Czym jest w zasadzie sukces Roglica? A co, jeśli nie wycofałby się Evenepoel, Hart? Co jeśli… gdybanie to (szczególnie w sporcie) ulubione i nierzadko nadużywanie zajęcie spędzające sen z powiek kibiców, często i samych zawodników. Czym jest jednak kolarstwo? Czyż nie dyscypliną w zamierzeniu przesiewającą śmiałków poprzez przeróżne zmienne, czy to podjazdy, pogodę czy wreszcie odpowiednią dozę pecha i “farta”? Triumf Primoza Roglica jest zatem pełnoprawnym, imponującym zwycięstwem, okupionym… czy znajdą się w ogóle słowa określające morderczy, trzytygodniowy wysiłek? 

Przechodząc jednak do samego podsumowania – na trasę 106. edycji wyścigu Giro d’Italia kolarze wyruszyli w nadmorskim kurorcie Fossacesia Marina (zaplanowano wówczas niemal 20-kilometrową indywidualną jazdę na czas). Wyznaczony odcinek w najszybszym tempie pokonał Remco Evenepoel (Soudal – Quick Step). Tym samym Belg wyrobił sobie znaczną, kilkudziesięciosekundową przewagę nad grupą najistotniejszych rywali. Maglia Rosa właściciela zmieniła (przynajmniej tymczasowo) kilka dni później. Zaszczyt przywdziania różowego trykotu przypadł wówczas Andreasowi Leknessundowi (Team DSM). Norweg dojechał do mety w Lago Laceno z przewagą niemal dwóch minut nad peletonem, tym samym detronizując Evenepoela. Trzy dni później niesamowitą historię napisał z kolei Davide Bais (EOLO–Kometa). Szerzej nieznany dotąd Włoch wygrał etap na Campo Imperatore (26,5km/3,4%), cały dzień jadąc w ucieczce. W grupie faworytów (na mecie znalazła się trzy minuty później) ponownie obyło się bez specjalnie istotnych różnic czasowych. ITT wieńczące pierwszy tydzień rywalizacji znów padło łupem Evenepoela; tym samym Belg wrócił na fotel lidera wyścigu. Mistrz Świata nie przystąpił jednak do rywalizacji na etapie dziesiątym – jako powód podano zakażenie koronawirusem.  

W międzyczasie z wyścigu wycofał się również Tao Geoghegan Hart (INEOS Grenadiers). Czołowi kolarze klasyfikacji generalnej ponownie skrzyżowali rękawice podczas etapu w kierunku Crans-Montana (13km/7,2%). Niekorzystne warunki atmosferyczne zmusiły organizatorów do znacznego skrócenia odcinka (ostatecznie – 74,6km) – triumf przypadł finalnie w udziale Einerowi Rubio (Movistar Team), jadącemu uprzednio w ucieczce. Podążający za plecami Kolumbijczyka faworyci ponownie wyszli na przysłowiowe “zero” – w wyniku wycofania Evenepoela, koszulka lidera od kilku dni była w posiadaniu Gerainta Thomasa (INEOS Grenadiers).  

Trzeci tydzień zmagań został zainaugurowany wymagającym etapem z metą na szczycie Monte Bondone (22,7km/6,4%). Rywalizacja wreszcie nabrała oczekiwanych rumieńców, zaś sam odcinek padł łupem Joao Almeidy (UAE Team Emirates), za plecami którego do mety dojechał również Thomas. Primoz Roglic kreskę przeciął 25 sekund później, tym samym strata Słoweńca do przewodzącego klasyfikacji generalnej Brytyjczyka wzrosła do 29 sekund. Sam Almeida straty poniósł jednak już nazajutrz – Thomas i Roglic odczepili Portugalczyka na podjeździe do Val di Zoldo (na co składały się Coi – 5,5km/9,5% i Palafavera – 2,3km/6,9%). Almeida stracił ostatecznie do wspomnianego duetu 21 sekund, nadal zachowując jednak szanse na finalny sukces. Sytuacja Portugalczyka skomplikowała się ponownie dzień później – Roglic i Thomas ponownie zostawili rywala w tyle, pewnie zmierzając na szczyt Tre Cime di Lavaredo (7,1km/7,8%). Sam odcinek padł łupem Santiago Buitrago (Bahrain – Victorious). Przed rozpoczęciem decydującego, dwudziestego etapu (indywidualna jazda na czas wraz z morderczym Monte Lussari – 7,8km/11,2%) klasyfikacji generalnej przewodził Thomas, Roglic tracił 26, a Almeida 59 sekund – reszta stawki nie liczyła się już w praktyce w kontekście walki o pozycje na podium wyścigu. W najszybszym czasie zaplanowany odcinek pokonał Roglic, tym samym triumfując w całej tegorocznej Corsa Rosa. Słoweńcowi nie przeszkodził nawet problem z łańcuchem, który jak się w pewnym momencie wydawało – był niczym brutalny wyrok wobec całkiem przyziemnych marzeń Primoza. Podium klasyfikacji generalnej uzupełnili Geraint Thomas (14 sekund straty) oraz Joao Almeida (1 minuta i 15 sekund straty). 

W niniejszym tekście zabrakło również wzmianki o pozornie mniejszych, lecz równie fascynujących wyczynach, dokonywanych choćby na poszczególnych etapach. Na przestrzeni minionych trzech tygodni po upragnione zwycięstwa sięgnęli m.in. Aurelien Paret-Peintre (AG2R Citroen Team), Ben Healy (EF Education – EasyPost), Nico Denz (BORA – hansgrohe), Filippo Zana (Team Jayco AlUla) czy wreszcie Mark Cavendish (Astana Qazaqstan Team), najlepszy na wieńczącym wyścig etapie do Rzymu. Już 4 czerwca kolarze wyruszą na trasę Criterium du Dauphine, miesiąc później wystartuje z kolei 110. edycja Tour de France. 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKIE PODSUMOWANIE: Giro d’Italia pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Drugi tydzień rywalizacji w ramach 106. edycji kolarskiego Giro d’Italia zwieńczył niemal 200-kilometrowy odcinek z metą w Bergamo. Kolarze poruszali się dziś po wymagających podjazdach jakże ikonicznej dla fanów kolarstwa Lombardii – o spadających liściach nie mogło być jednak mowy, wszakże od rozpoczęcia legendarnego monumentu dzieli nas jeszcze niemal pół roku. W okolicę zawitała jednak wiosenna “Corsa Rosa”, z kolei sama Lombardia powitała peleton… wyczekiwanym słońcem. Same wzniesienia również sprawiały zatem wrażenie nieco bardziej przyjaznych, jak na swoje nieco przytłaczające parametry.  

Ucieczka dnia wykrystalizowała się mniej więcej na wysokości miasteczka Calco, usytuowanego 20 kilometrze od startu ostrego. W skład odjazdu weszli: Laurens Huys, Niccolo Bonifazio (obaj Intermarche-Circus-Wanty), Andrea Pasqualon (Bahrain – Victorious), Brandon McNulty (UAE Team Emirates), Einer Rubio, Jose Joaqiun Rojas (obaj Movistar Team), Francesco Gavazzi, Vincenzo Albanese (obaj EOLO-Kometa), Simone Velasco (Astana Qazaqstan Team), Bauke Mollema (Trek – Segafredo), Davide Ballerini (Soudal – Quick Step), Alberto Dainese (Team DSM), Ben Healy (EF Education-EasyPost), Marco Frigo, Sebastian Berwick (obaj Israel – Premier Tech), Francois Bidard (Cofidis) oraz Martin Marcellusi (Green Project-Bardiani CSF-Faizane). 

Pierwsze sto kilometrów rywalizacji upłynęło pod znakiem stosunkowo spokojnej jazdy. Zgodnie z prognozami, odjazd szybko zagwarantował sobie przewagę wstępnie bezpieczną w kontekście walki o triumf etapowy. Na szczycie pierwszego punktowanego podjazdu (Valico di Valcava ;11,7km/7,9%) zegar wskazywał, iż ucieczka dysponuje już 7 minutami zaliczki nad peletonem, prowadzonym głównie przez formację Groupama – FDJ. Linię premii górskiej jako pierwszy przekroczył Healy, następnie triumfując również na szczycie Selvino (11,3km/5,5%). Trzecia premia górska (Miragolo San Salvatore; 5,2km/6,9%) padła z kolei łupem Einera Rubio. Sekwencja pojazdów uszczupliła odjazd o Martina Marcellusiego, Francesco Gavazziego i Alberto Dainesie, z trudem w czołówce utrzymał się z kolei Davide Ballerini. 

Na zjeździe w kierunku Zogno z asfaltem starł się Pavel Sivakov (INEOS Grenadiers), tracąc tym samym kontakt z peletonem. W międzyczasie od pierwszej grupy odłączył się Healy, ostatecznie rezygnując jednak z inicjatywy solowej akcji, być może nieco karkołomnej, biorąc pod uwagę dystans dzielący Irlandczyka od mety (odjazd miał jeszcze wówczas do pokonania 70 kilometrów). Dziesięć kilometrów później ucieczka wciąż dysponowała sześcioma minutami zaliczki nad peletonem, prowadzonym w głównej mierze przez ekipę Jumbo-Visma. Wtem na szarżę zdecydował się Bonifazio – Włoch został jednak doścignięty tuż po rozpoczęciu ostatniego dziś kategoryzowanego podjazdu.  

Walka o etapowy triumf rozgorzała na dobre – chwilę później na czele wykrystalizowała się wyselekcjonowana grupa najsilniejszych uciekinierów. Strome fragmenty podjazdu pod Roncola Alta (10km/6,7%) sprzyjały selekcji, którą finalnie zainicjował Frigo. Wkrótce na kole Włocha znaleźli się również McNulty oraz Healy – w pogoń za uciekającym tercetem ruszył z kolei Kolumbijczyk Rubio. Na dojeździe do szczytu zarówno McNulty, jak i Healy kilkukrotnie próbowali zerwać współtowarzyszy, ostatecznie dystansując słabnącego już Frigo.  

Włoch z drużyny Israel – Premier Tech nie dał jednak za wygraną, łapiąc kontakt z czołówką 10 kilometrów do mety. Na brukowanym podjeździe atak ponowił Healy, jak cień podążał za nim jednak Brandon McNulty – tempa ponownie nie wytrzymał z kolei Frigo. Nieustraszony Włoch nawiązał kontakt z wymienionym duetem 500 metrów do mety, od razu decydując się na kontratak. Ostatecznie kreskę jako pierwszy przeciął Brandon McNulty, tuż za jego plecami uplasował się Ben Healy. Podium uzupełnił nieustępliwy Frigo. Peleton do mety dojechał niecałe 7 minut później, a czołówka klasyfikacji generalnej pozostała bez zmian. 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł Giro d’Italia: McNulty triumfuje w Bergamo pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Historia 

Historia kolarskiego wyścigu Giro d’Italia stanowi materiał na całkiem obszerną książkę, a nie pojedynczy akapit skromnego artykułu (nawiasem mówiąc, takową pozycję można już znaleźć na rynku). Treść przedstawię zatem w telegraficznym skrócie. Pierwsza edycja wyścigu została zorganizowana w roku 1909, z inicjatywy Tullo Morgagniego, redaktora naczelnego słynnej La Gazzetta dello Sport. Od samego początku Giro nierozerwalnie związane było z narodem Włoskim – dla samych Włochów wyścig nie był jedynie wydarzeniem czysto sportowym, często odzwierciedlał zatem mentalność i nastroje społeczeństwa rodem z Półwyspu Apenińskiego. Tym samym Giro od zawsze wyróżniało się (i wyróżnia nadal) niezwykle specyficznym klimatem, subiektywnie – unikatowym na skale światową. “Corsa Rosa” to również teatr legend – pole popisu kolarzy owianych niemałym mitem: Alfredo Bindy, Fausto Coppiego, Eddy’ego Merckxa (rekordziści pod względem triumfów – wszyscy wygrywali wyścig pięciokrotnie), Gino Bartalego i całego orszaku innych postaci. W ubiegłym roku do wymienionego wyżej zaszczytnego grona zwycięzców Giro dołączył Australijczyk, Jai Hindley. 

Trasa 

Jako że i w tym przypadku dokładny opis 21 etapów zająłby zdecydowanie zbyt wiele miejsca, skoncentrujemy się na kluczowych odcinkach 106. edycji wyścigu. Zmagania na trasie Giro zostaną zainaugurowane w tym roku niespełna 20-kilometrową indywidualną jazdą na czas wzdłuż wybrzeża Morza Adriatyckiego. W poważniejsze góry peleton wjedzie na etapie czwartym, z metą w Lago Laceno. Faworyci klasyfikacji generalnej do głosu dojdą również zapewne siódmego dnia rywalizacji – odcinek ukoronuje długi podjazd pod Campo Imperatore (26,5km/3,4%). Pierwszy tydzień wyścigu zwieńczy z kolei druga już “czasówka” – tym razem kolarze pokonają 35 kilometrów po płaskiej niczym stół drodze w kierunku Ceseny. Etap trzynasty zakończy się na szczycie wymagającego podjazdu Crans-Montana (12,9km/7,3%), drugi tydzień rywalizacji zwieńczy zaś odcinek z metą w Bergamo (na trasie ulokowano kilka podjazdów pierwszej i drugiej kategorii). Jakże istotne będzie zachowanie sił na kluczowy, trzeci tydzień zmagań – już etap szesnasty dopełni długa wspinaczka pod Monte Bondone (22,7km/6,4%), dwa dni później kolarze zafiniszują na stosunkowo krótkiej ściance Palafavera (2,3km/6,8%), będącej w praktyce jedynie poprawką podjazdu Coi (5,5km/9,5%). Etap dziewiętnasty ukoronuje wspinaczka pod Tri Cime di Lavaredo (7,1km/7,8%), poprzedzona m.in. Passo Valparola (13,9km/5,7%) czy Passo Giau (9.8km/9,3%). Triumfatora klasyfikacji generalnej poznamy na etapie dwudziestym – kto najszybciej indywidualnie pokona dwudziestokilometrowy odcinek wraz z morderczym podjazdem na szczyt Monte Lussari (7,8km/11,2%)? 106. edycja wyścigu Giro d’Italia zostanie zwieńczona 28 maja, płaskim etapem wokół Rzymu. 

Obsada 

Jak przystało na wyścig trzytygodniowy – na starcie Giro nie zabraknie w tym roku najlepszych “górali” świata. W gronie faworytów do zgarnięcia legendarnej już “Maglia Rosa”, na pierwszy plan dość wyraźnie wysuwa się dwójka kolarzy – Remco Evenepoel (Soudal – Quick Step) oraz Primoz Roglic (Jumbo-Visma). Panowie zmierzyli się już ze sobą w tym sezonie na trasie Volta a Catalunya – wówczas to Roglic zademonstrował wyższość nad młodszym kolegą. O czołowe lokaty z pewnością zawalczą także Joao Almeida (UAE Team Emirates; wspierany m.in. przez Jay’a Vine’a i Brandona McNulty’ego) oraz Tao Geoghegan Hart (INEOS Grenadiers). Sporo namieszać mogą ekipy Bahrain – Victorious (Damiano Caruso, Santiago Buitrago, Jack Haig) czy BORA – hansgrohe (Aleksandr Vlasov, Lennard Kamna). Lekceważyć nie należy również Hugh Carthy’ego (EF Education – EasyPost), Thibaut Pinot (Groupama – FDJ) czy Seppa Kussa (Jumbo-Visma). Pod znakiem zapytania stoi forma Gerainta Thomasa (INEOS Grenadiers). Na liście startowej nie brak oczywiście sprinterów – w tym gronie należy wyróżnić: Fernando Gavirię (Movistar Team), Kadena Grovesa (Alpecin – Deceuninck), Marka Cavendisha (Astana Qazaqstan Team), Alberto Dainese (Team DSM), Simone Consonniego (Cofidis), Jonathana Milana (Bahrain – Victorious), Pascala Ackermanna (UAE Team Emirates), Niccolo Bonifazio (Intermarche – Circus – Wanty) i Davida Dekkera (Team Arkea Samsic). O pojedyncze triumfy etapowe zawalczyć mogą z kolei: Magnus Cort, Ben Healy (obaj EF Education – EasyPost), Stefan Kung (Groupama – FDJ), Filippo Ganna (INEOS Grenadiers), Michael Matthews (Team Jayco AlUla), Mads Pedersen (Trek – Segafredo), Josef Cerny (Soudal – Quick Step), Rohan Dennis czy Jan Tratnik (obaj Jumbo-Visma). 

Autor: Mateusz Kurpiewski

Artykuł KOLARSKA ZAPOWIEDŹ: Giro d’Italia pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Giro d’Italia zakończone. Trzy tygodnie ogromnych emocji, zmian liderów, upadków, pasjonujących finiszów. Dzisiaj ten niezwykły wyścig został zwieńczony w Mediolanie, gdzie miejsce miała indywidualna jazda na czas na trasie 30. kilometrów.

Jej triumfatorem okazał się Filippo Ganna. Włoch o 12 sekund wyprzedził Francuza Remiego Cavagnę, a o 13 sekund swojego rodaka Edoardo Affiniego.

Prawdziwy bohater uplasował się jednak na niższej lokacie. 24. miejsce zajął Egan Bernal, który wygrał 104. edycję Giro.

Kolumbijczyk, mimo iż posiadał dość sporą przewagę (niecałe dwie minuty) w klasyfikacji generalnej nad drugim Damiano Caruso, przed niedzielnym etapem wciąż nie mógł być pewny końcowego triumfu. Z pierwszego miejsca musiałaby go strącić wprawdzie katastrofa, ale dobrze wiemy, że sport bywa niezwykle przewrotny. W niedzielę okazał się on jednak łaskawy dla Bernala, który mógł świętować drugą wygraną w wielkim tourze po Tour de France w 2019 roku.

????Giro 2021 – Stage 2⃣1⃣
Senago – Milano ITT @TISSOT

???????? @Eganbernal's arrival#Giro pic.twitter.com/P1JCT4aRyR

— Giro d'Italia (@giroditalia) May 30, 2021

Wyniki 21. etapu:

1. Filippo Ganna (33:48)

2. Remi Cavagna (strata 0:12)

3. Edoardo Affini (00:13)

4. Matteo Sobrero (00:14)

5. Joao Almeida (00:27)

6. Maximilian Walscheid (00:33)

7. Alberto Bettiol (00:34)

8. Jan Tratnik (00:42)

9. Gianni Moscon (00:44)

10. Iljo Keisse (00:47)

11. Maciej Bodnar (00:54)

…

33. Łukasz Wiśniowski (2:12)

Klasyfikacja generalna:

1. Egan Bernal (88:17:28)

2. Damiano Caruso (1:29)

3. Simon Yates (4:15)

4. Aleksander Własow (6:40)

5. Daniel Felipe Martinez (7:24)

6. Joao Almeida (7:24)

7. Romain Bardet (8:05)

8. Hugh Carthy (8:56)

9. Tobias Foss (11:44)

10. Dan Martin (18:35)

…

131. Łukasz Wiśniowski (5:08:11)

136. Maciej Bodnar (5:14:42)

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł 21. etap zakończony! Znamy zwycięzcę Giro d’Italia! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Reprezentant gospodarzy zaatakował 7 kilometrów przed metą. Jego tempa nie wytrzymali rywale. Dzięki temu Bettiol odniósł swoje trzecie etapowe zwycięstwo w karierze. W czwartek o 17 sekund wyprzedził swojego rodaka, Simone Consonniego oraz Irlandczyka Nicolasa Roche.

– To była chyba ostatnia szansa na wygranie w tym roku etapu. Dzień wcześniej pracowałem dla Hugh Carthy’ego, który nie miał dobrego dnia. Dzisiaj rano dostałem od kierownictwa zespołu zgodę na to, abym powalczył – powiedział Bettiol.

Sklasyfikowani na najwyższych miejscach „generalki” zawodnicy, zmagania zakończyli na odległych pozycjach. Niemal wszyscy jechali w peletonie, a jako że w grupie uciekinierów nie znajdowali się liczący w stawce kolarze, zrezygnowali oni z pościgu.

Aktualny lider klasyfikacji generalnej, Egan Bernal, zachował różową koszulkę. Wczoraj sklasyfikowany został na 29. lokacie. Do czwartkowego triumfatora stracił ponad 23 minuty. Wciąż jednak pewnie przewodzi w ogólnym zestawieniu, wyprzedzając o niespełna dwie i pół minuty Damiano Caruso.

Jedyni Polacy w stawce, Łukasz Wiśniowski i Maciej Bodnar, na metę dotarli w peletonie. Zawody ukończyli odpowiednio na 81. i 112. miejscu.

Wyniki 18. etapu:

1. Alberto Bettiol (5:14:43)

2. Simone Consonni (+0:17)

3. Nicolas Roche (+0:17)

4. Nikias Arndt (+0:17)

5. Diego Ulissi (+0:17)

6. Samuelle Battistella (+0:17)

7. Filippo Zana (+0:17)

8. Natnael Tesfatsion (+0:17)

9. Remi Cavagna (+0:24)

10. Jacopo Mosca (+1:12)

Klasyfikacja generalna:

1. Egan Bernal (77:10:18)

2. Damiano Caruso (+2:21)

3. Simon Yates (+3:23)

4. Aleksander Własow (+6:03)

5. Hugh Carthy (+6:09)

6. Romain Bardet (+6:31)

7. Daniel Martinez (+7:17)

8. Joao Almeida (+8:45)

9. Tobias Foss (+9:18)

10. Daniel Martin (+13:37)

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Alberto Bettiol najlepszy w maratonie! 18. etap Giro d’Italia pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Zwycięstwo Martina odniesione było naprawdę w imponujący sposób. Był on bowiem jedynym zawodnikiem z ucieczki, który nie dał się dogonić przez peleton. Linię mety przekroczył wyprzedzając o 13 sekund Portugalczyka Joao Almeidę oraz o 30 sekund Brytyjczyka Simona Yatesa.

Na siódmej lokacie zakończył dzisiejszy występ aktualny lider klasyfikacji generalnej, Kolumbijczyk Egan Bernal. Do Martina stracił 1,23 sekundy. Wciąż jednak jego przewaga w „generalce” nad drugim Damiano Caruso jest dość bezpieczna. Wynosi bowiem 2,21 sekund.

Klasyfikacja 17 etapu:

1. Dan Martin (4:54:38)

2. Joao Almeida (+0:13)

3. Simon Yates (+0:30)

4. Diego Ulissi (+1:20)

5. Damiano Carusco (+1:20)

6. Daniel Felipe Martinez (+1:23)

7. Egan Bernal (+1:23)

8. Antonio Pedrero (+1:38)

9. Pello Bilbao (+1:43)

10. George Bennett (+2:21)

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Dan Martin triumfuje w 17. etapie Giro d’Italia! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

104. edycja wystartowała 8 maja od indywidualnej jazdy na czas. Od tamtej pory niemal każdego dnia, poza pojedynczymi dniami wolnego, emocjonowaliśmy się przebiegiem Giro. Emocji nie brakowało. Każdego dnia delektowaliśmy się walką zawodników na trasie, a także pięknymi finiszami. Niestety nie zabrakło również wypadków, ale taki jest w końcu urok kolarstwa.

Dotychczasowy przebieg

Pierwszymi liderami cyklu byli reprezentanci gospodarzy. Różową koszulkę lidera jako pierwszy przywdział Filippo Ganna. Włoch nie oddal jej przez trzy etapy. Po czwartym jej posiadaczem został jego rodak, Alessandro De Marchi. Po szóstym etapie plastron lidera wpadł w ręce obcokrajowców i nie zanosi się na to, by uległo to zmianie.

Przez trzy wyścigi ze słynną różową koszulką paradował Węgier Attila Valter. Następnie wystrzał formy Egana Bernala sprawił, że od 16 maja to właśnie Kolumbijczyk znajduje się na szczycie „generalki” i niewiele wskazuje na to, by miał osunąć się na niższe lokaty. Przemawia za tym chociażby jego przewaga nad drugim w stawce Damiano Caruso. Na chwilę obecną wynosi ona niespełna dwie i pół minuty.

– Sądzę, że przewaga, którą mam aktualnie, będzie wystarczająca. To prawie dwie i pół minuty. Czasówka będzie na ostatnim etapie, więc trzeba będzie być w formie do końca Wielkiego Touru. Powiedziałbym, że z przewagą, którą mam, jeśli wszystko pójdzie jak zwykle, powinienem utrzymać koszulkę na czasówce. Nie jestem specjalistą w tej konkurencji, ale mam nadzieję, że utrzymam moją przewagę – przekonywał Bernal.

Klasyfikacja generalna po 16. etapie:

1. Egan Bernal (66:36:04)

2. Damiano Caruso (+2:24)

3. Hugh Carthy (+3:40)

4. Aleksandr Vlasov (+4:18)

5. Simon Yates (+4:20)

6. Giulio Ciccone (+4:31)

7. Romain Bardet (+5:02)

8. Daniel Felipe Martinez (+7:17)

9. Tobias Foss (+8:20)

10. Joao Almeida (+10:01)

Co jeszcze przed nami?

Na ostatnich pięć etapów aż trzy z nich będą miały miejsce w górach. Rywalizację zakończy indywidualna jazda na czas po krętych, lecz pozbawionych wzniesień uliczkach w Mediolanie.

• Etap 17. (26 maja): Canazei → Sega di Ala (193 km)
• Etap 18. (27 maja): Rovereto → Stradella (231 km)
• Etap 19. (28 maja): Abbiategrasso → Alpe di Mera (176 km)
• Etap 20. (29 maja): Verbania → Valle Spluga-Alpe Motta (164 km)
• Etap 21. (30 maja): Senago → Mediolan (30 km)

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Giro d’Italia na finiszu! Co wiemy na pięć etapów przed końcem wyścigu? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Po jednym dniu odpoczynku zawodnicy wrócili do rywalizacji w tourze. Wznowili ją z wysokiego C, bo od 162-kilometrowej trasy z Perugii do Montalcino, podczas której kolarze mieli do pokonania aż 35 kilometrów na drogach szutrowych.

Szybko po starcie uformowała się 11-osobowa grupa uciekinierów. Po niespełna 100. kilometrach mieli oni aż 14 minut przewagi nad peletonem.

Wraz z końcem etapu odległości pomiędzy zawodnikami zaczęły się wyrównywać. Na 10 kilometrów przed metą różnica nadal wynosiła jednak 5 minut, zatem jasne stało się, że po zwycięstwo sięgnie jeden z uciekinierów.

21-letni Mauro Schmid i o rok starszy Alessandro Covi pokazali, że w młodości siła. To oni linię mety przekroczyli jako pierwsi. Trzeci był Harm Vanhoucke.

Za ich plecami natomiast rozgrywał się prawdziwy bój o jak najlepszą lokatę w klasyfikacji generalnej. Spośród faworytów najwięcej sił zachował aktualny lider, Egan Bernal, który powiększył swoją przewagę nad drugim w stawce Aleksanderem Vlasovem.

W 11. etapie udział wziął Łukasz Wiśniowski i Maciej Bodnar. Nasi reprezentanci zajęli odpowiednio 101. i 108. lokatę.

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Fantastyczny Mauro Schmid! 11. etap Giro d’Italia pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Dziewiąty etap włoskiego klasyka nie należał do najdłuższych. Liczył bowiem 158 kilometrów. Z pewnością był jednak najbardziej specyficzny ze wszystkich, bo niemal cała trasa była górzysta, a finisz znajdował się na szutrowej drodze.

Z wymagającym odcinkiem najlepiej poradził sobie Egan Bernal, który w przeszłości uprawiał kolarstwo górskie, dlatego taka nawierzchnia nie stanowiła dla niego żadnego problemu. Zawodnik z Ameryki Południowej o 7 sekund wyprzedził Włocha Giulio Ciccone oraz Rosjanina Aleksandra Własowa.

W niedzielę na liście startowej zabrakło jednego z Biało-Czerwonych, Tomasza Marczyńskiego. Polak został wycofany z wyścigu z powodu powikłań po wirusie COVID-19. Zawodnik skarżył się na ból głowy, bezsenność i problemy z koordynacją.

Na 135. i 147. miejscu zawody ukończyli natomiast Maciej Bodnar i Łukasz Wiśniowski.

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Egan Bernal zwycięzcą dziewiątego etapu Giro d’Italia! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W piątek trasa siódmej części prestiżowego wyścigu liczyła 181 kilometrów. Skierowany był on głównie w stronę sprinterów. Piątkowy wyścig toczony był w spokojnym tempie, głównie za sprawą czołowego wiatru w kierunku zawodników.

Uciekinierzy zostali dogonieni przez peleton 17 kilometrów przed metą. Pod koniec byliśmy świadkami imponującego finiszu, który w znakomitym stylu zdominował Caleb Ewan. Dla Australijczyka było to już drugie zwycięstwo w obecnej edycji Giro.

Na podium znaleźli się również Włoch Davide Cimolai z Israel Start-Up Nation oraz Belg Tim Merlier z Alpecin-Fenix, który z pewnością zaliczyłby nieco lepszy start, gdyby nie chwilowa przerwa spowodowana – jak podała Włoska telewizja – pilną potrzebą fizjologiczną.

W tzw. generalce na czele wciąż pozostaje Węgier Attila Valter (Groupama-FDJ) z przewagą 11 sekund nad Belgiem Remco Evenepoelem (Deceuninck-Quick Step).

Autor: Patryk Stysiński

Artykuł Giro d’Italia: siódmy etap dla Caleba Ewana! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.