Najnowsze newsy dookoła polskich klubów — jakich wzmocnień dokonają drużyny z ekstraklasy?

Okresu przygotowawczego ekstraklasowiczów ciąg dalszy. Według doniesień Szymona Janczyka, Raków Częstochowa wzbogaci się o nowego napastnika. Do zespołu Łukasza Tomczyka dołączyć ma 19-letni Isak Brusberg z BK Häcken na co dzień występującego w szwedzkiej ekstraklasie. W bieżącym sezonie młody Szwed wystąpił w 32 meczach, zdobywając 6 bramek i notując 1 asystę. Brusberg może okazać się solidnym wzmocnieniem Medalików, ponieważ dalej nieznana jest przyszłość Jonatana Brauta Brunesa, a Imad Rondić został odsunięty do drugiej drużyny Rakowa.

Do Arki Gdynia, która odbywa swój okres przygotowawczy w Turcji, dołączył 26-letni Serafin Szota na zasadzie transferu definitywnego z 1-ligowego Śląska Wrocław — ogłosił klub z Gdyni. W bieżącym sezonie Szota dla zespołu z Wrocławia we wszystkich rozgrywkach rozegrał 22 spotkania, w których zdobył 2 bramki i zanotował 3 asysty.

Dziś jedynymi drużynami ekstraklasy, które rozegrały sparingi, były Raków Częstochowa, który zremisował 1:1 z Partizanem Belgrad, oraz Pogoń Szczecin, która zakończyła mecz bezbramkowym remisem z FK Jabloncem z Czeskiej ekstraklasy.

Senegal triumfuje z Marokiem w finale Pucharu Narodów Afryki. Ogromne kontrowersje w doliczonym czasie gry.

Cóż za szalony mecz nam się trafił w finale PNA. Pierwsze 90 minut spotkania było dość wyrównane i obie drużyny stworzyły sobie kilka akcji strzeleckich. Jednak w doliczonym czasie sędzia przyznał rzut karny dla drużyny z Maroka, z czym nie zgadzali się piłkarze i sztab Senegalczyków. Piłkarze Reprezentacji Senegalu początkowo zeszli z boiska, jednak po kilku minutach powrócili na murawę Stade Prince Moulay Abdallah. Do rzutu karnego podchodził Brahim Diaz, który próbował pokonać Edouarda Mendyego panenką, jednak górą wyszedł bramkarz Senegalu. Zwycięzca ukazał się dopiero w dogrywce, w 94 minucie meczu kapitalnym uderzeniem od poprzeczki popisał się Pape Gueye wyprowadzając tym samym podopiecznych Pape Thiawa na prowadzenie.

Sensacja na Estadio Municipal de Anoeta! FC Barcelona kończy passę 11 wygranych meczów z rzędu.

Piłkarską niedzielę zakończyliśmy spotkaniem Real Sociedad – FC Barcelona. Od początku spotkania zespół gości narzucił tempo meczu, tworząc coraz to kolejne sytuacje. Jednak to gospodarze wyszli na prowadzenie w 32 minucie spotkania, gdy po kapitalnym podaniu Goncalo Guedesa na dalszy słupek bramki Joana Garcii, do futbolówki nogę dołożył Mikel Oyarzabal. Podopieczni Hansiego Flicka na bramkę kontaktową musieli poczekać aż do 70 minuty. Marcus Rashford wykorzystał dośrodkowanie Lamine Yamala uderzając celnie głową. Bramka rozstrzygająca spotkanie na korzyść drużyny z San Sebastian została zdobyta zaledwie minutę po bramce dla Katalończyków. Goncalo Guedes zamienił podanie Carlosa Solera na bramkę, uderzając niemal do pustej siatki.

Autor: Dominik Zyzak

Foto: Sydney Mahlangu BackpagePix

Artykuł Podsumowanie najciekawszych wydarzeń z 18 stycznia 2026 roku w świecie futbolu. pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Faworyta meczu wskazać nietrudno – są nimi oczywiście “Synowie Albionu”. Anglicy przez fazę grupową przemknęli (prawie) jak burza, oprócz wysokich triumfów 6:2 z Iranem i 3:0 z Walią zdarzyło im się drobne potknięcie z USA, z którym bezbramkowo zremisowali. Tym co szczególnie przemawia za Anglią są statystyki – dziewięć strzelonych bramek w trzech rozegranych meczach to wynik fenomenalny. Jeśli dodamy do tego jeszcze, że defensywa podopiecznych Garetha Southgate’a dała sobie “wbić” jedynie dwa gole, otrzymujemy świetny bilans sumaryczny. Tym bardziej, że Senegal nie zdołał zachować dotąd czystego konta ani razu. Huraoptymistyczne nastroje wśród własnych kibiców tonuje jednak defensor John Stones. “Widzieliśmy już na tym turnieju wielkie zaskoczenia […] Na mistrzostwach nie możesz zakładać, że coś na pewno się stanie”. 

Senegal o awans walczył do ostatniego grupowego spotkania, w którym pokonał bardzo dobrze prezentujący się Ekwador. Wcześniej “Lwy Terangi” wygrały jeszcze 3:1 z Katarem oraz odniosły “wkalkulowaną” porażkę 0:2 z Holandią. Osiągnięcie awansu do fazy pucharowej jest już da Senegalczyków realizacją wcześniej postawionych celów. Teraz presja stoi po stronie rywala – czy okaże się to dla pogromców Polski z rosyjskiego mundialu zbawienne? 

Na ten moment wiadomo o kilku występujących przed spotkaniem absencjach. Dzisiejszego wieczora na boisko nie wybiegną Ben White (Anglia) i Idrissa Gueye (Senegal). Pod znakiem zapytania stoi obecność w składzie “Lwów Terangi” Cheikhou Kouyate. Na antenie RADIA GOL 1 relację z tego spotkania przeprowadzą dla państwa Jan Micygiewicz i Mateusz Pietrzak – serdecznie zapraszamy. 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł Chcą mknąć dalej [ZAPOWIEDŹ ANGIA – SENEGAL] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Katarska gościnność

Miliardy dolarów, starannie wyprofilowana akademia, setki skautów, kształtowanie młodych piłkarzy od najmłodszych lat pod okiem zagranicznych szkoleniowców. Efekt? Prawdziwy pokaz katarskiej gościnności, skrupulatnie wykorzystany przez Ekwadorczyków. Trudno szukać w grze gospodarzy jakichkolwiek pozytywów, a obserwowanie każdej ich kolejnej akcji (lub raczej próby jej przeprowadzenia) skłania do refleksji i daje cień nadziei, że nie wszystko jest na sprzedaż. Nawet miliony euro czy złotych nie gwarantują, że twoi reprezentanci będą potrafili prosto kopnąć piłkę.

Przeciętny Senegal

Przeciętny Senegal na otwarcie przegrał z równie przeciętną Holandią. Przez większość spotkania nie działo się za wiele, a dwie bramki Oranje oglądaliśmy dopiero w końcówce. Senegal bez swojego niekwestionowanego lidera Sadio Mane może mieć problem ze stwarzaniem dogodnych sytuacji w ofensywie. Duża odpowiedzialność spoczywa na Boulaye Dia, bez którego bramek trudno będzie wygrywać.

Mundial niespodzianek

W Katarze mieliśmy okazję zobaczyć wiele szalonych wyników – Niemcy czy Argentyna przekonały się o tym, że nie można lekceważyć teoretycznie słabszych i mniej utalentowanych przeciwników. Sensacji nie powinniśmy jednak doszukiwać się w dzisiejszym spotkaniu – Senegal powinien to starcie bez żadnych problemów wygrać i zostawić sobie furtkę do awansu w trzecim grupowym meczu. A Katar? Życzymy jednej składnej akcji.

Na mecz zapraszamy o godzinie 14:00 do RADIA GOL. Starcie skomentują niezawodni Mateusz Stóf i Julian Kamieniecki.

Piotr Mendel

Artykuł Katar – Senegal [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Senegal nie rozpoczyna mundialu w najlepszych nastrojach. Kilka dni przed rozpoczęciem mistrzostw okazało się, że nie będzie mógł na nich zagrać kontuzjowany Sadio Mane. Senegalczycy zasięgnęli pomocy szamanów, ale nawet oni nie byli w stanie pomóc gwieździe Bayernu, która jest kluczowa dla swojej reprezentacji.

Podopieczni Aliou Cisse, mają za sobą bardzo udany rok. W lutym wygrali Puchar Narodów Afryki rozgrywany w Kamerunie. W finale okazali się lepsi od reprezentacji Egiptu, choć wygrali dopiero po rzutach karnych. Obie drużyny los skrzyżował w finale baraży eliminacji do mundialu, które odbyły się niespełna 2 miesiące później. Znów lepsi byli Senegalczycy, znów Sadio Mane pokonał kolegę z Liverpoolu, Mohameda Salaha. Tym razem był to dwumecz, w którym 25 marca 1:0 wygrał u siebie Egipt, zaś 4 dni później takim samym wynikiem zwyciężył na swoim terenie Senegal. Znów w karnych lepsi byli zawodnicy Aliou Cisse, a jednym z Egipcjan, który zmarnował jedenastkę, był Salah.

Entrainment + focus ???????? #football #senegal #worldcup pic.twitter.com/MX64EFeUh1

— Football Senegal (@FootballSenegal) November 17, 2022

Lwy Terangi, które są najwyżej sklasyfikowaną afrykańską nacją w rankingu FIFA (18.), będą chciały dojść do fazy pucharowej mistrzostw świata drugi raz w swojej historii po tym, jak 4 lata temu pechowo odpadli już na etapie fazy grupowej. W grupie z Kolumbią, Japonią i Polską zajęły trzecie miejsce. Ich kosztem awansowali Japończycy, którzy mieli tyle samo punktów i identyczny bilans bramkowy. Zadecydowała klasyfikacja fair-play, w której liczy się ilość kartek zgromadzonych przez drużyny.

Holandia dowodzona przez Louisa van Gaala również ma za sobą udany rok. Oranje zapewnili sobie awans na mistrzostwa świata w listopadzie 2021, kiedy w ostatniej kolejce eliminacji pokonali u siebie Norwegię 2:0. Wówczas do zwycięstwa poprowadził ich tymczasowy opiekun Danny Blind.

Następnie stery nad drużyną narodową przejął doświadczony van Gaal, który wcześniej dwukrotnie prowadził reprezentację Holandii, doprowadzając ją w 2014 r. do zdobycia brązowego medalu mundialu w Brazylii.

W tym roku Pomarańczowi rozegrali pod jego wodzą 8 spotkań. Sześć z nich wygrali, zaś 2 zakończyły się remisem. Takie wyniki pozwoliły im wygrać swoją grupę w Lidze Narodów i dzięki temu zagrają po raz drugi w final four rozgrywek. Na 6 meczów wygrali 5. Jedyna strata punktów to remis w Rotterdamie z Polską 2:2.

Your expectations for #SENNED? ????????#NothingLikeOranje #WorldCup pic.twitter.com/hbEH1kRwfP

— OnsOranje (@OnsOranje) November 20, 2022

Na poprzedni mundial Holendrzy nie pojechali. Mówi się, że to największa (jeśli chodzi o tradycje piłkarskie) nacja, która nie sięgnęła po tytuł mistrza świata. Mieli na to okazję trzykrotnie: w 1974, 1978 i 2010, jednak za każdym razem czegoś brakowało. Dzisiaj będą chcieli udanie rozpocząć turniej. Zwycięstwo znacznie przybliży ich do wyjścia z pierwszego miejsca w grupie.

Sytuacja kadrowa i przewidywane składy

Aliou Cisse, jak wiadomo, nie będzie mógł skorzystać ze swojej największej gwiazdy, a więc Sadio Mane. – Niestety rezonans magnetyczny wykonany w czwartek wykazał, że rekonwalescencja nie przebiega tak sprawnie, jak sobie wyobrażaliśmy i musieliśmy zdecydować się na wycofane Sadio z mundialu – mówił lekarz kadry Senegalu, Manuel Afonso. Wątpliwość budzi także występ Abdou Diallo, któremu dokucza uraz kolana.

W Holandii, przynajmniej w pierwszym składzie, nie zagra Memphis Depay, który zmaga się z urazem ścięgna podkolanowego. – Senegalczycy są mistrzami Afryki i to nie będzie łatwy mecz. Tracą Sadio Mane, ale my również nie będziemy mogli wystawić Depaya od początku – mówił Louis van Gaal. Niepewny jest też występ Denzela Dumfriesa, który nabawił się kontuzji kolana w meczu Serie A przeciwko Atalancie. 

Przewidywany skład Senegalu: E. Mendy – Sabaly, Cisse, Koulibaly, Ballo-Toure – Kouyate, N. Mendy, I. Gueye – I. Sarr, Dia, Diatta

Przewidywany skład Holandii: Pasveer – Timber, Van Dijk, Ake – Frimpong, F. De Jong, Koopmeiners, Klaassen, Blind – Gakpo, Bergwijn

Kto zwycięży w starciu faworytów grupy A? Pierwszy gwizdek Wiltona Pereiry Sampaio z Brazylii o 17:00.

Braian Wilma

Artykuł Senegal – Holandia [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Historyczna Korea

Mundial w Korei i Japonii w 2002 roku był debiutem reprezentacji Senegalu na piłkarskim czempionacie i już w pierwszym spotkaniu podopieczni Bruna Metsu udowodnili, że nie przyjechali na turniej jedynie zajadać się kimchi i sushi w hotelowych cateringach. Zwycięstwo z broniącymi tytułu Francuzami stanowiło podwaliny pod sensacyjne wyjście z grupy drużyny z Afryki. W następnej fazie ofiarami debiutantów padła Szwecja, przegrywając zresztą po złotym golu. Ten sam złoty gol odebrał jednak już w ćwierćfinale nadzieje Senegalczykom po bramce tureckiego napastnika İlhana Mansıza. Warto dodać, że w 2002 roku dopiero drugi raz w historii oglądaliśmy drużynę z Afryki w ćwierćfinale MŚ (później jeszcze Ghana w 2010 r.).

Na kolejny występ na mundialu dzisiejszych bohaterów musieliśmy czekać aż do wspomnianych mistrzostw w Rosji, gdzie pomimo pokonania Polaków z grupy wyszli jednak Kolumbijczycy i Japończycy (zadecydował ranking fair play!).

Ostatnia nadzieja Afryki

Wydaje się, że na turnieju w Katarze to właśnie Senegal będzie stanowił o sile swojego kontynentu. Podopieczni selekcjonera Aliou Cissé są aktualnymi mistrzami Afryki po zwycięstwie na PNA w 2021 roku, a siła ich składu zdaje się potwierdzać, że ten sukces nie wziął się z przypadku. Kluczowym piłkarzem zespołu jest niewątpliwie Sadio Mané – najlepszy strzelec w historii reprezentacji i jej niekwestionowany lider. Na zawodniku Bayernu Monachium spoczywa ogromna odpowiedzialność za poczynania drużyny w ofensywnie – próżno bowiem szukać drugiego atakującego z potencjałem dorównującym Mané. Bramkę Senegalu zabezpiecza duet z Chelsea – bramkarz Édouard Mendy oraz kapitan Kalidou Koulibaly. Nie ulega wątpliwości, biorąc pod uwagę przeciwników w grupie, że Lwy Terangi są faworytami do awansu do fazy pucharowej.

Wielka niewiadoma

Senegal rozegrał we wrześniu dwa spotkania towarzyskie – z Boliwią (2-0) oraz z Iranem (1-1). Wcześniej, w lipcu, wystąpił w Pucharze COSAFA, zajmując trzecie miejsce, jednak w bardzo okrojonym składzie, pozbawionym największych gwiazd. Wobec braku potyczek ze światowymi piłkarskimi potentatami, trudno szacować aktualną formę ekipy z Czarnego Lądu. Analitycy z innych zespołów z pewnością nie będą mieli łatwego zadania.

Terminarz reprezentacji Senegalu w fazie grupowej MŚ:

Senegal – Holandia, 21.11
Senegal – Katar, 25.11
Ekwador – Senegal, 29.11

Czy Senegal nawiąże do swojego wielkiego sukcesu z 2002 roku? A może pokusi się o historyczny, wyczekiwany przez obserwatorów awans do półfinału MŚ jako pierwsza drużyna z Afryki? W Katarze wszystko jest możliwe. Przekonamy się w listopadzie.

Autor: Piotr Mendel

Artykuł Bohaterowie Kataru: Senegal pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Paulo Sousa jest głównym kandydatem do objęcia reprezentacji Egiptu. -Działacze EFA spotkali się z nim za pośrednictwem Zooma i między stronami panuje porozumienie. Mohamed Shawky i Essam El-Hadary mają pozostać w sztabie nowego selekcjonera. On sam wybierze resztę swojego zespołu. Oficjalne ogłoszenie nastąpi w ciągu kilku dni -taką informację podał, egipski dziennikarz-Ahmed Shobier.

Wydawało się, że po fatalnym okresie w Flamengo, gdzie 51-latek wytrzymał  na stanowisku zaledwie pół roku, zostawiając drużynę na 14. miejscu w tabeli ligi brazylijskiej, oraz kłócąc się z brazylijskim klubem o pieniądze. Sousa nie prędko znajdzie zatrudnienie w jakimś klubie lub reprezentacji. Jednak agent Portugalczyka nas wszystkich  zaskakuje.

Egipt na Mistrzostwach Świata w Katarze, nie wystąpią. Potencjalny pracodawca 51-latka przegrał w finale baraży z Senegalem.

Autor: Miłosz Sojka

Artykuł Paulo Sousa blisko zostania selekcjonerem reprezentacji Egiptu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Fakt, nie oni pierwsi tego doświadczają na mistrzostwach świata, ale odpadnięcie już po fazie grupowej mundialu w historii niemieckiej piłki nigdy się nie zdarzyło. W 1938 roku III Rzesza odpadła w pierwszej rundzie (1/8 finału) i to był dotychczas jedyny taki przypadek w historii niemieckich poczynań na mundialach. Ale trzeba przyznać – 1/8 lepiej brzmi i wygląda niż faza grupowa. Prawda?

Manuel Neuer nie owijał w bawełnę – „drużyna zagrała bez zaangażowania, w pełni zasłużyła żeby być wyeliminowanym”, nie przekonywali grą. To nie były Niemcy, jakie zna cały świat – poukładane, dobrze przygotowane motorycznie, taktycznie, organizacja niemalże perfekcyjna. Ale nie dzisiaj. Co z tego, że potrafili zamykać rywala, zmuszać go do autobusu, skoro sami nie potrafili stworzyć klarownych sytuacji? Niemieckie media wytykają Joachimowi Loewowi brak planu B i motywacji, niezrozumiałe powołania… Trochę jakby Loew się ścigał z Adamem Nawałką. Ale tylko trochę… W każdym razie zajęli ostatnie miejsce w grupie, w której komplet punktów można było brać w ciemno. Największa sensacja mistrzostw. Międzynarodowe zawody potrafią pisać historie z kompletnie innej bajki. Niemcy nie są pierwszym obrońcą tytułu, który jedzie do domu po trzech meczach. Dlatego warto sobie przypomnieć jak to było kiedyś.

Rok 1950 – pierwszy upadek mistrza świata

II Wojna Światowa sprawiła, że na następny mundial trzeba było poczekać aż 12 lat. Organizację przyznano Brazylii – daleko od wszelakich sporów i konfliktów, kraj nietknięty wojenną pożogą. Jako obrońcy tytułu mistrzowskiego Włosi nie musieli startować w eliminacjach. Jednak brak dodatkowego grania o stawkę nie miał jakiegokolwiek wpływu na przygotowania.

Rok przed turniejem w katastrofie lotniczej na wzgórzu Superga zginęła drużyna Torino, w której wówczas grali najlepsi włoscy piłkarze i to oni mieli stanowić o sile reprezentacji. Życie jednak zweryfikowało plany i to dość brutalnie. Echa tragedii odbijały się w kadrze przez miesiące, jeśli nie lata. Z tego powodu atmosfera w Squadra Azzurra była mocno napięta, kadra podzieliła się na „obozy”. Brak jedności w drużynie to często jeden z głównych powodów słabszego występu na turnieju.

W grupie przegrali z mistrzami olimpijskimi z Londynu Szwecją 2:3 i wygrali z Paragwajem 2:0, ale to nie wystarczyło. Przed turniejem wycofał się ich trzeci rywal grupowy, Indie – to zmusiło organizatorów do zmiany terminarza i zasad (awans uzyskiwał zwycięzca grupy, a Włosi zajęli drugie miejsce). Kto wie, może gdyby nie te zmiany, nie mówiłoby się o takim niepowodzeniu…

Rzeźnia po angielsku w 1966

Brazylia jechała do Anglii z podobnym statusem, co Włosi do Ameryki Południowej 16 lat temu – obrońcy tytułu i dwukrotni mistrzowie świata. Bułgarzy, Portugalczycy i Węgrzy na starcia z Canarinhos wychodzili z jednym założeniem – nie pozwolić im wygrać za wszelką cenę. Cała trójka grała ostro, agresywnie, byleby tylko Brazylijczycy stracili chęci do rywalizacji. Szczególnie starali się polować na nogi Pelego. Wszak ostatecznie udało się wygrać z Bułgarami 2:0, ale porażki 1:3 z Portugalią i Węgrami to było za dużo. W dodatku ogromna presja narzucona przez media nie sprzyjała ani trochę. Oczekiwania na trzeci tytuł mistrzowski z rzędu były zbyt duże i Canarinhos pojechali do domu po trzech meczach, notując tym samym swój najgorszy występ w historii. Cztery lata później zrewanżowali się w najlepszy możliwy sposób.

Niewytłumaczalna Francja z 2002 roku

Na pytanie „Dlaczego odpadli?” nie ma innej racjonalnej odpowiedzi niż „Bo byli najsłabsi”. Mistrzowie świata i Europy, naszpikowani gwiazdami pokroju Patricka Vieiry, Thierry’ego Henry’ego, Zinedine’a Zidane’a generalnie nie miała prawa zaliczyć aż takiej katastrofy. A jednak – 0:1 z Senegalem w meczu otwarcia (był kolonią francuską, a cała senegalska 11-tka z meczu otwarcia grała w Ligue 1), bezbramkowy remis z Urugwajem i 0:2 z Danią. W samej Francji nie są w stanie nawet wytłumaczyć tego niepowodzenia. Jedyne, co na tę chwilę jest mi w stanie przyjść do głowy, to była to porażka o podłożu psychologicznym – zero szacunku do rywali, traktowanie spotkań jako pewnych trzech punktów w każdym. Na boisku dawali się zaskakiwać raz po raz. Pycha, zbyt duża pewność siebie – to gubi ludzi nawet w życiu codziennym. Francja zaczęła doceniać przeciwników dopiero po meczach; zdecydowanie za późno. Trójkolorowi jako pierwszy w historii obrońca tytułu odpadli bez strzelonego gola.

2010 – włoska powtórka z rozrywki

Generalnie to był zalążek czkawki, jaka udzieliła się Italii na lata i trwa do dziś, aż tak zachłysnęli się sukcesem cztery lata wcześniej w Niemczech. Paragwaj, Słowacja, Nowa Zelandia – co przy takim zestawie mogło pójść nie tak? A no mogło – wszystko. 1:1 z Paragwajczykami i kontuzja Gianluigiego Buffona. 1:1 z Nowozelandczykami, taktycznie nic się nie układało. 2:3 ze Słowakami, znowu nic czysto piłkarsko nie wychodziło jak należy, nawet z Andreą Pirlo jako dyrygentem. Zawód przeogromny,

Hiszpania w 2014, czyli któryśtam upadek tiki-taki

Po erze Pepa Guardioli w Barcelonie, 0:7 Blaugrany z Bayenem, sezonie 2013/14 bez znaczącego trofeum w gablocie Dumy Katalonii mówiło się o końcu epoki grania jak największą liczbą podań. Ówczesny selekcjoner Hiszpanii, Vicente Del Bosque, wzorował się na barcelońskim stylu grania, przenosił go do kadry. Z powodzeniem to wyszło w 2010 i 2012 (tytuły mistrza świata i Europy). Jednak w Brazylii dało się odczuć duuuże zmęczenie materiału – piłkarze w dużej mierze byli już spełnieni – masa wygranych trofeów, bycie na szczycie kilka lat. Wyczerpanie mentalno – taktyczne doprowadziło do srogiego rewanżu ze strony Holendrów 5:1 i porażki ze zdecydowanie lepszym stylowo i jakościowo Chile 0:2. Na osłodę została wygrana z Australią, ale na gorąco uważano odpadnięcie Hiszpanii z jednej z dwóch „grup śmierci” za przeogromną sensację. Ale jak się na to na chłodno spojrzało, to jednak La Roja sobie na to zapracowała.

Gdyby tak się zastanowić, to sytuacja Niemców jest trochę podobna do tej hiszpańskiej cztery lata wcześniej. Niemieckie media słusznie krytykują Loewa za wybory – to była w dużej mierze kadra wyczerpana swoimi poprzednimi sukcesami. Co z tego, że doświadczona? Rok wcześniej Puchar Konfederacji wygrała inna personalnie kadra, z której każdy był gotowy wskoczyć do finalnej 23-ki.

Przy okazji każdego turnieju mówi się o ewentualnym końcu Loewa jako selekcjonera Die Mannschaft. Przez lata dawał non stop, co najmniej TOP 4 każdego turnieju, więc takie rozważania były wręcz surrealistyczne. Zdarzyła się jedna wpadka, ale najbardziej bolesna w historii niemieckiej piłki, w całej karierze Loewa. Jednak bezsensowne byłoby wywracać dzisiaj cały system do góry nogami, skoro funkcjonuje prawidłowo.

Niemcy utrzymywali się blisko szczytu przez lata, aż ostatecznie na niego weszli. Tam byli na trochę chwiejnych nogach, ale twardo się trzymali. Teraz fatum dotyka ich. Trzeci mistrz świata z rzędu, który nie wychodzi z grupy. Piąta nacja, a szósty mistrz w historii. Najlepsze, co może Deutschland zrobić to wyjechać, nie włączać mundialu, zapomnieć, przełknąć gorycz porażki i żyć dalej. Bo zrzucić ich z górnej półki od tak po prostu się nie da. Mistrzowskie fatum ma nową ofiarę, ale jej będzie się z tego najłatwiej uwolnić.

Marcin Borciuch

Artykuł Liga Borciucha: Mistrzowskie fatum ma nową, germańską ofiarę pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.