Reprezentacja Włoch w grupie eliminacyjnej 

Podopieczni Gennaro Gattuso w swojej grupie mierzyli się z: Norwegią, Izraelem, Estonią oraz Mołdawią. W tym zestawieniu zajęli 2. miejsce, które gwarantuje baraże. Ekipą, która zajęła 1. pozycję, była Norwegia. Reprezentacja Italii zdobyła 18 punktów, strzeliła 21 bramek, natomiast straciła ich 12. W ostatnim meczu grupowym, z Norwegami, przegrała 1-4 na San Siro w Mediolanie.

Italy’s World Cup qualifying group is now set

They will be in Group I with Norway, Israel, Estonia and Moldova. pic.twitter.com/KrNC9rujcK

— Italian Football TV (@IFTVofficial) March 23, 2025

Włosi w barażach

„Azzurri” w półfinale baraży o mundial grali z reprezentacją Irlandii Północnej. Wygrali to spotkanie 2-0. Bramki zdobyli Sandro Tonali w 56. minucie oraz Moise Kean w 80. minucie. Trzeba jasno powiedzieć, że w tym spotkaniu Włosi byli przynajmniej o klasę lepsi od swoich przeciwników. Oddali 19 uderzeń na bramkę przeciwnika, mieli 12 rzutów rożnych czy wymienili 504 podania między sobą. To tylko część statystyk, które pokazują dominację zespołu z Półwyspu Apenińskiego. W finale baraży przyszedł czas na rywalizację z Bośnią i Hercegowiną. Na papierze wydawało się, że Włosi nie powinni mieć żadnych problemów, choć my wiemy, że pozory mylą. Tak też się stało w tym meczu. Można by pomyśleć, że Włosi gładko przejdą przez ten mecz, tym bardziej, że w 15. minucie tej rywalizacji rywala napoczął Moise Kean, lecz Bośniacy nie dali za wygraną. Punktem kulminacyjnym tego meczu była czerwona kartka dla Alessandro Bastoniego w 41. minucie. Po tym wydarzeniu gra Włochów upadła. W 79. minucie gola wyrównującego zdobył Haris Tabaković. Takim wynikiem zakończył się podstawowy czas gry, więc potrzebna była dogrywka. Po kolejnych 30. minutach wynik nie uległ zmianie, więc o tym, kto zagra na mundialu musiał zdecydować konkurs jedenastek, w którym Bośniacy wygrali 4-1. Z reprezentacji Włoch swoich strzałów z jedenastu metrów nie wykorzystali Francesco Pio Esposito oraz Bryan Cristante. 

| Gennaro Gattuso after Italy missed out on the 2026 World Cup:

“We did not deserve this. We show passion, we played with 10 men since minute 40… we are sad, but this is football.

I’m proud of my team. We are hurt”. pic.twitter.com/ZLvJ2hp5MP

— CentreGoals. (@centregoals) March 31, 2026

Foto: Image Photo Agency/ Contributor via Getty Image

Autor: Jakub Lemański

Artykuł Wielki kryzys Włochów wciąż trwa ! Italia nie zagra na kolejnym mundialu z rzędu pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Mistrzostwa Świata kobiet w curlingu 2026 będą się różnić od olimpijskiego turnieju. W Kanadzie zobaczymy więcej drużyn, a także nowe zawodniczki, gdyż w wielu krajach doszło do zmian reprezentantek. Czego więc możemy się spodziewać?

Mistrzostwa Świata kobiet w curlingu — wyścig po złoto

Kanadyjki mają to do siebie, że niezależnie od tego, kto będzie reprezentował ich kraj, będą wymieniane jako kandydatki do triumfu. Po brązowym medalu wywalczonym na Igrzyskach Olimpijskich przez Reachel Homan, na Mistrzostwa Świata czeka nas zmiana. Zaszczyt walki o obronę tytułu przypadł Kerri Einarson. Nie obniża to jednak szans tego kraju na złoty medal, gdyż team ten prawo do wyjazdu na turniej wywalczył, wygrywając w styczniu turniej Scotties. 38-latka w przeszłości zdobywała dwa brązowe medale na Mistrzostwach Świata i ciągle w dorobku brakuje jej tego złotego. Ma tego dokonać wraz z Val Sweeting, Shannon Birchard oraz Karlee Burgess. Podobnie jak w przypadku Team Homan, możemy spodziewać się agresywnego stylu gry z wieloma próbami wybijania kamieni przeciwniczek.

Looking good, @WinSportCanada #WWCC2026 pic.twitter.com/wxADhn1gbE

— Curling Canada (@CurlingCanada) March 13, 2026

Co ciekawe, eksperci i analitycy wskazują, że bój o złoto z Kanadyjkami mają stoczyć Koreanki, choć te dopiero co nie zakwalifikowały się do fazy play-off we Włoszech. Dzieje się tak z kilku powodów. Mistrzostwa Świata kobiet w curlingu charakteryzują się inną formułą, gdzie każda z drużyn rozgrywa aż 12 meczów, a dalej przechodzi sześć zespołów. Bardziej regularnym zespołom jest więc łatwiej. W dodatku Gim Eun-ji z jej ekipą w Cortinie zajęły 5. miejsce, a trzy z czterech teamów, z którymi przegrały, na Mistrzostwa Świata nie poleciały. Są to więc aspekty, które im sprzyjają. Warto też zaznaczyć, że mowa o brązowych medalistkach sprzed dwóch lat. Rok temu zajęły natomiast wysokie 4. miejsce. W fazie round-robin odnotowały zaledwie dwa przegrane pojedynki. W międzyczasie Team Gim wygrał też Mistrzostwa Azji, co świadczy o jego jakości.

Zmiany zaszły za to w szeregach innej azjatyckiej reprezentacji, czyli Japonii. Tam zespół Yoshimury słabo zaprezentował się we Włoszech, a w dodatku poległ na japońskich mistrzostwach. Do Kanady poleciała więc Satsuki Fujisawa ze swoją ekipą. Z nią dwukrotnie w przeszłości sięgała po medale Igrzysk Olimpijskich czy Mistrzostw Świata. Kraj „Kwitnącej Wiśni” celuje więc w kolejny krążek. Styl Japonek dotychczas opierał się na świetnej kontroli domu, choć w przeszłości brakowało im skuteczności przy take-outach.

Szwajcarki czarnym koniem czy rozczarowaniem?

Na Igrzyskach Olimpijskich srebrny medal wywalczył popularny i uznany w świecie sportu Team Tirinzoni. Wydawało się, że drużyna ta na Mistrzostwach Świata będzie walczyć o zwycięstwo. Tymczasem doszło do sporej sensacji w turnieju o prawo reprezentowania Szwajcarii na najbliższym turnieju. Doświadczone srebrne medalistki przegrały w pojedynku z ekipą Xeni Schwaller, która wywalczyła tym samym bilet do Calgary. Wraz z nią polecą Selina Gafner, Fabienne Rieder i Selina Rychiger.

Będzie to najmłodsza reprezentacja zawodniczek na całym turnieju, a średnia ich wieku nie przekracza nawet 23 lat. Jest to też debiut tego składu na turnieju tej rangi. W przeszłości Xenia Schwaller wygrywała Mistrzostwa Świata juniorów, konkretnie w 2024 roku. Turnieje seniorskie jednak znacznie się różnią i trudno stwierdzić, jak młode zawodniczki poradzą sobie z presją w starciu z doświadczonymi curlerkami. Prawa do udziału w turnieju nikt jednak nie dał zawodniczkom za darmo. Wcześniej musiały okazać się najlepsze w słynącej z curlingowej kultury Szwajcarii, a to stawia je w bardzo dobrym świetle.

Od doświadczonej drużyny z Silvaną Tirinzoni czy Aliną Patz debiutantki różni niemal wszystko. Na Igrzyskach Olimpijskich mogliśmy Szwajcarki poznać z defensywnej i spokojnej gry, a teraz ma być zupełnie inaczej. Team Schwaller lubi ustawiać wiele kamieni w domu, szukać okazji do zgarnięcia kilku punktów w jednej partii, a także korzystać z ustawionych center-guardów. Młoda drużyna momentami przypomina agresywny, północnoamerykański styl, który we Włoszech prezentowała Reachel Homan. Pozostaje jednak pytanie, czy ten sam odważny schemat gry młode curlerki zaprezentują też na mistrzostwach globu przeciwko tak wielu utytułowanym przeciwniczkom.

Co na to reszta stawki?

O dobry wynik z pewnością powalczy też kilka innych krajów. Jednym z nich jest Szwecja, która dopiero co świętowała złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich. Anna Hasselborg, która ten triumf wywalczyła, przegrała wcześniej kwalifikacje, przez co na Mistrzostwa Świata poleciała inna medalistka z turnieju we Włoszech — Isabella Wrana. Ta dotychczas prezentowała się świetnie w turnieju duetów, a teraz ze swoim zespołem powalczy o sukces w klasycznej odsłonie „szachów na lodzie”. Dotychczas jako skip miała okazję występować jedynie na Mistrzostwach Europy w 2023 roku, gdzie dotarła do półfinału.

Szwedki zamykają zawody w curlingu na Igrzyskach Olimpijskich w świetnym stylu. Anna Hasselborg chyba nie wie co to presja, a do tego fantastyczny ostatni end w wykonaniu Agnes Knochenhauer i Sary McManus. Złoto w pełni zasłużone! #Curling #MilanoCortinaOlympics2026

— Mateusz Konsewicz (@MatiKonsewicz) February 22, 2026

Wtedy Team Wrana poległ z inną uznaną curlerką z turniejów duetów — Stefanią Constantini. Olimpijska medalistka z Cortiny i Pekinu ze swoją drużyną sięgnęła wtedy po srebro, co pozostaje jej największym sukcesem jako kapitanki. Na Igrzyskach, gdzie występowały jako gospodynie, nie zachwyciły, wygrywając jedynie dwa spotkania. Wtedy jednak chwilę przed turniejem w tamtejszym związku wybuchła niemała afera z powodu odsunięcia rezerwowej zawodniczki, co mogło odbić się na dyspozycji Teamu Constantini. Czas jednak leczy rany, więc czas na dobry wynik w Kanadzie.

Rzutem na taśmę we Włoszech do play-offów nie zakwalifikowały się Dunki pod wodzą Madeleine Dupont. Tutaj także nie doszło do zmian w drużynie, i Mistrzostwa Świata kobiet w curlingu będą 17. takim turniejem reprezentantki. Największym sukcesem curlerki pozostaje srebro z 2007 roku oraz złoty medal sprzed czterech lat na Mistrzostwach Europy.

We Włoszech tabelę po fazie round-robin zamknęły Chinki, które marzą o zamazaniu tej plamy. Ta sama drużyna z Wang Rui na czele ma teraz powalczyć o awans do play-offów. Ostatnie wyniki nie zwiastują jednak historycznego sukcesu, jakim niewątpliwie byłoby podium.

Może jeszcze inna niespodzianka?

O reszcie drużyn mówi się raczej, że będą zamykać stawkę. Curling to jednak sport nieprzewidywalny, co w lutym udowodniły Amerykanki. W Calgary jednak Tabithy Peterson już nie ujrzymy. Tu wystąpi Team Strouse, który zadebiutuje na turnieju tej rangi.

Podobna sytuacja ma miejsce w Szkocji. Udane Igrzyska Olimpijskie w wykonaniu Sophie Jackson i jej zespołu nie przełożyły się na dobry wynik w eliminacjach. Te wygrała drużyna, którą dowodzi Fay Henderson. Co ciekawe, 24-latka na jesiennych Mistrzostwach Europy była jeszcze częścią drużyny wspomnianej kapitanki.

Do elity wraca natomiast Norwegia, dla której ostatnie lata w curlingu nie są szczególnie udane. W Cortiny Skandynawek nie ujrzeliśmy, gdyż nie zdołały się one nawet zakwalifikować. Do Kanady poleciał Team Bjornstad. Jest to zespół, który dopiero zbiera doświadczenie, a wygrywając eliminacje, zawodniczki zapewniły sobie udział w Mistrzostwach Świata.

O złoto w teorii może powalczyć też Turcja czy Australia, ale raczej jedynie teoretycznie. O ile Team Yildiz jeszcze w miarę regularnie jeździ na wszelkiego rodzaju ważne turnieje, tak Australia dopiero rozwija ten sport u siebie w kraju. Drużyny zazwyczaj sezonowo trenują w Kanadzie lub Europie, a marzeniem reprezentantek tego kraju jest utrzymać się w elicie. Kraj ten reprezentować będzie drużyna Helen Williams.

Harmonogram i terminarz turnieju — Mistrzostwa Świata kobiet w curlingu 2026

Cały turniej rozpocznie się już w sobotę 14 marca. Wtedy o godzinie 21:00 czasu polskiego odbędą się pierwsze drawy, w których czekają nas następujące spotkania:

• Chiny ‑ Szkocja
• Szwecja ‑ Kanada
• Norwegia ‑ Turcja
• Japonia ‑ Szwajcaria

Kolejne starcia swój początek będą miały pięć godzin po meczach otwarcia. Ostatni, 20. draw, odbędzie się natomiast sześć dni później. 21 marca, na powitanie wiosny, reprezentacje z miejsc 4‑6 powalczą o prawo do gry w półfinałach, które odbędą się tego samego dnia. Ostateczne boje o złoto i brąz odbędą się nazajutrz względem poprzedniej rundy. Kto ostatecznie wygra — nie wiadomo, ale pewne jest, że czeka nas masa emocji.

Mateusz Konsewicz

Artykuł Mistrzostwa Świata kobiet w curlingu przed nami! Czego się spodziewać? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Niewątpliwie turniej czterolecia nie zawiódł. Curling na Igrzyskach Olimpijskich miał w sobie wszystko, co najlepsze, a masę emocji przyniosły także finałowe starcia. W tych Szwecja pokonała Szwajcarię, a Kanada Wielką Brytanię. Medale zostały przyznane.

Szwecja w kolorze złotym

Szwecja jeszcze parę dni temu świętowała złoty medal zdobyty przez rodzeństwo Wrana w turnieju par mieszanych. Teraz może też świętować rewelacyjny turniej drużyny kobiet, w której skład wchodzą niezmiennie Anna Hasselborg, Sara McManus, Agnes Knochenhauer oraz Sofia Scharback.

Po kapitance nigdy nie widać, żeby odczuwała presję, i tak też było w tym przypadku. Rzut na wagę złotego medalu został wykonany precyzyjnie i ciężar zagrania o wszystko jej nie złamał. Nic tylko wyciąć kadr z tej chwili i oprawić w ramkę. Ukłony należą się także jej koleżankom za kapitalne wybicia, które pozwoliły na zwycięstwo w ostatniej partii. Powinny mieć one swoje miejsce w najlepszych zagraniach turnieju. Szwedki wykonały też kapitalną pracę w 8. endzie, kiedy to zdobyły punkt, nie posiadając Hammera. Wydaje się, że to był moment kulminacyjny całego spotkania.

Co do Szwajcarek, to ich precyzja i spokojny styl gry z początku wydawały się sprawdzać. Dwukrotnie Team Tirinzoni zerował partię, kiedy było to mu na rękę. Nienajlepiej jednak rozgrywane otwarcia ostatnich partii pozwoliły rywalkom na przejęcie inicjatywy. We wspomnianym kluczowym, ósmym endzie też była nawet szansa na dopisanie dwóch oczek. Alina Patz nie dała jednak rady stawić czoła temu trudnemu do realizacji zagraniu. Szwajcarki jednak też z tego turnieju mogą być zadowolone. Silvana Tirinzoni w końcu wraca z Igrzysk Olimpijskich z medalem, a to również jest wielkie osiągnięcie.

Curling i Kanada znowu razem

Kanada dopięła swego. Brad Jacobs, Marc Kennedy, Brett Gallant oraz Ben Hebert, grając swoje, ograli Wielką Brytanię 9:6. Tym samym skip tej drużyny sięgnął po swoje drugie olimpijskie złoto. Po meczu nie milkną echa skandalu, który wybuchł podczas spotkania triumfatorów ze Szwecją Niklasa Edina. Kapitan zespołu odniósł się jednak do tej fali krytyki w jednej z pomeczowych wypowiedzi:

– „Gwarantuję, że to nas jeszcze bardziej zmotywowało, żeby wyjść tam i udowodnić wszystkim, że jesteśmy najlepszą drużyną… Kanada i curling w Kanadzie są dla nas czymś wyjątkowym”.

Sama drużyna zrobiła to, do czego kibiców przyzwyczaiła już wcześniej. Kilka błędów na początku spotkania, gonienie wyniku i odwrócenie losów finału za sprawą jednego wielopunktowania. W 9. partii doszło do tego, na co liczył doświadczony i lubiący ryzyko Brad Jacobs. Kanada słynie z agresywnej gry i jeśli ma okazję do zgarnięcia kilku punktów naraz, to chętnie z tej okazji skorzysta. Wariant ten od lat jest znakiem rozpoznawczym tej reprezentacji.

Wcześniej to Bruce Mouat i jego team prowadzili grę, byli na dobrej drodze do zwycięstwa. Szczególnie dobrym zagraniem szkocki skip popisał się w 6. endzie. To właśnie wtedy wydawało się, że opanowanie Europejczyków pozwoli im na końcowy sukces. Jednak wspomniana końcówka partii to już seria błędów Granta Hardiego oraz Bruce’a Mouata. Pomyłki te były o tyle bolesne, że smak przegranego finału Igrzysk Olimpijskich drużyna poznała już przed czterema laty w Chinach. Jak przyznawali curlerzy, dopiero co pozbierali się po ostatniej porażce, a teraz czeka ich kolejne kilka lat myślenia „co by było, gdyby?”.

Szwajcarzy i Kanadyjki nie wracają z niczym

Dla uzupełnienia trzeba też wspomnieć o brązowych medalistach turnieju, czyli tych najszczęśliwszych spośród przegranych. Curling kobiet okazał się łaskawy dla Kanadyjek, które i tak tego turnieju do udanych nie zaliczą. Przed jego startem uchodziły za faworytki, ale po jego rozpoczęciu Rachel Homan i jej ekipa kompletnie nie pokazały, że na to miano zasługują. Samo starcie o brąz jednak udało się zespołowi wygrać dosyć pewnie, wykorzystując niedoświadczenie Amerykanek, które sensacyjnie wdarły się do fazy play-off. W 6. i 8. endzie Kanadyjki poszły na całość i przy chwilowym kryzysie Tabithy Peterson sięgnęły łącznie po sześć punktów. To praktycznie zakończyło spotkanie, którego ostateczny rezultat wyniósł 10:7.

Kanadyjki znowu bez olimpijskiego złota Świetny występ Anny Hasselborg i Szwecja powalczy o swoje drugie złoto w curlingu. Finał ze Szwajcarkami będzie można obejrzeć z przyjemnością, obie drużyny na swój medal po prostu zasłużyły #Curling #MilanoCortinaOlympics2026 pic.twitter.com/zFcwA7M1qY

— Mateusz Konsewicz (@MatiKonsewicz) February 20, 2026

W nieco innej sytuacji znaleźli się Szwajcarzy. O ile Kanadyjki były nieregularne i w poszczególnych meczach rozczarowywały, tak Europejczycy w całym turnieju przegrali tylko jeden mecz. W fazie grupowej drużyna Yannicka Schwallera była niepokonana, ale pech sprawił, że to mocna Wielka Brytania zajęła 4. miejsce w tabeli, przez co została ich kolejnym rywalem. W finale końcówkę Szkoci przegrali, ale tutaj było odwrotnie. Szwajcarzy, których skuteczność na poziomie niespełna 89% okazała się najlepsza na Igrzyskach Olimpijskich, musieli powalczyć jedynie o brązowy medal. Tam już pewnie rozgromili Norwegów 9:1, co nieco poprawi im humory podczas przygotowań do nadchodzących mistrzostw świata.

Mateusz Konsewicz

Artykuł Curling rozstrzygnięty! Szwecja wygrywa, Kanada również kończy ze złotem! Igrzyska Olimpijskie 2026 [PODSUMOWANIE] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Po tym, jak 9 lutego zakończyła się rywalizacja par mieszanych, nastał czas na klasyczne odsłony „szachów na lodzie”. Dzień później rozpoczęła się rywalizacja mężczyzn, a już w czwartek nastał czas na pojedynki kobiet.

Kanada i curlingowa kultura — złoto albo rozczarowanie

Curling jest jednym z ważniejszych sportów dla Kanadyjczyków. Po nieudanym konkursie mikstów celem są dwa złote medale w klasycznej odsłonie tego sportu. Szczególnymi faworytkami do zajęcia 1. miejsca są niewątpliwie Kanadyjki, u których panuje szczególny głód sukcesu po zajęciu 4. miejsca przed czterema laty w Pekinie. Dobre prognozy pojawiają się obecnie za sprawą drużyny Rachel Homan — jednej z najbardziej utytułowanych skipów w historii kraju, w której skład wchodzą Tracy Fleury, Emma Miskew i Sarah Wilkes.

"Rachel Homan, winning again!"

Team Homan is ready to ROCK in Cortina at the Olympics.

Anyone here cheering them on? pic.twitter.com/UaXGi8rlZe

— Grand Slam of Curling (@grandslamcurl) February 11, 2026

Sama kwalifikacja na Igrzyska Olimpijskie pokazuje już siłę zespołu. Podobnie jak u mężczyzn, aby uzyskać bilet do Włoch, trzeba było wygrać eliminacyjne Trials, a tam poziom jest niesamowicie wysoki. W rozgrywkach zdołały pokonać chociażby uznany Team Einarson. Wcześniej wspomnianej ekipie udało się wygrać kilka turniejów Grand Slam, udowadniając swoją wysoką formę. Rachel Homan poprowadziła swój kraj także do triumfu na dwóch ostatnich Mistrzostwach Świata. Wszystko to sprawia, że reprezentantki z Ameryki Północnej są głównymi kandydatkami do złotego medalu.

Jeśli chodzi o styl, jaki prezentują wspomniane zawodniczki, to jest on bardziej agresywny od tego europejskiego. Panie są bardzo mocne w take-outach (wybijaniu kamieni), a także świetnie kontrolują grę przez cały mecz, ustawiając Hammera na ostatnie endy. Wtedy Team Homan idzie już na całość, zdobywając jak najwięcej punktów.

Szwajcarki, Szwedki oraz Koreanki spróbują pokrzyżować plany

Bardzo silną, a także doświadczoną drużynę posiada Szwajcaria. Jej kapitanką i liderką pozostaje Silvana Tirinzoni, czyli legenda tego sportu, która reprezentuje swój kraj już na trzecich Igrzyskach Olimpijskich z rzędu. Obok 46-latki w zespole znajduje się świetna w ostatnich rzutach Alina Patz, precyzyjna Carole Howald oraz otwierająca Selina Witschonke. W 2021, 2022 oraz 2023 Szwajcarki wygrywały Mistrzostwa Świata, a na ostatnich dwóch edycjach przegrywały dopiero w finale. Szczególnie ciekawy był zeszłoroczny turniej, kiedy Europejki wygrały Round Robin, wyprzedzając Kandyjki, ale te za to zrewanżowały się w meczu o zwycięstwo całych rozgrywek. W Szwajcarii jednak wciąż czekają na złoty medal Igrzysk Olimpijskich, gdyż w rywalizacji kobiet takiego jeszcze nie posiadają.

Mocne wydają się także Szwedki, które również będą chciały powalczyć o najwyższe cele. Duet z tego kraju przecież dopiero co wygrał rywalizację par mieszanych. Tutaj rolę skipa odgrywa Anna Hasselborg — mistrzyni olimpijska z 2018 roku oraz medalistka sprzed czterech lat w Pekinie. We Włoszech w skład jej zespołu wejdą Sara McManus, Agnes Knochenhauer oraz Sofia Scharback. Podobnie jak ich rodacy, Panie także zdobyły ostatnie Mistrzostwa Europy. Jeśli chodzi o rywalizację na całym globie, to ostatni wynik był rozczarowaniem i Skandynawki nie dostały się do strefy medalowej. Atutem zespołu z pewnością jest elastyczność taktyczna w zależności od potrzeby i przeciwnika. Wydaje się jednak, że wciąż największe problemy sprawiają im przeciwniczki z bardziej agresywnym stylem gry.

O strefę medalową spróbuje też zawojować Korea Południowa, na której czele stanie Gim Eun‑ji. Wszystko za sprawą koreańskich mistrzostw, które jej Team zwyciężył. Nieco spopularyzowały  sport ten w tym regionie ostatnie Mistrzostwa Świata, które odbyły się w Uijeongbu. Tam po dobrej rundzie zasadniczej gospodynie przeszły przez ćwierćfinał, jednak drużynie zabrakło pary w półfinale oraz w starciu z Chinkami o brąz. Rok wcześniej za to udało się koreańskiej drużynie zdobyć brąz, co pokazuje jej stabilność formy. Dobre prognozy przed turniejem spowodowały też Asian Winter Games 2025, gdzie Gim Eun‑ji i spółka mogły zrewanżować się na swoich geograficznych sąsiadkach i zwyciężyły w finale. Reprezentantki tego kraju raczej grają cierpliwie, a cechuje je dobra defensywa, nie posiadając Hammera.

Curling i włoska afera

Włoszkom, które miejsce w turnieju miały zagwarantowane jako gospodynie, z pewnością nie pomoże wywołana afera na niedługo przed Igrzyskami Olimpijskimi. Te pojadą w nietypowym składzie. Funkcję skipa pełni oczywiście zdobywczyni brązowego medalu w turnieju mikstów — Stefania Constantini, do której drużyny należą także Elena Antonia Mathis, Marta Lo Deserto oraz Giulia Zardini Lacedelli. Afera wybuchła jednak wokół piątej, rezerwowej zawodniczki. Tutaj w miejsce Angeli Romei zgłoszona została Rebecca Mariani.

Angela Romei to doświadczona, uznana i szanowana w środowisku curlerka. Jej następczyni to natomiast 19-letnia córka trenera, pełniącego też funkcję dyrektora technicznego kadry, co spowodowało zarzuty o faworyzowanie rodziny działacza. 28-letnia zawodniczka wystąpiła nawet w tej sprawie do Trybunału Arbitrażowego dla Sporów Sportowych. Związek jednak wybronił się, twierdząc, że była to czysto techniczna decyzja, do której trener miał prawo. Zarzuty ze strony kibiców za to pozostały, a atmosfera wokół drużyny zrobiła się naprawdę gęsta. Po zdobyciu medalu w turnieju par mieszanych liderka Stefania Constantini zadedykowała sukces swojej koleżance z zespołu. Włoszka dodała, że chciałaby dzielić tę olimpijską przygodę z Romei, ale niestety nie jest to możliwe.

Enjoying the moment on home soil

Curling duo Stefania Constantini and Amos Mosaner lept onto the podium to receive their bronze medals pic.twitter.com/qooGlhvYx8

— TNT Sports (@tntsports) February 10, 2026

Wielka szkoda, jeśli afera ta wpłynęłaby na końcowy wynik gospodyń. Nie są to co prawda faworytki, jednak szansa na dobry wynik pozostaje. Na Mistrzostwach Europy w 2023 roku potrafiły zaskoczyć i zdobyć srebrny medal. Włoszki zazwyczaj grają cierpliwie i spokojnie, wypatrując swoich szans na punktowanie. Starają się zachować Hammera na kluczowe endy i unikają podejmowania niepotrzebnego ryzyka. Często też przy niekorzystnej sytuacji rozgrywają end na 0:0, aby utrzymać ostatni rzut na kluczowe momenty.

Co z resztą stawki?

Jeśli chodzi o resztę ekip, to nie będzie im łatwo o awans do półfinałów. Curling to jednak nieprzewidywalny sport, więc niczego nie można wykluczać. Wspominane wyżej Chinki zdobyły brąz na Mistrzostwach Świata w 2025. Swoją przygodę podczas turnieju olimpijskiego rozgrywanego w Pekinie zakończyły natomiast z bilansem 4-5. Srebro wtedy zdobyły Japonki, które w tym roku przystąpią do turnieju w innym składzie. Debiut w roli skipa podczas rywalizacji tej wagi zaliczy Sayaka Yoshimura za sprawą zwycięstwa, najpierw w Mistrzostwach Japonii, a następnie turnieju kwalifikacyjnego, gdzie „kraj kwitnącej wiśni” wyeliminował chociażby Norweżki.

Ciekawą drużynę ma też Dania. Liderką tej reprezentacji jest Madeleine Dupont. To bardzo doświadczona zawodniczka, która ma już za sobą występy na czterech turniejach Igrzysk Olimpijskich i 16 Mistrzostwach Świata. Największym jej sukcesem niewątpliwie jest Mistrzostwo Europy z 2022 roku. Dunkom marzy się nawiązać do sukcesu Teamu Lavrsen z 1998 roku, którego reprezentantki przywiozły z Japonii olimpijskie srebro. O dobrym wyniku marzą także Brytyjki, które nie dorównują wynikami swoim reprezentacjom mikstów czy mężczyzn. Choć Team Jackson ma za sobą pojedyncze lepsze turnieje, to konkretów brak i wątpliwe jest, abyśmy zobaczyli tę drużynę w półfinałach.

Stawkę zamykają Amerykanki, które wskazywane są na ekipę o najmniejszym potencjale. Team Peterson uzyskał bilet do Włoch dzięki wynikom w OQE. Oprócz Japonek to właśnie kraj z Ameryki Północnej uzyskał drugą możliwą w ramach tego turnieju kwalifikację na Igrzyska Olimpijskie. Wcześniej oczywiście zespół ten musiał przejść przez odpowiednie eliminacje w swoim narodzie. Pięć lat temu Peterson zdobyła brązowy medal Mistrzostw Świata, ale od tego czasu jej sukcesy ograniczały się do krajowych turniejów. Będzie to też debiut zespołu zawodniczki w walce o olimpijskie medale.

Curling oraz harmonogram kobiet

Curling i turniej kobiet rozpoczyna się w czwartek rano. O godzinie 9:05 czekają nas następujące mecze:

• Korea Południowa – Stany Zjednoczone
• Japonia – Szwecja
• Włochy – Szwajcaria
• Kanada – Dania

Na kolejne pojedynki wystarczy zaś poczekać jedynie 10 godzin. Runda grupowa potrwa do 19 lutego, a następnego dnia zostaną rozegrane dwa półfinały. Finał i mecz o 3. miejsce odbędą się natomiast w przeddzień zakończenia Igrzysk Olimpijskich, czyli 21 lutego. Przed nami więc jeszcze sporo dni rywalizacji na najwyższym poziomie.

Mateusz Konsewicz

Artykuł Curling i turniej kobiet — czego się spodziewać? Igrzyska Olimpijskie 2026 pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Spotkanie od początku było wyrównane, jednak po drugim secie przewaga Polaków zaczęła być wyraźna. Choć Kanada zdobyła 52 punkty z ataku, Polacy odznaczyli się skuteczniejszą grą w bloku (10 do 7) i mniejszą liczbą błędów własnych (16 do 35). Dodatkowo biało-czerwoni zdobyli więcej punktów bezpośrednio z zagrywki (5 do 2), co w dużej mierze przesądziło o końcowym wyniku.

Polska zaprezentowała świetną grę zespołową, a kluczową rolę odegrali zarówno doświadczeni zawodnicy, jak i młodzi siatkarze, którzy potwierdzili swoją wartość na światowej arenie. Dzięki tej wygranej Polska melduje się w ćwierćfinale, a kolejnym rywalem naszej drużyny będzie Turcja – zwycięzca spotkania Turcja – Holandia.

To spotkanie zapowiada się niezwykle emocjonująco, a Polacy mają szansę kontynuować swoją zwycięską passę. Widzowie mogą spodziewać się pojedynku pełnego dynamicznych wymian i mocnej walki na każdym elemencie gry.

Autor: Karolina Przybylska

Artykuł Kanada pokonana, czas na Turcję! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Kanada zajmuje obecnie 9. miejsce w rankingu FIVB, podczas gdy Polska jest liderem zestawienia. Zespół z Ameryki Północnej wyszedł z grupy G z drugiego miejsca, notując bilans setów 6:4. Biało-czerwoni natomiast dominowali w grupie E, kończąc rywalizację z imponującym bilansem 9:1.

Obie drużyny prezentują wysoki poziom, ale to Polska uznawana jest za faworyta. Potwierdzeniem tego może być choćby tegoroczne starcie w Lidze Narodów, w którym nasza reprezentacja pokonała Kanadę 3:2.

Spotkanie będzie transmitowane na antenie Polsatu oraz Polsatu Sport 1. Kibice w całym kraju liczą, że biało-czerwoni wykonają dziś kolejny krok w stronę medalu.

Autor: Karolina Przybylska

Artykuł Polska walczy o ćwierćfinał MŚ! Starcie z Kanadą już dziś pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Dzisiejsze wyniki:

• Brazylia – Serbia 0:3
• Finlandia – Korea Południowa 3:1
• Egipt – Tunezja 0:3
• Belgia – Algieria 3:0
• Filipiny – Iran 2:3
• Francja – Argentyna 2:3
• Czechy – Chiny 3:0
• Włochy – Ukraina 3:0

Po dramatycznych rozstrzygnięciach znamy już wszystkie pary 1/8 finału. Przed nami mecze, w których każda przegrana oznacza koniec przygody na MŚ 2025:

• Turcja – Holandia
• Polska – Kanada
• Bułgaria – Portugalia
• USA – Słowenia
• Tunezja – Czechy
• Serbia – Iran
• Argentyna – Włochy
• Belgia – Finlandia

Drużyny mają teraz dzień przerwy, a w sobotę rozpoczynają się pojedynki 1/8 finału, które zapowiadają się niezwykle emocjonująco. Fani siatkówki z pewnością będą mieli co oglądać – każda akcja może przesądzić o dalszych losach turnieju.

Autor: Karolina Przybylska

Artykuł Szok na MŚ 2025: Francja i Brazylia odpadły! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

We wtorek o godzinie 10:00 zmierzą się ze sobą jedyne reprezentacje, które w tym turnieju jeszcze nie zaznały smaku porażki. Nasi reprezentanci do tej pory pokonali 3:2 Belgię i 3:0 Bułgarię. Z kolei Kanadyjczycy jak na razie spisują się zaskakująco dobrze, gdyż najpierw ograli 3:2 Holandię, a potem odprawili z kwitkiem Argentyńczyków 3:1. W szczególności wygrana z Argentyną była wręcz sensacyjna. Tym bardziej, jak przypomnimy sobie, że Argentyna wywalczyła brązowe medale na ostatnich Igrzyskach Olimpijskich w Tokio. 

Polacy do tej pory rozegrali dwa różne mecze. Z Belgami nasi siatkarze męczyli się niemiłosiernie. Niewiele brakowało, gdyby myśmy mogli nawet przegrać to spotkanie. Tak się jednak na szczęście nie stało. W niedziele z Bułgarami widzieliśmy już zupełnie inny styl gry. W szczególności dobrze się spisywał Bartosz Bednorz. Przyjmujący ZAKSY Kędzierzyn-Koźle rozegrał kapitalne zawody przeciwko drużynie trenera Plamena Konstantinowa. Wygrana z Bułgarią szczególnie zapadnie w pamięć Grzegorzowi Łomaczowi. Rozgrywający w niedziele obchodził 36. urodziny. 

Jutro najprawdopodobniej po raz kolejny trener Nikola Grbić przemiesza skład. Wielce prawdopodobne będzie to, że od pierwszych piłek zagra Wilfredo Leon. MVP ostatnich Mistrzostw Europy jak na razie nie pojawił się jeszcze na boisku w trakcie turnieju. Co by jednak nie było, to po raz kolejny Polscy siatkarze będą murowanymi faworytami do zwycięstwa.

Z kolei Kanadyjczycy jak na razie rozgrywają bardzo udany turniej. Dwie wygrane ustawiają ich w bardzo korzystnej sytuacji, w walce o awans na Igrzyska Olimpijskie. W składzie tej reprezentacji jest kilka dobrze znanych twarzy dla Polskich kibiców.  Kapitanem drużyny jest Nicholas Hoag, który kilka lat temu grał w barwach Asseco Resovi Rzerzów. Natomiast szkoleniowcem drużyny jest Tuomas Sammelvuo, który w nowym sezonie będzie dalej trenerem ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. 

Jedno jest pewne ten mecz, może zarówno jednych i drugich ustawić bardzo wysoko w kolejce po awans do Igrzysk w Paryżu. 

Autor: Krzysztof Małek

Artykuł Polska kontra Kanada [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Australia

W przeciwieństwie do współgospodyń, w australijskiej reprezentacji nie ma wiele zawodniczek grających na rodzimym kontynencie – większość oglądać możemy w rozgrywkach Women’s Super League czy innych lig europejskich. W dodatku mowa o czołowych klubach tych lig. Nic więc dziwnego, że Australijki mają wyższe cele, niż Nowozelandki – samo wyjście z grupy nie zadowoli tu nikogo, ale też pamiętać należy, że Australijki nigdy nie doszły do półfinału mundialu. Przed dwoma laty jednak otarły się o podium turnieju olimpijskiego w Tokio.

Role kapitan i wicekapitan drużyny podzieliły między siebie piłkarki dwóch najlepszych klubów londyńskich – Sam Kerr z Chelsea i Steph Catley z Arsenalu. Ponadto oprócz Kerr, rekordzistki w liczbie strzelonych dla „Matyld” bramek, w kadrze jest Clare Polkinghorne – klubowa koleżanka Kayli Adamek z Vittsjö GIK to ma z kolei na koncie rekordową liczbę występów w narodowej reprezentacji. Dodając do tego doświadczenie bramkarki Lydii Williams i wciąż młodość uznanej już w świecie kobiecego futbolu Ellie Carpenter, powstaje wybuchowa mieszanka, która na domowym turnieju ma pokazać siłę Antypodów.

Bramkarki: Lydia Williams (Brighton & Hove Albion), Teagan Micah (FC Rosengård), Mackenzie Arnold (West Ham United)
Obrończynie: Courtney Nevin (Leicester City), Aivi Luik (BK Häcken), Clare Polkinghorne (Vittsjö GIK), Steph Catley (Arsenal FC), Alanna Kennedy (Manchester City), Clare Hunt (Western Sydney Wanderers), Ellie Carpenter (Olympique Lyon), Charlotte Grant (Vittsjö GIK)
Pomocniczki: Clare Wheeler (Everton FC), Alex Chidiac (Racing Louisville), Emily van Egmond (San Diego Wave), Tameka Yallop (SK Brann), Katrina Gorry (Brisbane Roar), Kyra Cooney-Cross (Hammarby IF)
Napastniczki: Cortnee Vine (Sydney FC), Caitlin Foord (Arsenal), Mary Fowler (Manchester City), Hayley Raso (Real Madryt), Kyah Simon (Tottenham Hotspur), Sam Kerr (Chelsea FC)

Irlandia

Drużyna, która ma jedną wielką gwiazdę – Katie McCabe. Irlandki są od niej zależne niemal tak jak Polki od Ewy Pajor. Podobnie jednak jak w przypadku Biało-Czerwonych, to też nie jest tak, że na jednej zawodniczce kończy się siła uderzeniowa reprezentacji. Oprócz McCabe Irlandki mogą liczyć na Denise O’Sullivan, a w obronie też na Niamh Fahey czy na Louise Quinn, która wraz z siostrą Lucy jest jedną z ikon tej kadry.

Polskim kibicom dobrze znana jest Amber Barrett – dwa lata temu klubowa koleżanka Adriany Achcińskiej i Weroniki Zawistowskiej w Kolonii, w ubiegłym sezonie grała w Turbine Poczdam wraz z Martyną Wiankowską, a w tym okienku transferowym przenosi się do Standardu Liège. To wszystko jednak wydaje się zbyt mało, aby postawić się bardziej utytułowanym reprezentacjom, z jakimi przyjdzie się mierzyć Irlandkom już w fazie grupowej mundialu.

Bramkarki: Courtney Brosnan (Everton FC), Grace Moloney (Reading FC), Megan Walsh (Brighton & Hove Albion)
Obrończynie: Claire O’Riordan (Celtic FC), Chloe Mustaki (Bristol City), Louise Quinn (Birmingham City), Niamh Fahey (Liverpool FC), Diane Caldwell (Reading FC), Áine O’Gorman (Shamrock Rovers), Heather Payne (Florida State Seminoles), Isibeal Atkinson (West Ham United)
Pomocniczki: Megan Connolly (Brighton & Hove Albion), Ruesha Littlejohn (Aston Villa), Denise O’Sullivan (North Carolina Courage), Katie McCabe (Arsenal FC), Lily Agg (London City Lionesses), Lucy Quinn (Birmingham City), Sinead Farrelly (NJ/Ny Gothan FC), Ciara Grant (Hearts of Midlothian)
Napastniczki: Amber Barrett (Standard Liège), Kyra Carusa (London City Lionesses), Abbie Larkin (Shamrock Rovers), Marissa Sheva (Washington Spirit)

Nigeria

Kolejna drużyna, w której wyraźnie najjaśniej świeci się jedna gwiazda. Asisat Oshoala wcale nie ma na koncie rekordowej liczby występów czy strzelonych goli w kadrze – stosunek 30 goli do 41 meczów, jakim może się poszczycić w barwach „Super Sokołów” robi jednak wrażenie. O ile jednak Oshoala jest ikoną nie tylko nigeryjskiego, ale wręcz afrykańskiego futbolu kobiecego, to opaskę kapitańską dzierży Onome Ebi – mająca za sobą ponad 100 meczów w reprezentacji, która przeniosła się w tym roku z Levante do średniaka rodzimej ligi, Abia Angels.

Kwietniowe mecze towarzyskie w Antalyi wzbudziły pewien optymizm wśród kibiców Nigeryjek – wygrane z Haitankami i Nowozelandkami stawiają je w roli „czarnego konia” grupy. Jeśli jednak niewielkie szanse na awans daje się europejskiemu średniakowi, za jakiego uchodzić może Irlandia, to co powiedzieć o drużynie, która podczas ubiegłorocznego Pucharu Narodów Afryki nie zmieściła się nawet na podium – dopiero po raz drugi w historii rozgrywek.

Bramkarki: Tochukwu Oluehi (Hakkarigücü Spor), Chiamaka Nnadozie (Paris FC), Yewande Balogun (AS Saint-Étienne)
Obrończynie: Ashleigh Plumptre (Leicester City), Osinachi Ohale (Deportivo Alavés), Glory Ogbonna (Beşiktaş Stambuł), Onoma Ebi (Abia Angels), Oluwatosin Demehin (Stade Reims), Rofiat Imuran (Stade Reims), Michelle Alozie (Houston Dash)
Pomocniczki: Toni Payne (Sevilla FC), Christy Ucheibe (SL Benfica), Deborah Abiodun (Rivers Angels), Rasheedat Ajibade (Atlético Madryt), Halimatu Ayinde (FC Rosengård), Jennifer Echegini (Florida State Seminoles)
Napastniczki: Ifeoma Onumonu (NJ/NY Gotham FC), Asisat Oshoala (FC Barcelona), Deiste Oparanozie (Wuhan Jianghan University), Gift Monday (Granadilla Tenerife), Uchenna Kanu (Racing Louisville), Francisca Ordega (CSKA Moskwa), Esther Okoronkwo (Granadilla Tenerife)

Kanada

Mistrzynie olimpijskie z Tokio naszpikowane są gwiazdami przede wszystkim dwóch lig – angielskiej Women’s Super League i amerykańskiej National Women’s Soccer League. To właśnie w rozgrywkach za oceanem możemy na co dzień oglądać m.in. Jordyn Huitemę, Quinn, Allyshę Chapman, Christine Sinclair, Desiree Scott czy Janine Beckie – tych dwóch ostatnich z powodu poważnych kontuzji zabraknie jednak w Australii. Oprócz nich oraz Stephanie Labbé, która zakończyła karierę w ubiegłym roku, na mundialu zobaczymy wszystkie zawodniczki z drużyny, która w Tokio sięgnęła po złoto.

Ze względu na trwający sezon ligowy w Stanach Zjednoczonych (ostatnie mecze NWSL przed przerwą rozegrano 9 lipca, a w trakcie mundialu trwać będą zmagania w NWSL Challenge Cup), Kanadyjki dopiero w Australii, gdzie zapewne chciałyby co najmniej powtórzyć wynik z 2003 roku (czwarte miejsce), zagrają mecz towarzyski w ramach przygotowań do mundialu – w piątek zmierzą się z Angielkami. W kwietniu zanotowały porażkę 1:2 z Francuzkami, natomiast podczas lutowego SheBelieves Cup w USA zajęły ostatnie, czwarte miejsce, pokonując jednak Brazylijki, a przegrywając z Japonkami i Amerykankami.

Bramkarki: Kailen Sheridan (San Diego Wave), Sabrina D’Angelo (Arsenal FC), Lysianne Proulx (SCU Torreense)
Obrończynie: Allysha Chapman (Houston Dash), Kadeisha Buchanan (Chelsea FC), Shelina Zadorsky (Tottenham Hotspur), Jayde Riviere (Manchester United), Ashley Lawrence (Chelsea), Vanessa Gilles (Olympique Lyon), Gabrielle Carle (Washington Spirit)
Pomocniczki: Quinn (OL Reign), Julia Grosso (Juventus FC), Sophie Schmidt (Houston Dash), Jessie Fleming (Chelsea), Simi Awujo (USC Trojans), Olivia Smith (Penn State Nittany Lions)
Napastniczki: Deanne Rose (Reading FC), Jordyn Huitema (OL Reign), Evelyne Viens (Kristianstads DFF), Christine Sinclair (Portland Thorns), Nichelle Prince (Houston Dash), Adriana Leon (Manchester United), Cloé Lacasse (Arsenal)

Terminarz grupy B:
20 lipca, 12:00 – Australia – Irlandia
21 lipca, 4:30 – Nigeria – Kanada
26 lipca, 14:00 – Kanada – Irlandia
27 lipca, 12:00 – Australia – Nigeria
31 lipca, 12:00 – Kanada – Australia
31 lipca, 12:00 – Irlandia – Nigeria

Artykuł Grupa Wspólnoty Brytyjskiej (i Irlandii) – Grupa B [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Uwielbiany weekend

Mimo to, wyścigi w Kanadzie to jeden z bardziej lubianych przez fanów weekendów wyścigowych, szczególnie w Polsce. To na tym torze w 2008 roku Robert Kubica zdobył swoje pierwsze i jedyne zwycięstwo, a trzy lata później Jenson Button wygrał wyścig pomimo 6 pit stopów, dwóch kraks z rywalami i prowadząc przez zaledwie pół okrążenia. Przyjeżdżając do Montrealu nigdy nie wiadomo czego się spodziewać, a zmienne warunki pozwalają na szalone kwalifikacje i wyścigi.

Największe znaki zapytania

Rok temu w deszczowych warunkach Fernando Alonso ustawił swoje Alpine na drugim polu startowym, tuż obok Maxa Verstappena. W tym roku Hiszpan posiada dużo bardziej konkurencyjną maszynę. Czy to oznacza że będzie w stanie walczyć o Pole Position?

Charles Leclerc po fatalnym występie w Grand Prix Hiszpanii, do którego zakwalifikował się z 19 pozycji, powiedział że zespół będzie musiał dokładnie przyjrzeć się wszystkim częściom, ponieważ na zakrętach w lewo tracił ponad pół sekundy. Zapytany o rozwiązanie problemu, pomimo dwutygodniowej przerwy, nie był w stanie wskazać przyczyny swoich problemów, a zatem nie jest wiadomym co spowodowało problemy i czy znów nie przysporzy bólu kierowcą zespołu z Maranello.

Poprawki Williamsa które otrzyma Alexander Albon mają pomóc w walce o punkty. W tym sezonie walka o ostatnie punktowane pozycje jest niezwykle zacięta, a wszystkie zespoły posiadają już zdobycze punktowe na swoim koncie. Różnice nawet jednej dziesiątej na okrążeniu w tempie wyścigowym mogą okazać się kluczowe, dlatego Williams zainwestował mocno w poprawę osiągów. Na start poprawki otrzyma tylko Albon, a Logan Sargeant będzie musiał na nie poczekać do następnego wyścigu. Co więcej, tor w Kanadzie zdaje się sprzyjać specyfice Williamsa, posiadając długie proste, wolne zakręty oraz szybką szykanę.

Dostępne mieszanki opon

Pirelli przygotowało na ten wyścig mieszanki C3, C4, C5, a zatem najbardziej miękkie z dostępnych, co w suchych warunkach mogłoby wróżyć wyścig na dwa pit stopy, jednak głównymi bohaterami weekendu mogą stać się opony na warunki przejściowe oraz mokre. Większość prognoz zapowiada deszczowe treningi oraz kwalifikacje, stawiając duży znak zapytania przed potencjalnie suchym wyścigiem w niedzielę. Niezależnie od warunków, zapowiada się dużo strategicznego planowania, a dobranie odpowiedniej strategii może okazać się kluczowe w końcowym sukcesie

Harmonogram weekendu F1:

Piątek
19:30 – 20:30 – FP1  
23:00 – 00:00 – FP2 

Sobota
18:30 – 19:30 – FP3 
22:00 – 23:00 – Kwalifikacje

Niedziela
20:00 – 22:00 – Wyścig 

Jan Kawecki

Artykuł Kapryśna pogoda i nieprzewidywalne wyścigi – pora na Montreal [ZAPOWIEDŹ GRAND PRIX KANADY] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.