono na odpowiednich ludzi, to byśmy dziś z wypiekami na twarzy czekali na kolejne kolarskie występy naszych reprezentantów.   

Autor: Krzysztof Małek

Artykuł Stan polskiego kolarstwa pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Sytuacja przed ostatnim odcinkiem prowadzącym z Zabrza do dawnej stolicy Polski była arcyciekawa. Dwaj najlepsi kolarze klasyfikacji generalnej mieli bowiem… ten sam czas. Mohiroć prowadził dzięki lepszej sumie lokat na etapach, lecz Joao Almeida nie zamierzał poddać się bez walki. Kluczowa miała być niepozorna premia lotna, na któej czekały sekundy bonifikat. Została ona usytuowana na około 60. kilometrze – do tego czasu kolarze UAE Team Emirates dyktowali w peletonie mordercze tempo, które uniemożliwiało ataki. Na owej premii, gdzie szans upatrywał Almeida, lepszy (czego można było się spodziewać) okazał się Mohorić, który tym samym przypieczętował triumf w całym wyścigu.

Jedyną niewiadomą pozostało więc to, kto okaże się najlepszy na krakowskich Błoniach. W potyczce sprinterów równych sobie nie miał Tim Merlier. Dla reprezentanta Belgii tegoroczny Tour de Pologne był bardzo udany – to jego drugie zwycięstwo etapowe. Nas może cieszyć szósta lokata Stanisława Aniołkowskiego. W klasyfikacji generalnej trzecie miejsce utrzymał natomiast Michał Kwiatkowski.

Artykuł Tour de Pologne: Merlier ponownie najszybszy na etapie, Mohorić zwycięzcą wyścigu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

We wtorek kolarze dostali od organizatorów dzień przerwy pomiędzy wymagającymi, górskimi etapami numer 3 i 5. Odcinek ze Strzelina do Opola był przeznaczony dla sprinterów, a jego płaski teren nie dawał szans na roszady w klasyfikacji generalnej. 

W ucieczce dnia znalazło się czterech kolarzy: Jewgienij Gidich, Sebastian Schonberger, Norbert Banaszek i Patryk Stosz. Najbardziej zaangażowanym harcownikiem okazał się ten ostatni. Stosz dzięki wygraniu wszystkich premii lotnych zapewnił sobie koszulkę najaktywniejszego zawodnika. Odjazd ani przez chwilę nie był zagrożeniem dla peletonu, który stale kontrolował stratę. Główna grupa dogoniła prowadzących na 25 kilometrów przed metą. Wtedy rozpoczął się nowy rozdział etapu – walka ekip sprinterskich o zwycięstwo.

Kręte ostatnie kilometry, które prowadziły po ulicach Opola sprawiły, że pociągi nie przerwały do ostatnich metrów. Najlepiej w rozpędzonej odnalazł się Olav Kooji. Holender, który niejednokrotnie wygrywał w Polsce (choćby podczas ubiegłorocznej edycji Tour de Pologne), popisał się długim finiszem, który dał mu zwycięstwo w stolicy polskiej piosenki. – To był techniczny i szybki finał, z możliwymi podjazdami, więc każdy chciał być z przodu. Wiedzieliśmy, że musimy być skoncentrowani na ostatnim zakręcie. Wyszedłem z zakrętu na drugiej pozycji i byłem zmuszony rozpocząć sprint z dystansu. Naprawdę chciałem pojechać nieco później, ale trzeba jechać, gdy ma się szansę, więc spróbowałem, dałem z siebie wszystko i jestem naprawdę szczęśliwy, że udało mi się wygrać. Cieszę się, że odniosłem kolejne zwycięstwo w Polsce w wyścigu, który mi odpowiada. Za kilka dni będę częścią drużyny narodowej w Glasgow w wyścigu, więc to zwycięstwo etapowe z pewnością podniesie moje morale przed tym wydarzeniem – powiedział po wygranej kolarz Jumbo-Visma.

W klasyfikacji generalnej, zgodnie z przewidywaniami, nie doszło do żadnych zmian. Koszuklę lidera utrzymał Matej Mohorić. – Etap był dość spokojny. Mieliśmy nadzieję, że wiatr będzie sprzyjał atakom od samego początku, ale tak się nie stało. Jutro czeka nas ważny etap. Wciąż możemy coś zmienić i spróbować wygrać. W Bielsku-Białej w 2021 roku zająłem drugie miejsce za Nikiasem Arndtem, który jest teraz moim kolegą z zespołu. Ten etap wydaje się być nieco trudniejszy, ale jestem przekonany, że mogę osiągnąć dobry wynik – zapowiedział Reprezentant Słowenii.

Wypowiedzi kolarzy oraz zdjęcia pochodzą z materiałów prasowych.

Artykuł Tour de Pologne: Kooji ze śpiewającym triumfem w Opolu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W niedzielę kolarze musieli zmierzyć się z najdłuższym odcinkiem tegorocznych zmagań, który liczył 203 kilometry i prowadził z Leszna do Karpacza. Pierwsza część trasy była płaska i niewymagająca. Trudności rozpoczynały się na około 50 kilometrów przed metą. Organizatorzy zaplanowali wtedy dwie górskie premie drugiej kategorii. Meta usytuowana była natomiast na końcu stromej ścianki. W końcówce szykowała się więc prawdziwa burza – i to wcale nie taka, z jaką mieliśmy do czynienia dzień wcześniej.

Pierwsza część rywalizacji upłynęła pod znakiem bardzo leniwego tempa peletonu, które idealnie wpisywało się w atmosferę niedzielnego popołudnia. Najciekawszym zajęciem było śledzenie różnic czasowych pomiędzy peletonem i ucieczką. Do przodu od początku ruszyło bowiem trzech kolarzy: Lorenzo Milesi, Jacopo Mosca oraz Sam Brand. Główna grupa jechała na tyle wolno, że harcownicy w pewnym momencie odjechali na prawie 12 minut! Jednak wraz ze stopniowym zbliżaniem się do decydujących fragmentów etapu, kolarze wzięli się do ostrego odrabiania strat. Ucieczka utrzymała się przed peletonem do pierwszej górskiej premii, którą była przełęcz pod Średnicą – pięć punktów do klasyfikacji zdobył wtedy Mosci. Przed kolejnym wzniesieniem ucieczka została wchłonięta.

Podczas pokonywania Sosnówki kolarze nie walczyli o punkty. Na górską premię jako pierwszy wjechał prowadzący peleton Lucas Hamilton i to on automatycznie został nowym liderem klasyfikacji górskiej. Wyselekcjonowana grupa dotarła do Karpacza, gdzie czekała wymagająca wspinaczka pod metę. Na 3 kilometry przed końcem nieoczekiwanie do przodu ruszył Rafał Majka. Polak błyskawicznie oderwał się od reszty stawki, a na jego kole utrzymał się tylko Lennert Van Eetvelt. Duet długo utrzymywał się przed grupą i wyglądało na to, że Majka i van Eetvelt wpadną na metę jako pierwsi.

Za ich plecami rozpoczął się jednak szaleńczy pościg – każdy rzucił na szale swoje najgłębsze pokłady sił. Peleton dogonił osamotnionego Majkę na zaledwie 250 metrów przed metą – wtedy rozpoczęło się nowe rozdanie. Na czoło grupy wyjechał Matej Mohorić. Reprezentant Słowenii nie oddał prowadzenia aż do finałowej kreski. Tuż za nim metę przeciął Joao Almeida. Jako trzeci przyjechał natomiast Michał Kwiatkowski. Kolarz INEOS-Grenadiers jechał tego dnia bardzo dobrze – stale utrzymywał się w czołówce i zaatakował dopiero na końcu, plasując się na dobrej pozycji.

Na skutek różnic czasowych oraz bonifikat Michał traci do nowego lidera wyścigu 10 sekund. Różnica pomiędzy Mochoriciem i Majką wynosi natomiast o 4 sekundy więcej.

Artykuł Tour de Pologne: Mohorić triumfuje w Karpaczu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Kolarze zainaugurowali nasz narodowy wyścig w Wielkopolsce. Zarówno start, jak i meta pierwszego etapu ulokowane zostały w Poznaniu. Finisz 183-kilometrowego odcinka znajdował się natomiast na torze wyścigowym, co miało dodatkowo zapewnić bezpieczne warunki na ostatnich kilometrach.

Paradoksalnie tego dnia najważniejszym uczestnikiem wydarzeń nie było wcale 167 kolarzy, lecz pogoda. Każdy zastanawiał się jaka aura czeka na uczestników. Nad stolicą Wielkopolski krążyły burze, co oznaczało, że można było spodziewać się dosłownie wszystkiego. Zanim jednak przejdziemy do najważniejszych momentów sobotniego ścigania, warto wspomnieć o rozstrzygnięciach na wcześniejszych premiach.

Do ucieczki dnia załapało się czterech kolarzy: Patryk Stosz, Kamil Małecki, Norbert Banaszek oraz Filippo Ridolfo. Cel tych zawodników był jeden – pokazać się i powalczyć o punkty do różnych klasyfikacji. Najskuteczniejsi w tym okazali się kolarze jadący w barwach Reprezentacji Polski – Stosz wygrał wszystkie premie lotne, a Banaszek okazał się najlepszy na jedynej premii górskiej. Dzięki temu zostali oni naturalnie liderami w swoich klasyfikacjach. Przewaga harcowników ani przez chwilę nie stanowiła najmniejszego zagrożenia dla peletonu, który dogonił ich na 55 kilometrów przed metą.

Większość oglądających z pewnością myślało, że czeka nas senny i spokojny dojazd na ostatnie kilometry. Myliliśmy się. Niedługo później rozpoczął się prawdziwy armagedon. Zerwana transmisja telewizyjna, doniesienia o prawdziwej nawałnicy, gradzie i oberwaniu chmury oraz zerwana i latająca scenografia mety – tak w skrócie można opisać to, co działo się nad poznańskim torem. To przez chwilę zrodziło poważne znaki zapytania co do tego, czy uda się rozegrać finisz. Na szczęście, gdy sytuacja meteorologiczna poprawiła się, kolarze do mety mieli około 20 kilometrów. To wystarczyło, aby organizatorzy na nowo ustawili powywracane barierki i elementy oprawy reklamowej. Każdy wiedział jednak, że końcówka będzie dla kolarzy prawdziwą sztuką – sztuką unikania kraks. 

Jeszcze przed wjazdem na ostatnie kilometry doszło do pierwszej, w wyniku której peleton podzielił się niemal na pół. Podczas pokonywania zakrętów na torze wyścigowym nasza uwaga zamiast na czele grupy skupiała się na tych, którzy przewracali się. Najlepiej na chaotycznym sprincie z małej grupy poradził sobie Tim Merlier i to Belg został zwycięzcą pierwszego etapu oraz liderem całego wyścigu.

– Jestem bardzo szczęśliwy z mojego zwycięstwa, które jest pierwszym w Tour de Pologne. W ciągu ostatnich kilku tygodni dużo trenowałem z drużyną na dużych wysokościach w Val di Fassa, aby przygotować się do ostatniej części sezon – powiedział Merlier. – To zwycięstwo pokazuje, że dobrze się przygotowaliśmy. Finał był nieco nerwowy, ale udało mi się utrzymać w czołówce dzięki moim kolegom z zespołu. W ostatnim zakręcie wyszliśmy na czoło, tak jak planowaliśmy podczas porannego spotkania technicznego. Bert rozpoczął mój sprint, a ja zdołałem utrzymać prędkość tak wysoką, jak to tylko możliwe i ostatecznie jako pierwszy przekroczyłem linię mety. Myślę, że będzie jeszcze kilka etapów sprinterskich, na których chciałbym spróbować swoich sił. Ale oczywiście mamy tu dobry zespół do walki o zwycięstwo w klasyfikacji generalnej, więc będę gotowy, by pomóc kolegom z drużyny, jeśli zajdzie taka potrzeba – zakończył.

Jako drugi metę przekroczył Olav Kooj, który zna już smak zwycięstwa etapowego na Tour de Pologne. – Kontrolowaliśmy ucieczkę, bo wiedzieliśmy, że będzie to dla nas okazja do sprintu i szybkiego finiszu – powiedział Holener. – Droga pod koniec była trochę śliska z powodu deszczu, ale wiedzieliśmy o tym i udało nam się utrzymać. Musieliśmy się starać. Straciłem trochę rozpędu na ostatnim zakręcie, wykonałem sprint, ale nie mogłem już wyprzedzić Merliera. Nogi czuły się dobrze i będziemy mieli więcej okazji na zwycięstwo w najbliższych dniach – dodał.

Etapowe podium uzupełnił kolarski weteran – Fernando Gaviria, który po mecie nie krył satysfakcji – Nie ścigałem się przez jakiś czas. Powrót i finisz na podium jest dla mnie bardzo pozytywny. Olav i Tim są fantastyczni i świetnie się ścigali. Teraz będę patrzył na szanse innych sprinterów dzień po dniu. Chcę cieszyć się wyścigiem i zobaczyć, jak mi pójdzie. Jestem zadowolony z tego, jak się zaczął i mam nadzieję, że będzie tak dalej.

Ważną informacją w kontekście rywalizacji o zwycięstwo w całym wyścigu jest to, że organizatorzy postanowili zneutralizować wyniki. Kolarze, którzy zostali za peletonem wskutek rozmaitych kraks nie ponieśli więc strat w klasyfikacji generalnej.

(Wypowiedzi kolarzy i zdjęcia pochodzą z materiałów prasowych)

Artykuł Tour de Pologne: Merlier wygrywa etap po końcu świata pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Historia 

Idea rozegrania na terenie naszego kraju wieloetapowego wyścigu kolarskiego narodziła się, jak z resztą łatwo przewidzieć, tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Przedstawioną koncepcję w życie wcielono jednak dopiero po kilku latach – 1. edycja “Biegu Kolarskiego dookoła Polski” (albowiem pod taką nazwą zainaugurowano zmagania) rozegrana została dopiero w roku 1928, ze wspólnej inicjatywy Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów oraz Przeglądu Sportowego. Pierwotnie wyścig rozgrywano nieregularnie – zmagania zawieszono również na czas działań wojennych. Gdy powojenny kurz opadł, imprezę reaktywowano – do 1992 roku Tour de Pologne miał jednak charakter wyścigu amatorskiego, zmieniło się to dopiero wraz z przejęciem posady dyrektora przez Czesława Langa (1993). Sam wyścig trzykrotnie padał łupem Mariana Więckowskiego, Dariusza Baranowskiego i Andrzeja Mierzejewskego (rekordziści pod tym względem). W roku 2005 Tour de Pologne włączono w skład cyklu UCI ProTour (od 2010 przemianowanego na UCI World Tour). 

Trasa 

Choć wśród polskich kibiców całkiem powszechne jest przeświadczenie o wiecznie niezmiennym kształcie wyścigu, po raz kolejny na trasie doszło do swego rodzaju rewolucji (przynajmniej względem ubiegłych lat). Jaki będzie zatem 80. Tour de Pologne? Dla wielu – po prostu wtórny, dla innych z kolei bardziej sentymentalny. Tour powróci w regiony znane kibicom dobrze, choć ostatnio zapewne nieco zakurzone. Zmagania zostaną zainaugurowane niezbyt wymagającą pętlą w okolicach Poznania. Dzień później kolarze zameldują się jednak na poprzedzonej wspinaczką mecie w Karpaczu. Emocji nie zabraknie również na trasie etapu trzeciego – zawodnicy rozpoczną zmagania w Wałbrzychu, skąd skierują się w stronę Dusznik-Zdroju, pokonując m.in. zlokalizowany kilkanaście kilometrów do mety podjazd pod Zieleniec (7,8km/3,8%). Sam finisz ulokowano na krótkiej ściance. Odcinek czwarty zostanie zapewne zwieńczony sprintem ulicami Opola, w góry kolarze ponownie wjadą na etapie piątym. Trasę z Pszczyny do Bielska-Białej uatrakcyjniono wymagającymi podjazdami (m.in. dobrze znane Zameczek, 3,8km/6,4% oraz Salmopol 6km/6,3%) – spora odległość od mety może jednak wpłynąć na niezbyt znaczące przerzedzenie peletonu. W czwartek kolarze wyjadą na 16-kilometrową czasówkę ulicami Katowic, wyścig zwieńczy z kolei tradycyjny, niezbyt wymagający etap w kierunku Krakowa. Peleton wyruszy wówczas z Zabrza, z kolei kwestia klasyfikacji generalnej powinna być już rozstrzygnięta.  

Obsada 

Wbrew tworzonej nierzadko narracji, Tour de Pologne nie dysponuje na świecie specjalnie imponującą renomą (przynajmniej jak na wyścig kategorii World Tour). Nie oznacza to bynajmniej braku powszechnie uznanych nazwisk, ba! W tym roku w Polsce zameldują się prawdziwe gwiazdy światowego peletonu – pod znakiem zapytania pozostaje jednak ich gotowość do rywalizacji o zwycięstwo w klasyfikacji generalnej, Tour de Pologne często stanowi przecież jedynie przetarcie, czy to przed Mistrzostwami Świata, czy popularną “Vueltą”. Listę faworytów otworzy, a jakżeby inaczej, polski duet eksportowy – Michał Kwiatkowski (INEOS Grenadiers) i Rafał Majka (UAE Team Emirates). Ekipa Majki pojawi się w Polsce wraz z Joao Almeidą (triumfator z 2021 roku), Brandonem McNultym i Timem Wellensem (triumfator z 2016 roku) w składzie, status Polaka jako lidera stoi zatem pod dużym znakiem zapytania. Gwiazd nie brak również w drużynie Kwiatkowskiego – INEOS przysyła do Polski drużynę wraz z Geraintem Thomasem, Pavlem Sivakovem czy Thymenem Arensmanem. Wysokie ambicje przejawiają również m.in. ekipy Bahrain – Victorious (Damiano Caruso, Matej Mohoric, Antonio Tiberi), Team Jayco AlUla (Eddie Dunbar, Matteo Sobrero) czy BORA – hansgrohe (Lennard Kamna, Sergio Higuita). Niniejszą wyliczankę uzupełnię o nazwiska Tobiasa Fossa (Jumbo-Visma) i Ilana van Wildera (Soudal – Quick Step). Na etapach sprinterskich o etapowe triumfy zawalczą m.in. Jakub Mareczko (Alpecin-Deceuninck), Sam Bennett (BORA – hansgrohe), Gerben Thijssen (Intermarche – Circus – Wanty), Olav Kooij (Jumbo-Visma), Fernando Gaviria (Movistar Team), Tim Merlier (Soudal – Quick Step), Milan Menten (Lotto Dstny), Pascal Ackermann (UAE Team Emirates), Marijn van den Berg (EF Education-EasyPost), Matteo Moschetti (Q36.5 Pro Cycling Team), Arvid de Kleijn (Tudor Pro Cycling Team), a kto wie, może i nawet Stanisław Aniołkowski (Human Powered Health). Z uwagi na specyficzny charakter wyścigu, warto również czujnie przyjrzeć się poczynaniom młodych Lenny’ego Martineza (Groupama – FDJ), Lennerta van Eetvelta (Lotto Dstny), Kevina Vaquelina (Team Arkea Samsic) oraz Brytyjczyków – Oscara Onleya i Maxa Poole’a (obaj Team dsm – firmenich).

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKA ZAPOWIEDŹ: Tour de Pologne pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Choć część trasy była znana już wcześniej, do tej pory nie mogliśmy poznać ostatecznej trasy wyścigu. Trudne negocjacje z władzami miast, przez które TdP miało przejeżdżać spowodowały, że chwila ogłoszenia wyglądu wszystkich siedmiu etapów odwlekała się w czasie. W trakcie wyczekiwania dostaliśmy wiele przecieków – już dawno temu ogłoszono, że wyścig rozpocznie się w Poznaniu. Oznaczało to, że po raz pierwszy od wielu lat TdP ruszy na zachód. Nieco więcej o trasie z każdymi miesiącami mówiły nam portale internetowe niektórych miast, które zamieszczały zdjęcia z negocjacji z dyrektorem wyścigu Czesławem Langiem.Kilka dni temu organizatorzy pochwalili się również umową z miastem Kraków, na mocy której będzie ono gościło metę wyścigu do 2026 roku. Wiedzieliśmy więc wiele, ale nie wszystko.

Teraz nareszcie skończyły się już wszelkie domysły i dostaliśmy to na co czekaliśmy – pełną trasę 80. Tour de Pologne. Wiemy już, że kolarze wyruszą z Poznania, by przez tydzień rywalizacji odwiedzić takie miasta jak Leszno, Wałbrzych, Opole, Bielsko-Biała, czy Katowice, by następnie zakończyć zmagania w Krakowie. Poszczególne etapy naszego narodowego wyścigu prezentują się następująco:

Etap 1. Poznań – Poznań

Na początek kolarzy będzie czekała licząca 183 kilometry runda wokół stolicy Wielkopolski. Będzie to odcinek na aklimatyzację i dobre zapoznanie się z polskimi drogami. Jego profil będzie sprzyjał bowiem sprinterom, a Jedyną trudnością będzie premia górska pierwszej kategorii we wczesnej fazie rywalizacji (podjazd pod Suchy las). Ponadto uciekinierzy będą mogli powalczyć na dwóch premiach specjalnych (w Pobiedziskach oraz Środzie Wielkopolskiej) oraz trzech premiach lotnych – w Suchym Lesie, Murowanej Goślinie oraz Kostrzynie. Peleton przez metę etapu przejedzie dwukrotnie, ponieważ organizatorzy na koniec zaplanowali 4-kilometrową rundę po ulicach Poznania.

Etap 2. Leszno – Karpacz

Uczestnikom dość szybko przyjdzie w tym roku zmierzyć się z pierwszymi górskimi wyzwaniami. Trasa 2. odcinka liczyć będzie ponad 200 kilometrów i o ile na ogół jej profil będzie spokojny, o tyle końcówka to wymagająca jazda pod górkę, której zwieńczeniem będzie meta na szczycie podjazdu. Na ostatnich 40 kilometrach ulokowano bowiem aż trzy premie górskie. Najpierw kolarze będą musieli zmierzyć się ze wspinaczkami pod Przełęcz pod Średnicą oraz Sosnówkę. Całość zakończy się natomiast w Karpaczu, po stromym podjeździe. Tego dnia z pewnością dojdzie do pierwszej selekcji w klasyfikacji generalnej i wykrystalizuje się czołówka wyścigu.

Etap 3. Wałbrzych – Duszniki-Zdrój (COS)

Ten odcinek jeszcze bardziej da się we znaki rywalizującym kolarzom. Najkrótszy etap tegorocznej edycji Tour de Pologne będzie nieustanną jazdą góra-dół. Znalazły się na nim trzy premie górskie drugiej kategorii (Walim, Przełęcz Jugowska, Zieleniec), lecz podjazdów tego dnia będzie zdecydowanie więcej. Całość zakończy się natomiast obok Centralnego Ośrodka Sportu w Dusznikach-Zdroju. Metę poprzedzi intensywna ścianka.

Etap 4. Strzelin – Opole

Czy podczas czwartego etapu kolarze dostaną trochę wytchnienia? Dostaną, ale dopiero w jego drugiej fazie. Po starcie w Strzelinie peleton nie skieruje się od razu w stronę Opola, lecz uda się do miejsca świętego dla polskiego kolarstwa, jakim jest Sobótka (w tym miejscu została ulokowana premia lotna). Kolarze w tych okolicach pokonają trzy naprawdę wymagające podjazdy, z czego jeden z nich (Strzegomiany) będzie punktowany do klasyfikacji górskiej. Następnie pagórkowaty teren przywiedzie stawkę do stolicy polskiej piosenki. Na mecie w Opolu szansy na zwycięstwo mogą upatrywać uciekinierzy, lub sprinterzy, którym uda się przetrwać trudy tego etapu.

Etap 5. Pszczyna – Bielsko-Biała

Kolejny wymagający odcinek. Podczas piątego etapu stawka po raz pierwszy będzie wspinała się pod premie górskie pierwszej kategorii (W Ochodzicie i Salmopolu). Największe trudności ulokowane będą w środku zmagań, co po raz kolejny stwarza szansę ewentualnemu odjazdowi. Peleton będzie starał się złapać uciekinierów na rundach wokół Bielska-Białej, których organizatorzy przewidzieli aż trzy (każda po niespełna 7,5 kilometra). Czy w tym roku na ostatnich metrach zobaczymy podobną akcję do tej Richarda Carapaza sprzed lat?

Etap 6. Katowice -Katowice

Pora na coś co znakomicie sprawdziło się przed rokiem. Po raz kolejny kolarzom biorącym udział w Tour de Pologne przyjdzie zmierzyć się z jazdą indywidualną na czas. Czasówka w stolicy województwa Śląskiego będzie liczyła około 16,5 kilometra. To podczas tego etapu dojdzie do ostatnich zmian w klasyfikacji generalnej. Różnice czasowe przed przedostatnim dniem zmagań z pewnością nie będą zbyt wielkie, co zwiastuje nam emocje na szczycie generalki.

Etap 7. Zabrze – Kraków

Wyścig zakończy liczący 166 kilometrów odcinek pomiędzy Zabrzem i Krakowem. Nie będzie to jednak klasyczny etap przyjaźni. Mający w nogach tydzień ścigania peleton przed przyjazdem do dawnej stolicy Polski będzie musiał pokonać dwie premie górskie. Zostały one jednak ulokowane w środku trasy, przez co nie powinny być one sposobnością do ataku dla tych, którzy chcieliby ugrać coś jeszcze w klasyfikacji generalnej. Na zakończenie stawka pokona trzy rundy wokół stolicy Małopolski, po czym przetną linię mety – to wtedy zakończy się 80. Tour de Pologne.

O trasie wypowiedział się również sam dyrektor generalny wyścigu, Czesław Lang: Sportowych emocji w tym roku na pewno nie zabraknie. Przygotowaliśmy piękną, wymagająca trasę, która jest zupełnie inna od tej z ubiegłego roku, ponieważ po kilku latach nieobecności przerzucamy wyścig ze wschodniej do zachodniej Polski. Ruszamy 29. lipca z Poznania, a później przed nami etapy: Leszno – Karpacz, Wałbrzych – Duszniki Zdrój, Strzelin – Opole, Pszczyna – Bielsko-Biała, czasówka w Katowicach, Zabrze – Kraków. Znam tę trasę doskonale, cały rok starannie ją planowaliśmy i jestem przekonany, że stanie się areną fantastycznej rywalizacji! – powiedział srebrny medalista olimpijski z Moskwy.

Niektórzy mogą stwierdzić, że mówienie o bardzo ciekawej trasie tegorocznego TdP jest nieco nad wyraz. Lecz jest ona naprawdę interesująca – jak na warunki, które stwarza nasz kraj. Będzie to mocno pagórkowaty wyścig, który stworzy szansę dla wszechstronnych kolarzy. Zwycięzca będzie musiał wykazać się zarówno umiejętnością jazdy inerwałowej, jak i skuteczną jazdą na czas. To będzie bardzo otwarty i z pewnością emocjonujący tydzień zmagań!

Artykuł Poznaliśmy trasę tegorocznego Tour de Pologne! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Tour de Pologne 2022 po raz kolejny zabrał nas na wschód Polski. Wraz z kolarzami telewidzowie przenieśli się w rejony Gór Świętokrzyskich, na Lubelszczyznę, do Podkarpacia i wreszcie klasycznie w Tatry. Choć do Polski przyjechało rzeczywiście sporo gwiazd światowego peletonu, a przynajmniej więcej niż w mizernym pod tym względem roku 2021, rywalizacja na szosach nie była (niestety) jedynym tematem związanym z wyścigiem. Na wyjątkowo licznych etapach sprinterskich (co rozczarowało szczególnie koneserów kolarskiej rywalizacji, lubujących się w wymagających, górskich odcinkach) niezwykle często dochodziło na ostatnich kilometrach do groźnych kraks, wynikających niewątpliwie również w dużym stopniu ze złego przygotowania trasy. W połączeniu z makabrycznym wypadkiem sprzed dwóch lat w Katowicach, po którym Fabio Jakobsen ledwo uszedł z życiem, obraz Tour de Pologne w oczach wielu kibiców kolarstwa szosowego z całego świata coraz nabierał coraz ciemniejszych barw. Należy wspomnieć również o usunięciu TdP z ramówki Eurosportu, za pośrednictwem którego wyścig trafiał do większości telewidzów poza granicami Polski.  

Edycja 80. będzie szansą, by odrzucić zły kierunek, w który zdaje się podążać Tour de Pologne. Którędy więc poprowadzi trasa wyścigu? Już dziś wiadomo na ten temat całkiem sporo. Oficjalnie poinformowano pod koniec września, że tydzień z kolarstwem na najwyższym poziomie w Polsce zostanie zainaugurowany w Poznaniu. Stolica Wielkopolski nie będzie jednak jedynie miejscem startu, albowiem także meta pierwszego etapu zlokalizowana zostanie w granicach miasta, najprawdopodobniej na Torze Poznań. Cały odcinek, jeżeli wierzyć dotychczasowym ustaleniom będzie liczył ponad 230 kilometrów. Drugi etap może rozpocząć się w Lesznie, do urzędu tego miasta pod koniec października trafiła propozycja współpracy od Lang Teamu. Prezydent Łukasz Borowiak poinformował, iż decyzję będzie musiał przedyskutować jeszcze z radnymi i skarbnikiem. Szanse na zawarcie umowy są jednak duże. 

Czy już drugiego dnia ujrzymy fragment z metą zlokalizowaną na podjeździe? Jak zdradził Czesław Lang, tych będzie co najmniej dwa, choć niewykluczone, że pojawi się i trzeci. Główne trudności czekają na kolarzy w Karkonoszach. Nieoficjalnie mówi się, że Tour de Pologne może wrócić do Karpacza, na eksploatowane niegdyś wzniesienie “Orlinek”. Co dalej? Niewykluczone, że peleton pojawi się również na podjazdach w Górach Sowich, Stołowych, w pobliżu Kłodzka, lub na Masywie Śnieżnika. Lang Team ma ponadto nadal aktualną umowę z miastem Kraków i właśnie tam zakończy się Tour de Pologne 2023, najpewniej rozgrywanym na Błoniach sprintem z dużej grupy. Zanim to, należy jeszcze do dawnej stolicy Polski dojechać. W połowie października doszło do spotkania Czesława Langa z burmistrz Strzelina – Dorotą Pawnuk. W tej małej miejscowości położonej w województwie opolskim prawdopodobnie rozegrana zostanie premia lotna.

80. Tour de Pologne potrwa tydzień, od 29 lipca do 4 sierpnia. Terminem pokrywa się z Klasykiem w San Sebastian, co przesieje nieco potencjalną obsadę.

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł Którędy pojedzie Tour de Pologne w roku 2023? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.