20 milionów funtów w 10 lat

Nowy kontrakt opiewa na astronomiczną kwotę 20 milionów funtów (ok. 23 mln euro). Co istotne, umowa została zawarta na dekadę i gwarantuje zawodnikowi wypłatę w wysokości dwóch milionów funtów rocznie. Z tego powodu przedstawiciele Target Darts oficjalnie nazwali to porozumienie „największą w historii umową pomiędzy firmą a graczem darta”.

Bez wątpienia jest to ogromny skok finansowy, który pokazuje dynamiczny rozwój dyscypliny. Dla porównania, na początku XXI wieku triumfator Mistrzostw Świata otrzymywał nagrodę w wysokości zaledwie 30 tysięcy funtów. Obecnie natomiast same nagrody turniejowe są wielokrotnie wyższe. Przykładowo, za tegoroczne zwycięstwo Littler otrzymał milion funtów, podczas gdy rok wcześniej wzbogacił się o pół miliona.

The biggest deal in darts history

It’s official: we’ve signed the biggest deal in darts history with Luke Littler.

Together with the back-to-back World Champ and World Number 1, we’re redefining what’s possible in darts, and we are only just getting started.

Link in… pic.twitter.com/EnP6fcbR82

— Target Darts (@TargetDarts) January 9, 2026

Dominacja „Cudownego Dziecka”

Ten finansowy sukces jest bezpośrednim skutkiem niesamowitej formy sportowej. Littler, który 19. urodziny będzie świętował dopiero 21 stycznia, całkowicie zdominował ostatnie Mistrzostwa Świata:

• Finał: W decydującym starciu rozbił Holendra Giana van Veena wynikiem 7:1.

• Seria: Jest to jego drugi tytuł z rzędu, dzięki czemu dołączył do elitarnego grona zaledwie czterech graczy w historii, którzy zdołali zdobyć złoty medal MŚ rok po roku.

• Skuteczność: W swoich trzech dotychczasowych startach w turnieju tej rangi, Anglik za każdym razem docierał do finału. Warto przypomnieć, że jedyną porażkę poniósł w debiucie w 2024 roku z Lukiem Humphriesem.

Ponadto, w drodze po tegoroczne trofeum Luke Littler musiał zmierzyć się z polskim „Orłem”. Dwie rundy przed finałem Anglik wyeliminował Krzysztofa Ratajskiego. Mimo że Polak zakończył turniej na wcześniejszym etapie, sam fakt rywalizacji z tak dysponowanym mistrzem świadczy o wysokiej pozycji Ratajskiego w światowym darcie.

Artykuł Luke Littler rozbił bank. Rekordowy kontrakt w świecie darta! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Po jednej stronie tarczy stanie bowiem Luke Littler. 16-letni debiutant w rozgrywkach mistrzostw świata stał się w ostatnich dniach najmłodszym w historii rozgrywek półfinalistą i, jakżeby inaczej, finalistą. Luke odprawiał z kwitkiem wysoko rozstawionych graczy, takich jak Cross, Dollan czy van Barneveld, który to był mistrzem świata, gdy młody Anglik przychodził na świat. Littler od początku turnieju notuje kapitalne statystyki. Średnia punktowa 101.82, 50 180-tek czy 44.62% udanych check-outów to tylko jedne z robiących wrażenie liczb.

Naprzeciw Luke’a również stanie Luke, jednak tym razem Humpries. Anglik ostatnimi zwycięstwami zagwarantował sobie pozycję numer jeden w światowym rankingu PDC. Anglik nie miał najtrudniejszej drogi do finału, ale po drodze eliminował chociażby Cullena, Williamsa czy Chisnalla. W pięciu meczach turnieju przegrał zaledwie 7 setów, wygrywając przy tym 22. W półfinale rozgromił Scotta Williamsa aż 6-0. Jeśli chodzi o statystyki bardziej doświadczonego Anglika, jego średnia wynosi 99.33, podobnie jak Littler 50 razy rzucał 180-tkę, a procent udanych check-outów wynosi 40.62%.

Na komentarz radiowy meczu zapraszamy na kanał YouTube Radia GOL.

Artykuł 16-latek kontra debiutant! Finał Mistrzostw Świata PDC [DART, ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W ostatnich dniach w Anglii rozpoczęła się kolejna edycja Mistrzostw Świata PDC w Darta. W najbardziej prestiżowych rozgrywkach świata swój udział zagwarantowało sobie trzech Polaków. Już w pierwszej fazie rozgrywek Krzysztof Kciuk (90. w rankingu światowym) został pokonany 3-0 przez Connora Scutta (71.). Do dalszej fazy przeszedł Radek Szagański (69.), zaś udział w 1/32 już przed turniejem pewny miał Krzysztof Ratajski, najlepszy polski darcista i 24. globu.

Niepewny awans „Polish Eagle”.

W piątek około godziny 15:30 przed tarczą spotkali się Ratajski i Jamie Huges (62.). Bukmacherzy i kibice w roli faworyta stawiali oczywiście „Polish Eagle”. Polak 1. set zaczął z wysokiego „C” i zdobył dwa pierwsze legi. Mimo to Huges zdołał wrócić i zdobyć trzy legi z rzędu. Krzysiek nie zdołał wykończyć dwóch z nich mimo dogodnej szansy i podarował Anglikowi prezent. W drugim secie obaj darciści rzucali na wysokim poziomie i zdobywali leg za legiem, ale na koniec rundy na tablicy wyników widniało 3-2 dla Polaka. Trzeci set przebiegał w bardzo podobny sposób i zakończył się takim samym wynikiem. Czwarty, i jak później się okazało ostatni set, z dużym spokojem zdobyty został przez naszego Orła, który tym razem w legach wygrał 3-1. Jeśli chodzi o ogólne wnioski to Krzysiek nie zagrał na swojm najwyższym poziomie zachowując średnią punktową w okolicy 89 pkt na 3 rzutki. Spory problem miał z wykończeniem sum nawet poniżej setki, co kilkukrotnie doprowadziło do porażki w legu. Tak czy inaczej najważniejsze jest zwycięstwo i awans do 3. rundy, w której spotka się z kimś z duetu Clayton – Lennon.

Faworyt zwycięża.

Wieczorem Radek Szagański spotkał się z Raymondem van Barneveldem, pięciokrotnym mistrzem świata z lat 90 i początku XXI wieku i 29. darcistą rankingu PDC. Mimo to Radek nie był stawiamy w roli kompletnego underdoga. W pierwszy set wszedł zwycięsko i zdobył lega, ale Raymond do końca rundy nie dał mu szans i wygrał 3-1. Kolejny set to 3-0 dla Holendra. Następnie Polak odpowiedział wygrywając 3-2, ale niewiele to dało, bowiem mimo walki do końca w czwartym secie były mistrz świata również zwyciężył wynikiem 3-2. Najbardziej kibiców boli fakt, że Radek zagrał bardzo dobre spotkanie. Mecz zakończył ze średnią około 93 punktów, jedną 180-tką, dziewięcioma 140-tkami a aż 31 razy zdobywał wartości 100+. Holender zagrał jednak niesamowite spotkanie, wykręcając średnią na poziomie 99.81 pkt, 4×180, 19×140 i 19×100+. Gdy już dawał szansę Polakowi na wykończenie, to Radek musiał nalewać z pustego i wyrzucać bardzo wysokie wartości punktowe. Gdy tylko popełnił minimalny błąd, Raymond natychmiastowo to wykorzystywał. Podsumowując samo spotkanie było niesamowicie interesujące do oglądania a poziom godny najdalszych faz turnieju. Niestety Polak odpada z turnieju, więc pozostaje nam kibicować Krzyśkowi Ratajskiemu. 

Artykuł Awans jest nasz! [Polacy w Mistrzostwach Świata PDC] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Zacznijmy od głównego rankingu Order of Merit. Tam Pietreczko od dłuższego czasu okupował lokaty około 64 miejsca. To ważne, ponieważ zdobył kartę zawodniczą w Q-Schoolu na początku 2022 roku, więc jeśli po nadchodzących Mistrzostwach Świata nie zmieściłby się do tego TOP 64, musiałby ponownie odwiedzić Q-School i osiągnąć tam wynik pozwalający tą kartę utrzymać. Takiej potrzeby raczej nie będzie, ponieważ 30 tysięcy dopisane do dorobku Pikachu, pozwoliło mu na awans o 10 lokat, aktualnie na 53. miejsce tuż za plecami Iana White’a. Biorąc pod uwagę, że 29-latek wystąpi w każdym rankingowym turnieju na dużej scenie do końca sezonu, spaść nie powinien, a będzie tylko lepiej, aktualna przewaga nad bezpiecznym w tym momencie Dariusem Labanauskasem wynosi ponad 30 tysięcy (grafika poglądowa):

Aktualnie w zestawieniu ProTourowym Pietreczko zajmuje 16. miejsce, lecz lokaty 15-21 dzieli tylko 3 tysiące rankingowych funtów, więc grono aspirujących do szesnastki najlepszych jest całkiem liczne. Rozgrywki podłogowe kończące ten sezon bloków Players Championship pod tym kątem będą niezwykle interesujące, ponieważ rozstrzygać się będzie kwestia rozstawień na ET1-4 w 2024 roku. Tam pozycja Niemca jest bardzo dogodna, ponieważ na ten moment zamykałby on listę rozstawionych zawodników od drugiej rundy. Jakie są to benefity względem tegorocznej pozycji startowej Pietreczki? Przede wszystkim możliwość gry od drugiej rundy, bez presji wygrania pierwszego spotkania, by móc rywalizować w sobotę i ewentualnie w niedzielę. Druga kwestia, to odebranie Niemcom dwóch turniejów, więc dwie szanse mniej na wejście jako najwyżej sklasyfikowany reprezentant kraju. Co prawda 3 z 4 ET nadmienionych wyżej odbędą się u naszego zachodniego sąsiada, lecz nadal ten jeden turniej to ewentualne zwolnienie z turnieju kwalifikacyjnego poprzez rozstawienie. Z tyłu czają się Wright, Ross Smith, Anderson czy Schindler, lecz tak to wygląda na dzień 17 października (grafika poglądowa):

Umocnienie swojej pozycji w zbliżających się Mistrzostwach Europy, umocnienie do rozmiarów startowania wyżej rozstawionym niż rywal. Zwycięstwo w niedzielę pozwoliło mu awansować na 14. miejsce w decydującym rozrachunku w tabeli European Championship. W pierwszej rundzie w Dortmundzie podejmie Rossa Smitha. Nie jest to zadanie należące do najłatwiejszych, wszak Smudger podejmie się obrony tytułu, lecz nadal to korzystniejszy los niż potyczka z Michaelem van Gerwenem czy Gerwynem Price’m, a na to się zapowiadało jeszcze kilka dni temu. Dodatkowo wydaje się, że przypieczętowanie wystartowania w grudniowym czempionacie z nr1 z listy ProTourowej, operując terminem zakończonych wyborów (grafika poglądowa):

Jeśli doliczymy do tego potwierdzony udział w Grand Slam of Darts, co będzie jego debiutem na tej imprezie, i wykręcenie sporej ilości rankingowych pieniędzy, to może się okazać, że nawet przy ewentualnym nieudanym występie na Mistrzostwach Świata, Pikachu zakręci się na początku stycznia w okolicach TOP 32 Order of Merit. Nie ma nic do obrony za 2021, a będzie tylko dokładał za debiut pod szyldem kolejnego turnieju, kazus Josha Rocka z 2022.

A to nie koniec! Wybiegając jeszcze dalej w przód, w tym roku blisko było, by Pietreczko zameldował się w Winter Gardens znajdując się wśród uczestników World Matchplay, lecz wszystko wskazuje się na to, że co uciekło trzy miesiące temu, zmaterializuje się w lipcu 2024 roku. 46,250 funtów to wynik, który bez poprawiania go na 99,9% da udział w World Matchplay 2024, a okazji do wyśrubowania go będzie sporo. Dodajmy 35,750 funtów w wyścigu o World Grand Prix 2024, tutaj pozycja startowa również świetna. Nie postrzegamy go jako talent skali Josha Rocka, i Rock sufit ma z dużą dozą prawdopodobieństwa wyżej, natomiast jak będziemy podsumowywać zdobywców kart ze stycznia 2022 roku, to obok Rocka najbardziej wyróżniającą się postacią będzie zdecydowanie Pikachu. Kończąc, przypadek zarówno Rocka jak i Pietreczko pokazuje jak ważne są kwalifikacje na European Toury, że samymi podłogówkami trudno jest wyróżnić się w tłumie rankingowym.

Autor: Szymon Miszczak

Artykuł Ile kapitału rankingowego daje triumf w European Tourze?! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Wrzesień upłynie jeszcze pod znakiem rozgrywek Protourowych, czyli turniejów Players Championship (PC19-24), oraz dwóch European Tourów (8-10 września i 22-24 września). Turniejem nie rankingowym, choć telewizyjnym, będzie World Series of Darts Finals w Amsterdamie. Z pobocznych wątków, to kolejne turnieje Women’s Series z ogromną przewagą Beau Greaves w klasyfikacji generalnej, zakończenie Asian Touru, Championship Darts Corporation i rozdanie kolejnych biletów na Mistrzostwa Świata.

Październik to wygaszanie ProTouru, zmagania na podłodze (PC25-28), oraz ostatni European Tour. Zakończenie Women’s Series, Challenge Touru, rozegranie mistrzostw Azji, finisz gry w Nowej Zelandii, no i to co najważniejsze – World Grand Prix oraz European Championship, granie rankingowe w wykonaniu najlepszych w PDC. 

Listopad zacznie się ostatnimi PC-kami, które będą zwieńczeniem walki o kwalifikacje na Grand Slam of Darts, nie licząc kwalifikacji dla kartowiczów. Znamy rangę Grand Slama, jego specyfikację, i rozłożenie sił zwłaszcza na ostatnie dni rywalizacji. Ostatni akord sezonu przed czempionatem, to Players Championship Finals na bazie rankingu utworzonego z gier podłogowych. 

Przejrzymy każdy z tych turniejów i ewentualny udział Polaków w każdym z nich:

WORLD SERIES OF DARTS FINALS

Można by się spierać czy to najmniej interesujący turniej i najmniej potrzebny w całym kalendarzu, ale jest, i może przynieść korzyści, nie tylko finansowe. World Series to pokazówki organizowane w różnych częściach świata, mające na celu popularyzację darta, w tym roku PDC odwiedziło Bahrajn, Danię, USA, Polskę, Australię oraz Nową Zelandię. Ósemka zaproszonych to czołówka światowego rankingu, druga ósemka to lokalni zawodnicy, którzy podejmują walkę z tymi najlepszymi. Na podstawie wyniku przyznaje się punkty do ogólnego rankingu takich pokazówek, i po sześciu z nich tworzy się klasyfikacja. W tym roku TOP 8 prezentuje się następująco:

Łatwo wywnioskować, że ci otwierający ranking to reprezentanci PDC, ponieważ biorą udział w większości z tych rywalizacji. Jedynymi zawodnikami dwukrotnie biorącymi udział wyłączając „gwiazdy” byli Simon Whitlock, Darren Penhall i Damon Heta, co prawda był w tej ósemce rozstawianych, ale nastąpiło to wskutek wycofania się Jonnego Claytona. Wszyscy inni mają jedną szansę, i jak się okazało nawet triumf w USA Jeffowi Smithowi nie dałby najlepszej ósemki, ponieważ 12 punktów to byłoby za mało na Luke’a Humphriesa. Znamy format World Series of Darts Finals, ósemka ze screena jest rozstawiona od drugiej rundy, ósemka kwalifikantów z kartą zmierzy się w pierwszej rundzie z ósemką zaproszoną przez PDC, i na to czekaliśmy, jakie będą kryteria tych zaproszeń. Okazało się, że to ci najlepsi z miejsc 9-16 rankingu WSoDF, więc PDC nagrodziło zawodników typu Jeff Smith, Krzysztof Ratajski czy Haupai Puha za wyniki osiągnięte podczas swojego udziału w danej pokazówce:

Jakie korzyści może dać Ratajskiemu ten turniej? Przede wszystkim tytuł telewizyjny, to zawsze tytuł telewizyjny, nie rankingowy ale tytuł. Biorą w nim udział największe nazwiska, więc też nie można zarzucić, że słabsza obsada czy coś w tym stylu. Przede wszystkim finał daje udział w Grand Slamie, pewny udział i nie trzeba by było w najgorszym razie się męczyć na kwalifikacjach. No i oczywiście pokaz formy przed dalszymi, ważniejszymi startami. Jak zauważyliście i sam o tym wspomniałem, osiem miejsc jest dla kwalifikantów, i to jest szansa dla Krzysztofa Kciuka i Radka Szagańskiego. Nie ma to znaczenia w kontekście walki o Top 64 na koniec roku, ale sam fakt pokazania się na scenie, i obecność wśród tej 24 jest czymś pozytywnym. No i tak jak w przypadku Ratajskiego, zawsze istnieje jakaś szansa finału i przyklepania Grand Slama. 

WORLD GRAND PRIX

Bilet wstępu zdobywa się tak jak w World Matchplay, Top 16 rankingu Order of Merit, i Top 16 rankingu ProTourowego. Zmiana jest taka, że tu jest ósemka rozstawiona, może zagrać ze sobą nr9 i nr10 rankingu ogólnego w pierwszej rundzie. No i oczywiście unikatowy format, jedyny taki, czyli rozpoczynanie legów od podwójnej wartości, trzeba ją trafić, by zacząć punktować w partii. Nie przypadkowo jedyna rankingowa wiktoria w karierze Jonnego Claytona to właśnie World Grand Prix, ponieważ wiemy jak fantastyczny jest Walijczyk na dablach. Co ciekawe, ósemka rozstawionych szykuje się niemal identyczna jak na World Series, z podmianką van den Bergha na Claytona. 

Szans Krzysztofa Ratajskiego na rozstawienie nie ma żadnych, do TOP 8 brakuje w wirtualnym rankingu prawie 300 tysięcy, ale ma pewną kwalifikację z ProTouru, 53,500 tysięcy zgromadzone, siódme miejsce w tej klasyfikacji, i duża przewaga nad tymi zagrożonymi. Co do zagrożonych, tak prezentuje się walka o ostatnie miejsca:

EUROPEAN CHAMPIONSHIP 

Umowne Mistrzostwa Europy, w rzeczywistości najlepsza 32 ze wszystkich European Tourów zawalczy w decydującym turnieju o miano tego najlepszego z tegorocznego touru. Same kwalifikacje na pojedyncze cykle dają dużo, ponieważ za każdy jeden wywalczony awans jest 1500 funtów do rankingu, robiąc na przykład 10 takich kwalifikacji, zawodnik zyskuje 15 tysięcy, i to w połączeniu z choćby dwoma zwycięstwami daje bardzo duże szanse na jedne z ostatnich miejsc na European Championship. Niestety Krzysztof Kciuk i Radek Szagański nie zakwalifikowali się na żaden z turniejów, i ich szanse na EC są bardzo niskie. Jeden z nich musiałby wygrać ostatnie zmagania w Hildesheim, bo przy założeniu, że dwóch dostaje się do finału, przegrany miałby 13,500 tysięcy, co w obecnej chwili dawałoby 33 miejsce, więc nie ma możliwości promocji na EC. Zadanie bardzo trudne biorąc też pod uwagę, że do tej pory wszyscy finaliści to byli zawodnicy rozstawieni, grający od drugiej rundy.

Inaczej sytuacja wygląda w przypadku Krzysztofa Ratajskiego. Polish Eagle okupuje 30. lokatę, i podobnie jak rok temu do ostatnich chwil będziemy się obawiać czy na pewno da radę utrzymać to miejsce. Ratajski będzie rozstawiony w najbliższym turnieju w Jenie, wskutek wycofania się kilku graczy z czołówki, Rataj jako bezpośrednie zaplecze Top 16 ProTouru, przystąpi do rywalizacji właśnie z numerem 16. Rozstawienie zawsze jest przywilejem, i należy z niego jak najlepiej skorzystać, i poprawić tą 30 pozycję. Tym bardziej, że przydarzyła się wpadka podczas kwalifikacji do ET12 i porażka z Joe Murnanem po deciderze, więc odchodzi właśnie wspomniane 1500 tysiąca. Najgorszy scenariusz, to porażka Rataja w pierwszym meczu w najbliższy weekend, i wtedy konieczna byłaby kwalifikacja na Hildesheim, każde kolejne wygrane spotkanie w najbliższą sobotę i oby niedzielę przybliży go do celu. Tak to wygląda rankingowo:

GRAND SLAM OF DARTS

Żeby być pewnym występu w połowie listopada na scenie w Wolverhampton, trzeba osiągnąć finał turnieju telewizyjnego odbytego wcześniej w danym roku. Dotychczas takich zawodników było dziesięciu, a do zrobienia są jeszcze trzy majory, więc ta dziesiątka może być pewna biletu do Grand Slama. Finaliści mają pierwszeństwo, a potem czekają rezerwowi z podłogówek i ET. Na tą chwilę w całkiem niezłej pozycji są Dave Chisnall i Dirk van Duijvenbode, z racji na ilość wiktorii na podwórku ProTourowym. Jest taka możliwość, żeby było sześciu nowych finalistów w TV, i wtedy nie będzie po co sięgać na to podwórko, ale mimo rosnącej liczby nowych triumfatorów, te nazwiska w skali miesięcy się powtarzają. Oprócz tego zapewniony start mają Josh Rock i Nathan Girvan (finaliści Młodzieżowych Mistrzostw Świata Juniorów 2022), Gian van Veen (zwycięzca Develompent Touru), Beau Greaves (zwyciężczyni World Matchplay), no i jeszcze nieoficjalnie, lecz zwycięzca Challenge Toura, czyli Berry van Peer. 

Co do Polaków, to na ten moment jedyną szansą są kwalifikacje dla zawodników z kartą, ośmiu takich darterów wywalczy sobie przepustkę na przedostatni turniej przed MŚ. Mimo, że na pewno wystartuje sporo graczy z szerokiej czołówki, to zawsze ktoś z dalszych rejonów rankingowo daje radę, wiemy jakimi prawami rządzą się takie kwalifikacje, legendarna dyspozycja dnia. Tak właśnie Ratajski dostawał się na Grand Slam 2021. 

PLAYERS CHAMPIONSHIP FINALS

Tutaj sytuacja jest zdecydowanie najkorzystniejsza. Dla nakreślenia kontekstu, to impreza podsumowująca zmagania podłogowe, po 30 PC-kach tworzy się ranking, i z danymi numerkami, drabinką, 64 najlepszych przystępuje do próby generalnej przed Mistrzostwami Świata. Trzeba też przyznać, że podłogówki z zawodów rankingowych, to najczęstszy pretekst dla zawodników, aby odpocząć, i spora ilość tegorocznych zmagań jest okupiona wycofaniami graczy z najwyższych sfer rankingu Order of Merit, lecz nadal bierze w nich udział gro klasowych nazwisk. 

Krzysztof Ratajski na moment pisania tego tekstu zajmuje 9. miejsce w rankingu PCF, i pewnym jest, że w listopadzie ujrzymy go z wysokim numerem startowym. Radek Szagański zanotował kilka lepszych występów, i osiadł na 44. miejscu mając 15,500 tysiąca funtów, wynik który w zeszłym roku dawał awans z ostatnich miejsc, a ten stan można podreperować. Krzysztof Kciuk zajmuje 56. lokatę mając zaledwie tysiąc funtów przewagi nad Stephenem Burtonem, który na ten moment zamyka Top 64, więc tu minimum dwa lepsze występy dałyby bezcenną zdobycz. 

Cały ranking możecie znaleźć tutaj: Ranking Players Championship Finals

Czołówka się ukształtowała, a potem to już galimatias, który pewnie będzie trwał do samego końca. Taki urok startowania w podłogówkach grubo ponad 100 zawodników.

2024 WORLD CHAMPIONSHIP

Można by wcześniej się rozpisywać, opisywać, rozwijać wątki, a koniec końców wszystkie drogi prowadzą do Londynu, który przez kilkanaście dni jest areną batalii o najważniejsze darterskie trofeum jakie jest do zdobycia. W zeszłym roku oprócz Krzysztofa Ratajskiego mogliśmy kibicować Sebastianowi Białeckiemu. Czy w tym roku będzie szansa oglądać minimum dwóch Biało-Czerwonych?

Rozstawienie Krzysztofa Ratajskiego jest pewne, ciężko wymyślić scenariusz, w którym by tak nie było, pytanie z jakim numerem, i z jakim zawodnikiem by się zesparował w ewentualnej trzeciej rundzie. Trzeba odnotować, że Radek Szagański jest poważnie w grze o czempionat, z rankingu ProTourowego, 32 miejsca do rozdania. Jest tam taki ścisk punktowy, że każdy funt do rankingu może być kluczowy, bo mimo wszystko te ostatnie miejsca do zajęcia, to jest w jakimś stopniu kwestia szczęścia. Dlatego tak bardzo kłuje w oczy brak żadnej kwalifikacji na European Tour, to by dało bardzo dużo. Pozostaje cisnąć ile się da na PC-kach, i to może wystarczyć. Jeśli nie, to pozostaje liczyć, że podobnie jak w 2022 będą trzy miejsca dla kartowiczów z kwalifikacji. 

Gorzej sytuacja ma się w przypadku Krzysztofa Kciuka, tutaj strata do 32. miejsca i Camerona Menziesa wynosi prawie 4 tysiące funtów, potrzeba kilku konkretnych wynikowo podłogówek, lub jednego finału chociażby, to dawałoby ogromny kapitał na przyszłe tygodnie. Jeśli by do tego nie doszło, no to jak pisaliśmy wyżej, kwalifikacje dla graczy z kartą. 

Po Mistrzostwach Świata TOP 64 rankingu OoM utrzymuje kartę zawodniczą, a pozostali muszą wziąć udział w Q-Schoolu, i tam wywalczyć sobie jej utrzymanie. Duetowi Szagański – Kciuk brakuje około 30 tysięcy do ostatniego bezpiecznego, jakim na ten moment jest Lewy Williams. Nie ma co ukrywać, misja utrzymania karty będzie bardzo ciężka. Samymi podłogówkami tu się niczego nie wywalczy, konieczne jest zakwalifikowanie się na Players Championship Finals oraz Mistrzostwa Świata, i tam oczywiście osiągnięcie jak najlepszego wyniku. Rozgrywkami Players Championship oczywiście można niwelować straty, pudrować je, lecz do wyeliminowania ich potrzeba grania na dużej scenie, i wygrywania. Trzymamy kciuki, że uda się to naszym reprezentantom. 

Autor: Szymon Miszczak

Artykuł Najważniejsza część sezonu przed nami – czy Polacy utrzymają kartę zawodniczą? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Urodzinową sesję turniejową Van den Bergh otworzył ćwierćfinałem przeciwko Krzysztofowi Ratajskiemu. Tak jak w piątek kibice mocno przeszkadzali w grze Roba Crossa przeciwko naszemu najlepszemu darterowi, tak dziś Belga przywitali gromkim „Sto lat!”, które Ratajski przetłumaczył Belgowi. Pojedynek był zacięty i o wygranej Van den Bergha zadecydowały drobne pomyłki przy kończących legi podwójnych Polaka – ostatecznie „Polish Eagle” przegrał 3:6 i choć po zejściu ze sceny nie krył żalu, że na ćwierćfinale zakończył udział w turnieju, to był dumny z atmosfery, jaką na Torwarze stworzyli kibice.

Kolejnym rywalem Van den Bergha był Gerwyn Price, który też w dziewięciu legach rozprawił się w ćwierćfinale z Nathanem Aspinallem, rywalem Ratajskiego w nadchodzącym World Matchplay. Mecz lidera World Series of Darts z Belgiem był najbardziej zaciętym – zakończył się dopiero w trzynastym legu, po tym jak w dwunastym Van den Bergh zagrał fantastyczne zejście ze 128 (18, potrójne 20, podwójny środek).

Droga do finału van Gerwena wydawała się prostsza. W ćwierćfinale gładko wygrał 6:2 z Lukiem Humphriesem, choć obaj rzucili po cztery 180. W półfinale rywalem van Gerwena był jego imiennik i pogromca z finału mistrzostw świata, Michael Smith. Van Gerwen radził sobie lepiej przy tarczy i wygrał 7:3.

Finał stał na świetnym poziomie, choć przewaga Holendra była widoczna i wygrał on 8:3. Van den Bergh zakończył ten mecz ze średnią powyżej 100, ale van Gerwen zapisano w statystyce 113,22 pkt., co wzbudziło też podziw Belga. Sam van Gerwen, wracający do światowego darta po operacji stomatologicznej, potwierdził, że najważniejsza dla niego w tym momencie była wygrana, ale zrobienie tego w takim stylu daje mu dużo pewności siebie przed World Matchplay.

Van Gerwen, podobnie jak pozostali zawodnicy, pogratulował też organizatorom i kibicom fantastycznego turnieju i atmosfery na trybunach zapowiadając, że już nie może się doczekać powrotu do Polski. PDC zapowiedziała już kolejny turniej w naszym kraju, choć nie jest jeszcze potwierdzone, czy będzie to znów turniej World Series of Darts.

korespondencja z Warszawy

fot. Simon O’Connor/PDC

Artykuł Van Gerwen zwycięzcą Poland Darts Masters pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Losowanie wydawało się łaskawe dla Szagańskiego, który trafił w pierwszej rundzie na Danny’ego Nopperta. Holender jednak radził sobie lepiej przy tarczy i wygrał 6:2. Wacławski z kolei trafił na rozstawionego z jedynką Gerwyna Price’a. Debiutujący na scenie telewizyjnej PDC Wacławski zdołał ugrać trzy legi, ale zgodnie z oczekiwaniami to Price był górą. Z kolei pojedynek z mistrzem świata Michaelem Smithem rozegrał Krzysztof Kciuk, wygrywając tylko jednego lega.

Radość polskim kibicom zgromadzony na Torwarze sprawił Krzysztof Ratajski – szybko wyszedł na prowadzenie w meczu z Robem Crossem, który musiał mierzyć się nie tylko z „Polskim Orłem” przy tarczy, ale też rozkojarzaniem ze strony publiczności. Sam Ratajski po meczu stwierdził, że nie podobał mu się ten sposób „wsparcia” od polskiej publiczności, choć doceniał ten „czysty” doping wobec siebie oraz innych zawodników. Ratajski też miał zresztą w tym spotkaniu moment kryzysowy i dwa przegrane z rzędu legi, ale wykorzystał szansę na skończenie meczu i wygraną 6:3.

W niedzielę Ratajski zmierzy się w ćwierćfinale z Dimitrim Van den Berghe, który pokonał Karela Sedláčka 6:4. Pozostałe pary utworzą Gerwyn Price i Nathan Aspinall (6:2 z Borisem Krčmarem), Michael Smith i Danny Noppert oraz Michael van Gerwen (6:3 z Adamem Gawlasem) i Luke Humphries (6:0 z Nándorem Majorem). Ćwierćfinały rozgrywane będą również do sześciu wygranych legów, półfinały do siedmiu, a finał do ośmiu. Na zwycięzcę czeka 12 punktów do klasyfikacji World Series of Darts.

korespondencja z Warszawy

fot. Simon O’Connor/PDC

Artykuł Ratajski w ćwierćfinale Poland Darts Masters pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Impreza w Polsce zaliczana jest do World Series of Darts – serii siedmiu zawodów rozgrywanych na przestrzeni całego roku. Pierwsze dwie odbyły się w styczniu – w Sakhir, na terenie toru znanego z wyścigów Formuły 1, oraz w Kopenhadze. Przed miesiącem cykl zawitał do nowojorskiej hali Madison Square Garden. W sierpniu odbędą się rundy w Nowej Zelandii i Australii, a finały zaplanowane są na wrzesień w Amsterdamie.

Jako posiadacze karty Pro Tour do turnieju zgłoszeni zostali Krzysztof Ratajski, Krzysztof Kciuki i Radosław Szagański, natomiast nasze krajowe kwalifikacje przeszedł Łukasz Wacławski. Ponadto pojawi się czterech innych zawodników z naszego regionu – Czesi Adam Gawlas i Karel Sedláček, Chorwat Boris Krčmar oraz niespodziewany zwycięzca węgierskich kwalifikacji, Nándor Major.

Jeśli zaś chodzi o światową czołówkę – w Warszawie zabraknie obecnego numeru dwa światowego rankingu, Petera Wrighta, który w styczniu pokonał w finale Nordic Darts Masters Gerwyna Price’a. Walijczyk jako lider World Series of Darts będzie tu rozstawiony z jedynką – w pierwszym meczu zmierzy się z Wacławskim. Krzysztof Kciuk zagra z tegorocznym mistrzem świata, Michaelem Smithem, natomiast Krzysztof Ratajski w pierwszej rundzie rywalizować będzie z Robem Crossem. Na nierozstawionego przeciwnika trafił w losowaniu Radosław Szagański, który zagra z Dannym Noppertem.

Pierwsza runda rozegrana zostanie w piątek – do sześciu wygranych legów. Ćwierćfinały, półfinały i finał (odpowiednio do sześciu, siedmiu i ośmiu wygranych legów) odbędą się w sobotę.

Pary 1. rundy Poland Darts Masters:
Gerwyn Price – Łukasz Wacławski
Nathan Aspinall – Boris Krčmar
Rob Cross – Krzysztof Ratajski
Dimitri Van den Bergh – Karel Sedláček
Michael Smith – Krzysztof Kciuk
Danny Noppert – Radosław Szagański
Michael van Gerwen – Adam Gawlas
Luke Humphries – Nándor Major

Ranking World Series of Darts:
1. Gerwyn Price – 19
2. Michael Smith – 18
3. Peter Wright – 16
4. Michael van Gerwen – 15
5. Rob Cross – 13
6. Luke Humphries – 11
7. Dimitri Van den Bergh – 9
8. Jeff Smith – 8
8. Jonny Clayton – 8

fot. PDC

Artykuł PDC pierwszy raz w Polsce [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Na World Cup będziemy w tym roku zwracać szczególną uwagę, za sprawą korekt wprowadzonych przez PDC. Kibice zwracali uwagę na to, że rywalizacja dwójek potrzebowała zmian, i PDC gruntownie przebudowało model rozgrywania World Cup of Darts. Przede wszystkim zwiększono liczbę reprezentacji, które będą miały możliwość walki o najwyższe laury. Chociażby rok temu narzekano, że nie zaproszono do gry dwójki francuskiej (Tricole, Labre). Teraz mamy aż 40 zespołów, w tym takie egzotyczne jak na darta nacje, takie jak Ukraina czy Gujana. Czwórka rozstawionych nacji zagra od 1/8 finału, a 36 pozostałych zagra w 12 grupach, na jedną grupę przypadną trzy duety. Najlepszy zespół grupowy zagra w 1/8 finału.

Tym co chyba najbardziej cieszy fanów, to każdy mecz zostanie rozegrany w formule deblowej, więc potrzebne na każdym kroku będzie zgranie partnerów, którzy będą musieli oprócz swojej dobrej gry, liczyć na pewnego partnera. Zrezygnowano też z rozgrywania spotkań na dystansie setowym, w grupie gra się będzie toczyć do 4 wygranych legów, od 1/8 do półfinałów do 8 wygranych legów, a finał best of 19 do 10 wygranych legów. Podobnie jak w przypadku innych turniejów, została też zwiększona pula nagród pieniężnych. Zwycięzcy dostaną 80 tysięcy funtów, w poprzednich latach było to 70 tysięcy. Całościowa kwota wytypowana dla poszczególnych reprezentacji wzrosła z 350 do 450 tysięcy funtów.

Teraz spójrzmy na składy drużyn z zeszłego i obecnego roku, i omówmy najważniejsze zmiany.

2022 rok:

2023 rok:

W pierwszej kolejności widzimy przetasowania w naszym teamie, po roku nieobecności powraca „The Thumb” w postaci Krzysztofa Kciuka w miejsce Sebastiana Białeckiego, lecz o tym szerzej pomówimy na koniec. Przede wszystkim powrót byłych mistrzów świata, Roba Crossa, Michaela van Gerwena, oraz co najważniejsze po latach nieobecności Garego Andersona. Rob Cross w drużynie angielskiej nie łapał się dwa lata przez ranking, w 2021 i 2022 dwukrotnie Anglików reprezentował James Wade, i po razie Michael Smith, oraz Dave Chisnall. Duet Smith – Cross podczas covidowego turnieju dotarł do finału, w którym przegrał z Walijczykami. Rob Cross do ostatnich godzin cut-offu musiał walczyć o swoje miejsce z Lukiem Humphriesem. Los chciał ich sparować w finale turnieju w Sindelfingen, kto wygrywa bierze wszystko. Wygrał Cross, i to jego zobaczymy we Frankfurcie. Michael van Gerwen to od dekady numer 1 holenderskiego darta, lecz w zeszłym roku zrezygnował ze startu, z powodów zdrowotnych. Wtedy zastąpił go Dirk van Duijvenbode, i zaciekle walczył on chociaż o zbliżenie się w rankingu do Dannego Nopperta. Strata okazała się zbyt duża, i to „Freeze” trzeci raz zagra w tym turnieju, drugi raz w duecie z MvG. Gary Anderson to postać doskonale znana, podwójny mistrz świata z lat 2015 i 2016, pięciokrotny finalista tej imprezy, jeden z najwybitniejszych tego sportu. W ostatnich latach jednak rezygnował z European Tourów oraz World Cup of Darts, wiemy, że Szkot to już wiekowy zawodnik, a takowi szukają więcej czasu na odpoczynek. Ubiegłe miesiące okupione spadkiem w rankingu Order of Merit skłoniły go jednak do wzięcia się za grę, uczestnictwo w turniejach różnej maści, i w tym do powrotu legendarnego duetu Wright – Anderson. Warto też odnotować debiut Keane’a Barry’ego, który wygryzł Steve’a Lennona ze składu Irlandii, na podobny wyczyn polował Josh Rock, lecz podobnie jak w przypadku Luke’a Humphriesa zabrakło troszkę tych rankingowych zdobyczy.

Teraz spójrzmy na tą czwórkę rozstawionych, i omówmy ich aktualną dyspozycję, z moim subiektywnym power rankingiem:

1. Walia
2. Anglia
3. Holandia
4. Szkocja

Idąc od góry. Walijskie smoki czyli Gerwyn Price i Jonny Clayton, nie przywykli nas zawodzić. Reprezentują Walię od 2018 roku, więc na ich korzyść działa zgranie, na ich korzyść działa także pewność siebie zbudowana wynikami jakie osiągają w duecie. Tylko raz odpadli w 1. rundzie w 2019 roku, poza tym minimum ćwierćfinał jest osiągany, finał w zeszłym roku, i triumf w roku 2020, o którym wspominałem wyżej. To historia, lecz teraźniejszość też wskazuje na nich. Gerwyn Price znajduje się w formie życia, gra na najwyższej średniej w PDC, bije na głowę resztę stawki pod względem rozegranych meczów na poziomie 110+ średniej. Jonny Clayton to z kolei gwarancja świetnych zamknięć, ścisła czołówka touru pod względem % checkoutów. Mieszanka punktacji Price’a z dablami Claytona może być nie do zatrzymania przez rywali. 

Anglicy wystawiają do szermierki na lotki zawsze groźnego Michaela Smitha oraz będącego w sztosie Roba Crossa. Cross ma bardzo udaną pierwszą część sezonu, finał Mastersa, ćwierćfinał UK Open, pierwszy triumf w European Tourze, oraz triumf podłogowy, ostatnio półfinał turnieju pokazowego w Stanach Zjednoczonych. Cross powinien być gwarantem pewnego poziomu, a co ze Smithem? U mnie znowu góra dół, sinusoida moich uczuć nawiązując do jednego z utworów Filipka, czyli momenty grania genialnie, a momenty cieniowania, lecz trzeba mu oddać, że te turnieje telewizyjne w tym roku wychodziły mu nieźle pomijając Mistrzostwa Świata. Mistrz świata w jakiej formie by nie był, z nim trzeba się liczyć, dlatego umieszczam Anglię jako numer 2. Podobnie patrzę na Holandię, lecz tutaj tym słabszym ogniwem może być Noppert. Trochę zgasła rankingowa ósemka, a sam van Gerwen może tego nie pociągnąć. Lepszym wyborem dla MvG na taki turniej mógłby być van Duijvenbode, zawodnik ekspresyjny, z dobrą passą, mogliby wzajemnie się napędzać z van Gerwenem, lecz nie można zapominać, że Noppert to nadal klasowy gracz, który w zeszłym roku pokazał na co go stać. No i Szkocja. Renesans Andersona przytaczałem, lecz jak na złość jeśli wielki Anderson wraca, to tego nie można powiedzieć o Wrighcie. Oczywiście wiemy, że formę buduje się na takie imprezy, lecz na razie mówimy o tym co jest, a jest źle. Widzimy jak się męczy w tym roku „Snakebite”, są przebłyski takie jak wygrany turniej w Czechach, Danii, półfinał Mastersa, lecz to kropla w morzu fatalnych występów. Dodajmy do tego Andersona, który z biegiem turnieju mimo wszystko pewnie będzie puchł, i Szkocja z tej stawki rozstawionych staje się mimo wszystko najmniej pewna. 

Trzy reprezentacje spoza rozstawionych, które mogą zaskoczyć: 

Kanada

Patrzymy na nacje spoza TOP 10 biorąc pod uwagę rozstawienia od 1/8, oraz rozstawienia grupowe. Kraj Klonowego Liścia doczekał się mocnej dwójki, dwójki, która w ostatnim czasie wydaje się przygotowana do walki o coś więcej, niż tylko wyjście z grupy. Matt Campbell kwitnie pod egidą PDC, regularnie kwalifikuje się do European Tourów, i osiąga tam niezłe wyniki i gra dobrze. Dyspozycja Jeffa Smitha przez długi czas nie mogła napawać optymizmem, lecz ostatni weekend pokazał, że to wciąż liczący się gracz, który będzie się bronił przed utraceniem karty. Triumf w North American Championship, finał turnieju US Darts Masters, pokonywanie po drodze Wrighta, Aspinalla, Humphriesa robi wrażenie. 

Filipiny 

W tym rejonie świata dart również zmierza do przodu w ekspresowym tempie, kolejni zawodnicy pojawiają się na radarze, lecz na razie kraj reprezentować będą znane nam twarze z ostatnich Mistrzostw Świata. Lourence Ilagan, lider Asian Touru, przez który powinien wywalczyć awans na tegoroczny czempionat, oraz Christian Perez, kartowicz, który z nieznanych powodów nie zagrał jeszcze w żadnym turnieju w tourze. Przez to tak naprawdę nie wiemy, w jakiej się znajduje dyspozycji, lecz zakładamy, że minimum 80-85 będzie w stanie zagrać. Ilagan do tego dołoży swoją solidność z rozgrywek azjatyckich, i będziemy mieli ones to watch. 

Francja 

Rok temu byłaby większa pompa na Francuzów, lecz też mniej obeznani kibice mogli nie wiedzieć, na co ich stać. Teraz wiemy, że kartę wywalczył Jacques Labre, choć bardziej tego oczekiwaliśmy po jego partnerze, Thibault Tricole nie dał rady tego dokonać. Labre radzi sobie jak na razie fatalnie, dość powiedzieć, że Tricole zapraszany gościnnie na rozgrywki podłogowe wywalczył więcej rankingowo, niż Labre od początku roku. Mimo to można się spodziewać solidnej gry tego duetu, który będzie napędzany chęcią pokazania się szerzej, i pokazania też, że brak angażu w zeszłym roku był dużym błędem. 

Co u nas? Tak jak informowaliśmy wyżej, mamy ponowny angaż do gry z Krzysztofem Ratajskim, Krzysztofa Kciuka. Niespodziewanie do tej batalii włączył się Radek Szagański, osiągając półfinał turnieju podłogowego. Dzień później musiał powtórzyć wynik, by wyprzedzić Kciuka, lecz to się nie udało. Dobrze możemy się zapatrywać na ten turniej, chyba nawet lepiej niż rok temu. Ratajski znajduje się w dużo lepszej dyspozycji, jest w czołówce rankingu Playersów, udany ostatni występ w Sindelfingen, zwieńczony ćwierćfinałem. Od lidera się wymaga, lecz dwójki też odgrywają ogromną rolę, a Kciuk też notuje postępy. Kilka udanych podłogówek spowodowało, że jest w TOP 64 rankingu Players Championship Finals, pokonywał zawodników z czołówki, ma bardzo dobry współczynnik dabli, i powinien być pewnym wsparciem dla Ratajskiego. Cel? Wyjście z grupy. Co dalej, to zależy od losowania, cichym marzeniem jest ćwierćfinał. 

Turniej startuje 15 czerwca, potrwa do 18 czerwca. W czwartek i piątek rozgrywki grupowe, sobota to 1/8 finału, a w niedzielę pozostałe fazy. Transmisja na antenie Viaplay, a na szerszą zapowiedź turnieju zapraszamy do audycji „Rzut Do Celu” 13 czerwca. 

Autor: Szymon Miszczak

Artykuł World Cup of Darts 2023 – Czy Australia zbliży się do obrony tytułu? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Zanim spróbujemy odpowiedzieć na to pytanie, przypomnijmy zasady rozgrywania rywalizacji. W szesnastu kolejkach mecz rozgrywano do 6 wygranych legów, dziś zwiększamy dystans do best of 19 w półfinałach, czyli zwycięzca musi zapisać 10 wygranych partii na swoje konto. W finale obowiązuje zasada best of 21, więc zwiększamy potrzebny licznik legów o jeden w górę. Półfinały tworzą się na podstawie miejsca w tabeli, najlepszy zawodnik gra z czwartym miejscem, a drugi z trzecim. W ten sposób dostaliśmy rewanż za finał ubiegłych Mistrzostw Świata, starcie Michaela Smitha z Michaelem van Gerwenem. Zanim to, jako pierwsi tego wieczoru na scenę wyjdą Walijczycy, Gerwyn Price skrzyżuje rękawice z Jonnym Claytonem. Przejdźmy do analizy tego, jak te kilkanaście legów może wyglądać, lecz zanim to, przedstawmy kilka obrazków jak wyglądała gra i wyniki czwórki panów na dystansie 16 kolejek w Premier League. 

Gerwyn Price vs Jonny Clayton

Od dobrych kilku lat to twarze walijskiego darta, aktualni numer 4 i numer 7 rankingu Order of Merit. Ich bezpośrednie konfrontacje zyskały blask od 2021 roku, odkąd Clayton wbił się znikąd do światowej czołówki, i wraz z Pricem byli w Top 3 najlepszych zawodników 2021 roku. Dalej obaj w tym topie są, i obaj na razie tegoroczną kampanię mogą zaliczyć do udanych. Zarówno „Iceman” jak i „Ferret” mają na koncie triumf w rozgrywkach European Touru, Price ma nawet dwa zwycięstwa na koncie. Clayton z kolei odniósł wiktorię w ostatnim turnieju Players Championship, co pokazuje, że powinien być gotowy na dzisiejszą batalię. Problem Claytona jest jednak taki, że najmniej blasku prezentuje pod szyldem Premier League, Price w kolei wszędzie wygląda dobrze. Spójrzmy na aspekt samej gry.

Punktacja obu mówi sama za siebie na grafikach, tutaj Price ma potężną przewagę, i nawet świetne dable Claytona tego nie rekompensują. Ostatnie sześć kolejek Premier League w wykonaniu Price’a, to trzy mecze otwarcia na średniej 110+. Clayton zaledwie kilkukrotnie przez cały okres trwania ligi przekroczył średnią 100-punktową. Tutaj zatem zdecydowana przewaga na korzyść byłego Mistrza Świata, choć wiemy też, że Clayton potrafi być bardzo groźny z dystansu, i ostatnio co raz częściej zamyka wysokie finisze. Jeśli jednak wspomniałem o podwójnych, tutaj Clayton dystansuje całą resztę stawki, i głównie to mu pozwoliło do tych play-offów awansować. Kiedy już dojdzie do rzucania dabli, to nie należy się spodziewać pomyłek z jego strony. Price wiemy, że ma świetną skuteczność na topie, w pamiętnych Mistrzostwach Świata 2021, wręcz niewiarygodnie skuteczną. Będzie musiał mieć jednak z tyłu głowy, że na pudła nie może sobie pozwolić.

Przy Gerwynie trzeba zwrócić uwagę na to, że ostatnimi czasy im dalej w dzień, im więcej lotek trzeba wyrzucić, tym ta efektywność gry maleje, ta punktacja spada, pojawiają się elementy zdenerwowania. Wydaje się mimo wszystko, że to może się pojawić w ewentualnym finale, a baku w paliwie na starcie z Claytonem wystarczy. Jeśli chodzi o aspekt psychologiczny, to Clayton w swoim trzecim starcie w Premier League, trzeci raz awansuje do Top 4, nie będzie faworytem w tym meczu, a on w takiej roli sprawuje się lepiej. Price mimo tylu tytułów, pierwszy raz awansował do półfinałów, od razu po piorunującej drugiej części ligi, jako numer jeden, jako bardzo duży faworyt tej rywalizacji. Price z kolei rzucił wszystkie siły na Premier League, nie uczestnicząc w ostatnich czterech European Tourach. Clayton na razie jako jedyny zagrał powyżej 100 meczów pod egidą PDC, i pod tym kątem to jego może dopaść zmęczenie.

Michael Smith vs Michael van Gerwen

Dwóch geniuszów w swoim fachu, największych graczy ubiegłego roku. Van Gerwen zgarniał wszystko, Premier League, World Matchplay, World Grand Prix. Klątwa Smitha jest nam doskonale znana, przegrany finał MŚ 2022 z Peterem Wrightem, finał UK Open z Dannym Noppertem, finał European Championship z Rossem Smithem, i kilka z ubiegłych lat także zakończonych klęską. Odblokował się, zgarnął Grand Slam, który był przedsmakiem do Mistrzostw Świata, w których akcje Smitha oraz van Gerwena stały najwyżej, i oczywiście oni spotkali się w wielkim finale, a resztę historii już znacie jakby to klasyk powiedział. MvG ma idealną okazję, by powziąć rewanż na Angliku, Smith może znów odnaleźć pokłady swojej najlepszej gry, i pokazać, kto jest aktualnym numerem jeden światowego darta.

W ostatnich tygodniach Smith wydaje się, że właśnie tą swoją grę odnalazł. Wiemy, że swoje flow Bullyboy opiera na tempie gry, rzuca bardzo szybko, według statystyk spędzał najmniej czasu przy tarczy, by wyrzucić swoje trzy lotki w tej edycji Premier League. Wiemy też, że aktualny Mistrz Świata swoje wyniki zawdzięcza fantastycznej punktacji, jak znajdzie skuteczność na potrójnej dwudziestce, to trafia ją seriami, jak oszalały. No a van Gerwen robi przy tarczy co chce, zmienia sektor jak chce, wybiera kombinacje jakie chce, kalkuluje szanse tym samym igrając emocjonalnie z rywalem. Jak to wygląda na dystansie tego sezonu?

Kiedy jeden wymiatał, drugi szukał swojej gry, tak to wygląda. Luty-marzec to okres dominacji MvG, wygrane trzy noce w Premier League z rzędu, finał UK Open. Smith w tym czasie niewyraźny, bez błysku, bez specjalnie świetnych wyników. Teraz to Smith jest po trzech wiktoriach pod rząd w Premier League, wyprzedzeniu MvG w ogólnej tabeli, teraz to on kradnie to show Holendrowi, który mimo wygranego European Touru w Belgii, ma słabszy moment. W których aspektach gry to widać przede wszystkim?

Widać to na grafikach, czyli dable. „Mighty Mike” jest troszkę jednowymiarowy pod tym względem. Jak siedzi to siedzi, jak nie to pojawia się lekka zapaść. Nie jest to przypadek Aspinalla, który ma takie wahania aktualnie z meczu na mecz, lecz u MvG jest to seria tygodni, teraz od jakiegoś czasu ma właśnie okres niskiej skuteczności. Smith podwójnymi może zawdzięczać tytuł mistrzowski, i od tamtego czasu nadal jest pod tym względem stabilny. Oczywiście zdarzają się wpadki jak półfinał Mastersa z Chrisem Dobeyem, czy ostatnia kolejka i pojedynek z van den Berghiem, jednak nie zmienia to ogólnego spojrzenia, że od niego jakiejś solidności można oczekiwać.

Takie mecze są wyjątkowe dla samych zawodników, ponieważ gdy mierzą się bezpośrednio gracze z czołowej trójki rankingu PDC, to ambicja wyzwala w nich najlepszy poziom gry, swoje 110 procent. Zazwyczaj wtedy wszystkie statystyki schodzą na drugi plan, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z darterami, którzy w minutę potrafią wznieść się na niebotyczny poziom, co zresztą Smith i van Gerwen nam zaprezentowali w tym historycznym legu, gdzie van Gerwen spudłował D12 na 9 lotkę, by Smith w następnym podejściu zamknął 141 na nine-dartera.

Miejmy przede wszystkim nadzieję, że to będzie wieczór taki, jakiego oczekujemy, że będzie wyjątkowy, że każdy z trzech spotkań będzie wyrównany, na długim dystansie, z momentami premium, i że oczywiście zwycięży najlepszy. Kto moim zdaniem zwycięży? Michael Smith, po pasjonującym boju finałowym z Gerwynem Pricem.

Autor: Szymon Miszczak

Artykuł Czwórka wspaniałych w grze o tytuł – kto zgarnie Premier League Darts 2023? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.