Zarzuty dopingowe wobec Kamili Walijewej spowodowały, że wszystkie oczy skierowane były na lodowisko w pekińskiej hali Capital Indoor Stadium i rywalizację solistek. Bądźmy szczerzy – niewiele osób było zainteresowanych sportem, wynikami czy czymkolwiek, co powinno być w centrum uwagi zawodów. Temat był jeden – zawodniczka z pozytywnym wynikiem testu dopingowego, której pozwolono startować. I ciężko nie bronić pragmatycznego punktu widzenia Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu (CAS) podanego w uzasadnieniu tej decyzji – oskarżenie to nie wszystko, śledztwo trwa i uniemożliwienie jej startu i walki o medale niosłoby za sobą skutki nieodwracalne, gdyby ostatecznie nie została zdyskwalifikowana.

Ale… chwileczkę! Czy to nie jest właśnie zwyczajowy sposób traktowania zawodników z pozytywnym wynikiem testu dopingowego? Czy tymczasowe zawieszenie to nie jest właśnie normalny krok w takich sprawach?

Od razu przychodzi do głowy przykład kanadyjkarki Laurence Vincent Lapointe – odebrano jej prawo startu na mistrzostwach świata 2019, które były też głównymi kwalifikacjami na igrzyska w Tokio, a ostatecznie oczyszczono ją z dopingowych zarzutów. Jaka jest zatem różnica między nią a Walijewą?

Wiek. Walijewa ma zaledwie 15 lat i w związku z tym jest „osobą chronioną” według Światowego Kodeksu Antydopingowego. Pytanie brzmi – chronioną przed czym? Przed dopingiem? Cóż – wygląda na to, że nieskutecznie. Przed znalezieniem się pod presją ze strony całego świata? Nawet bardziej nieskutecznie. Przed byciem traktowaną na równi z rywalkami? Tak – to się akurat udało.

Daleki jestem od tego, aby robić z niej „najgorszą po słońcem”, jak zazwyczaj bez cienia litości nazwałbym oszustów, którzy sięgają po doping. Ona też jest ofiarą. Ofiarą systemu. Najbardziej jednak uderzyło mnie, osobę niebędącą zbyt blisko łyżwiarstwa figurowego, aczkolwiek „trochę” orientującą się w tej dyscyplinie, że jak tylko cała sprawa z Walijewą trafiła na czołówki gazet i portali internetowych, każdy lepiej zorientowany opisywał metody Eteri Tutberidze, głównej postaci szkoły… pardon, fabryki mistrzyń łyżwiarstwa figurowego w Rosji. Oglądając Rosjanki vel Olimpijskie Sportsmenki z Rosji vel reprezentantki Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego, które nieustannie zmieniają się na szczycie klasyfikacji co cztery lata (najwyżej), ciężko być zaskoczonym, że istnieje taki system bazujący na metodach nieludzkich, jeszcze trudniej być zaskoczonym, że powiązało się to z dopingiem farmakologicznym. Ale skoro czytam doniesienia prasowe, które pokazują szczegółowe zasady funkcjonowania tej fabryki, to znaczy, że nikt nie robił z tego wielkiej tajemnicy. Wszyscy wiedzieli.

Kto przegrał? Lista jest długa – zawiera… ok. 7 miliardów nazwisk. Wszyscy przegraliśmy, wszyscy zawiedliśmy. My, przedstawiciele mediów. Ci, którzy mieli wiedzę, ale ujawnili ją i zachęcili nas do czytania o tym dopiero teraz, kiedy temat zrobił się głośny sam – kiedy jest już za późno, aby chronić „osobę chronioną”.  I ci, którzy nie mieli wiedzy, ani zbytnio się tym nie interesowali – włącznie ze mną – ponieważ to my spowodowaliśmy, że nasi koledzy uznali, że nie warto wzbudzić nawet naszego zainteresowania, poszerzyć naszej wiedzy, a co dopiero czytelników.

Przegrała Światowa Agencja Antydopingowa. Jej „ochrona” pokazała nieścisłości w Światowym Kodeksie Antydopingowym. W praktyce – można dopingować nieletnich, zdobyć medal, zniszczyć klimat sportowej rywalizacji na igrzyskach olimpijskich i nawet kiedy to wyjdzie na jaw nie możemy powiedzieć w 100%, że sprawiedliwości stanie się zadość.

Przegrał MKOl. Co najmniej podwójnie. Po pierwsze – pokazali, że po prostu nie wiedzą, jak zareagować. Pomysł, aby wręczyć członkom amerykańskiej drużyny, czekającej na decyzję, czy należy im się złoto czy srebro za konkurencję drużynową, pochodnie olimpijskie… powinien zostać pominięty milczeniem. Dodatkowo na niekorzyść MKOl-u działa stojąca pod znakiem zapytania sama ceremonia medalowa – zwłaszcza na igrzyskach zimowych, gdzie dzięki tradycji Medal Plaza nadana jest jej dodatkowa otoczka zwiększająca tylko odczucia i kibiców, i zawodników, którzy te medale otrzymują.

Po drugie, MKOl przegrał, ponieważ olimpijskie zmagania sportowe przestały interesować ze sportowego punktu widzenia. To już druga strona A4 tego artykułu, a ja wciąż nie podałem nazwisk medalistek. Bo nikogo to nie obchodzi. Wszystkie oczy skierowane na Walijewą. Wszyscy wspierają Walijewą. Anna Szczerbakowa siedzi samotnie i zdaje się nie wiedzieć, czy świętować triumf. Aleksandra Trusowa też, delikatnie mówiąc, zapłakana – w jej histerycznych krzykach możemy usłyszeć, do jakiej chorej obsesji olimpijskiego złota doprowadza fabryka Tutberidze. Kaori Sakamoto jest w trochę innej sytuacji – ona jest trzecia, ona nie jest z „drużyny Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego”, a gdyby Walijewa była przed nią, żyłaby przez miesiące (albo lata) nadzieją, że może jednak ten brąz dostanie później, choć pewna by tego być nie mogła. Ale i tak niewielu ją zapamięta.

Przegrał Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu. Decyzja o zniesieniu nałożonej przez WADA dyskwalifikacji rosyjskiego sportu – tylko pod quasi-restrykacją nieużywania nazwy kraju i symboli państwowych (tak jakbyśmy byli za głupi żeby wiedzieć, z jakiego kraju jest Rosyjski Komitet Olimpijski) – to w praktyce polityka niekarania za zorganizowany na szczeblu państwowym doping. Brak kary – a więc można. No i mamy efekty. Moglibyśmy chociaż mieć podstawy by doszukiwać się próby ich ukarania, gdyby rosyjskim sportowcom nadano status „Niezależnych Olimpijczyków”, tak jak to było z Kuwejtczykami w Rio w 2016 roku, Jugosłowianami w Barcelonie w 1992 roku czy paroma innymi sportowcami z państw o problematycznym statusie Narodowego Komitetu Olimpijskiego.

No i w końcu – choć to jedyna porażka w tej sytuacji, z której świat może się cieszyć – to porażka systemu. Systemu, który stał za Walijewą. Jak najbardziej, powinniśmy się martwić o nią samą, jako o człowieka, jako o dziecko. Ale zrobiono z niej tylko instrument dla systemu. To nie ona miała zdobyć tu medal (zapewne złoty) – to system miał zdobyć ten medal za sprawą jej występu. I to zawiodło. Ale to tylko pyrrusowe zwycięstwo – bo ta sytuacja to wielka przegrana nas wszystkich.

Jaka czeka nas przyszłość? Oczywistym jest, że zmiany muszą zajść. Zawodnicy, którzy są zbyt młodzi, aby być traktowani na równi z rywalami (bez względu na to, czy są czemuś winni czy nie), nie mogą mieć prawa do walki z nimi o medale. Skoro Młodzieżowe Igrzyska Olimpijskie znalazły już stałe miejsce w kalendarzu sportowym, pora podwyższyć dolną granicę wieku uczestników tych „dorosłych” igrzysk. Nawet jeśli miałoby to skutkować niższym poziomem samych występów sportowych. W końcu są też inne wartości olimpijskie niż pokonywanie kolejnych barier. Te wartości, które w pragmatycznym, materialistycznym świecie, w jakim przyszło nam żyć, są jedyną siłą Ruchu Olimpijskiego. Te, o których tak często się mówi. A teraz pora wprowadzić je w życie.

Wierzę, że jeszcze nie jest na to za późno.

Autor: Wojciech Nowakowski

Artykuł Olimpijska rywalizacja solistek bez zwycięzców pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Pobito tym samym rekord z Igrzysk odbywających się cztery lata wcześniej w Pekinie (2008 r.). Wykryto wówczas 81 sportowców na dopingu.

Ponownie przebadanych zostało 66 proc. 5000 próbek moczu i krwi. Wykryto w tych
badaniach aż 65 osób, które stosując niedozwolone środki, zdobyły punktowane miejsca i medale. Wśród przyłapanych 139 sportowców, 39 z nich to medaliści, w tym 13 złotych.

Najwięcej przypadków dopingu wykryto w lekkiej atletyce (91) oraz w podnoszeniu
ciężarów (34). Kolejne to kolarstwo i zapasy – po 4 przypadki.

Pod względem narodowości na pierwszym miejscu niechlubnego rankingu są
Rosjanie (46 osób). 14 z nich to medaliści, w tym 5 złotych. Na kolejnych miejscach są
odpowiednio Ukraińcy (17), Białorusini (15) oraz Turkowie (14). Pozostałe państwa mają mniej niż 10 przypadków.

Artykuł Rekordowa liczba sportowców na dopingu podczas Igrzysk Olimpijskich w Londynie pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Zobacz także: Wielkie gwiazdy lekkoatletyki wystąpią w mityngu Orlen Cup!

Artykuł Były minister sportu w dziesiątce najbardziej wpływowych ludzi w sporcie! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Na początku grudnia Komitet Wykonawczy Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) wykluczył Rosję na cztery lata z dużych imprez międzynarodowych. Na letnich i zimowych igrzysk olimpijskich – Tokio 2020 i Pekin 2022 – sportowcy z tego kraju nie mogliby startować pod flagą swojego państwa. Z kolei na piłkarskim Mundialu 2022 nie byłoby w ogóle Sbornej. To pokłosie wielkiej afery dopingowej, która już wcześniej wykluczyła Rosję z Igrzysk Olimpijskich w Pjongczangu, a lekkoatleci z tego kraju mają zakaz występów na imprezach mistrzowskich.

Według zebranego materiału nadal nie ma poprawy w funkcjonowaniu Rosyjskiej Agencji Antydopingowej (RUSADA), nie ma gwarancji że system walki z dopingiem jest uczciwy, a już wcześniej dochodziło tam do manipulacji, tuszowania pozytywnych wyników testów antydopingowych i podmieniania próbek, a pomagać mieli w tym choćby przedstawiciele rosyjskich służb i państwa.

Taka decyzja nie mogła się spodobać prezydentowi Federacji Rosyjskiej Władimirowi Putinowi. Gospodarz Kremla otwarcie krytykuje WADA. – Każda kara powinna być indywidualna. Nie może być tak, że czyści sportowcy będą cierpieć za działania innych. To wielce niesprawiedliwe, decyzja jest sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem i prawem międzynarodowym. Podobną decyzję podjęto przecież przed poprzednimi igrzyskami, teraz karze się nas za to samo – powiedział na konferencji prasowej. Putin dawał też przykłady i wspomniał o łyżwiarstwie figurowym, w którym to Rosja ma wielkie sukcesy, a nikt nie jest na dopingu. Tak łyżwiarze i łyżwiarki zostaną ukarani za innych.

Tuż po tych słowach okazało się, że RUSADA ma zamiar złożyć odwołanie od decyzji WADA. Sprawa trafi do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu w Lozannie i tam rozstrzygnie się los rosyjskich sportowców, którzy liczą na start w igrzyskach olimpijskich oraz piłkarskich mistrzostwach świata.

Grzegorz Lipiec

Artykuł Rosjanie nie składają broni pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W Katowicach przyjęto postanowienie 14 maja w Montrealu, gdzie jednogłośnie z regułą rotacji reprezentanci rządów w Radzie Fundacji WADA mianowali Bańkę. Przeciwnikiem był wtedy Marcos Diaz z Dominikany.

W Radzie Fundacji, oprócz prezydenta WADA i jego zastępcy zasiada po 18 przedstawicieli ruchu olimpijskiego oraz rządów krajów (pięciu delegatów ma Europa, po czterech Azja oraz kontynent amerykański, trzech Afryka i dwóch Oceania).

Zamiarem WADA jest walka z niedozwolonym wspomaganiem w sporcie, na przykład za pomocą opracowywania i ustalania przepisów oraz metod antydopingowych. Na dodatek zamieszcza katalog środków niedozwolonych i rozdaje akredytacje dla krajowych laboratoriów antydopingowych.

Witold Bańka urodził się 3 października 1984 roku w Tychach. Pochodzi z lekkoatletycznej rodziny. Jego mama Jolanta Harasimowicz biegała na 1500 metrów, a jego tata Ryszard ćwiczył na 800 metrów i był w juniorskiej reprezentacji Polski.

Jego rekord życiowy na 400 m, to 46,11 i osiągnął go w 2007 roku. W  tamtym okresie należał do reprezentacji na Mistrzostwa Świata w Osace. Biegał w eliminacjach, natomiast we finale biało-czerwoni, już bez Witolda Bańki w składzie, zdobyli trzecie miejsce. Trenerami Witolda Bańki byli m.in. zmarły w 2008 roku Jan Dera oraz Józef Lisowski.

Karierę z lekkoatletyką formalnie skończył, wówczas kiedy nie zdobył miejsca w reprezentacji na Igrzyska Olimpijskie w Londynie w 2012 roku.

Witold Bańka w 2009 roku został najmłodszym w Polsce przedstawicielem na wybory władz krajowych Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Miał wtedy tylko 24 lata.

W 2015 roku został wybrany na ministra sportu i turystyki. Jako minister dziedziny podjął szereg istotnych programów zmierzających do popularyzacji sportu wśród dzieci i młodzieży, dofinansowujących przygotowania wybitnie uzdolnionych zawodników do Igrzysk Olimpijskich, Mistrzostw Świata i Europy.

Był pomysłodawcą zarządzenia o zwalczaniu dopingu w sporcie i stworzenia Polskiej Agencji Antydopingowej (POLADA). W maju 2017 roku należał do Komitetu Wykonawczego WADA.

Kiedy jest się szefem WADA nie można być ministrem, ale można sprawować stanowisko parlamentarne i angażować się w życiu publicznym.

Kamil Michalec

Artykuł Witold Bańka wybrany na szefa Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.