Artykuł Czy Theo Hernandez, Achraf Hakimi i Eduardo Camavinga dołączą do PSG? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W ostatnim czasie potentatem rynku wypożyczeń stało się Chelsea. Przymus do stawiania na młodych zawodników narzucił zakaz transferowy.  W poprzednim sezonie do klubu wróciło ponad trzydziestu zawodników, którzy dzięki regularnej grze w słabszych klubach odnajdują się w wysokich standardach Premier League. Mason Mount, Tammy Abraham, Kurt Zouma, Fikayo Tomori i Reece James to owoce jednosezonowych przenosin do klubów, w których mogli się ograć i przygotować do gry w seniorskiej piłce. Teraz większość z nich ma okazję do regularnej gry pod wodzą Franka Lamparda.

Świetnych ruchów dokonuje także Real Madryt. Królewscy niezmiennie wypożyczając swoich wychowanków na świat zasłużyli, by dziś przeważać w naszym zestawieniu. A oto oni!

Achraf Hakimi – od bramki do bramki

Urodzony w Madrycie prawy obrońca godnie reprezentuje kraj, z którego pochodzą jego rodzice – Maroko. Mający dwadzieścia jeden lat młody defensor Realu Madryt został wypożyczony do Borussii Dortmund. W aktualnym sezonie rozgrywek Bundesligi strzelił trzy gole i zanotował dziesięć asyst, co jak na prawego obrońce jest świetnym wynikiem. Już teraz portal transfermarkt.pl wycenia go na 60 mln euro, a sam klub z Dortmundu chętnie zatrzymał by u siebie Marokańczyka. Wszystko wskazuje jednak na to, że wygórowane wymagania finansowe ,,Królewskich” staną na przeszkodzie kupna, a sam Hakimi wróci do Madrytu, by tam walczyć o podstawową jedenastkę.

Martin Odegard – dyrygent

Niezwykle utalentowany norweski pomocnik został zaproszony do Realu przez hiszpańskich skautów, gdy miał zaledwie 15 lat. Od czterech sezonów wypożyczany jest do klubów (dwa holenderskie i jeden hiszpański), by tam ogrywać się w seniorskiej piłce. Aktualnie ofensywny pomocnik gra na wypożyczeniu w Realu Sociedad. Piłkarz radzi sobie bardzo dobrze, stając się gwiazdą zespołu. W wyzwoleniu jego pełni możliwości pomaga profesjonalne podejścia do sportu: zdrowy tryb życia, odpowiednia dieta, regularne treningi czy rezygnacja z imprez. Tylko w tym sezonie hiszpańskiej La Ligi zanotował cztery bramki i pięć asyst. Sam też staje się motorem napędowym zespołu, znakomicie regulując tempo gry. Jego dobrymi stronami na boisku są strzały z dystansu, uderzenia z wolnego i przede wszystkim świetne rozegranie piłki.

Angeliño – odrodzenie

Angeliño, a właściwie José Ángel Esmoris Tasende, to młody, 23-letni lewy obrońca. Swoją profesjonalną karierę Hiszpan rozpoczął w Gironie, potem przeszedł do Manchesteru City, z którego wielokrotnie wypożyczany był do holenderskich klubów. Ostatecznie został kupiony przez PSV Eindhoven, a rok później za trzykrotnie większą sumę odkupiony znów przez City. Ostatecznie jednak Hiszpan nie odnalazł się w układance Pepa Guardioli i poszedł na wypożyczenie do RB Lipsk po stery Juliana Nagelsmana, gdzie może w końcu cieszyć się regularną grą. Angeliño ma ogromy talent. Dysponuje dobrą wrzutką, szybkością, pracowitością i chętnie podłącza się do ataku. Młody defensor wciąż ma jednak wiele do poprawienia. Jego główną wadą są wahania formy. Jeśli piłkarz poprawi swoje największe mankamenty, to będzie mógł spokojnie wrócić do Manchesteru, by tam bić się o pierwszy skład. Istnieje także możliwość zostania w Lipsku, wówczas niemiecki klub musiałby wpłacić określoną sumę.

Patrik Schick – nieoszlifowany diament

Czeski napastnik to kolejny zawodnik, który pod skrzydłami Juliana Nagelsmanna mógł zaprezentować swoje możliwości. Po przejściu do AS Romy pokładano w nim ogromne nadzieję. Wilki wówczas za 22-letniego zawodnika zapłaciły blisko 30 mln euro. Sam zawodnik nie spełnił jednak oczekiwań i sezon później został wypożyczony do Lipska. W młodym klubie mógł liczyć na regularną grę, wiele razy pokazywał się ze świetnej strony wykorzystując swoje dobre warunki fizyczne. Dwudziestoczterolatek ma 1,87 m wzrostu, jest dobrze zbudowany, a przy tym dość szybki i zwinny oraz bardzo dobrze gra głową. Tylko w tym sezonie niemieckiej Bundesligi strzelił siedem goli i zanotował dwie asysty. Wydaje się, że po powrocie do Rzymu, napastnik będzie miał duże szanse na wywalczenie miejsca w składzie i powalczenia o trofea.

Dejan Kulusevski – dorosły dziewiętnastolatek

Dwudziestoletni szwedzki napastnik słynący z ogromnej szybkości, zwinności oraz świetnego dryblingu i strzału z dystansu. W wieku 15 lat kupiony za 165 tys. euro do Atalanty, w której szlifował i przygotowywał się do meczów w seniorskiej piłce. W wieku 19 lat za 35 mln euro przeszedł do Juventusu Turyn, by od razu pójść na wypożyczenie do Parmy. W słynącym ze świetnego szkolenia młodzieży klubie, mógł liczyć na regularną grę. W całym sezonie 19/20 ma świetne statystyki – w 23 meczach zaliczył pięć bramek i siedem asyst, co jak na nastolatka jest dobrym wynikiem. Mamy nadzieję, że pomimo ogromnej rywalizacji w składzie Juventusu, to po powrocie do klubu uda mu się często wychodzić w pierwszej jedenastce.

Artykuł Najlepsi zawodnicy, którzy po sezonie wrócą z wypożyczenia do swoich rodzimych klubów pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Odchodzili tylnymi drzwiami, szukając szansy na regularną grę. Dziś, dzięki swojej dobrej dyspozycji w nowych zespołach, robią wszystko, by wrócić i odgrywać główną rolę w ekipie Los Blancos. W sobotnim wydaniu dziennika As czytamy, że prezydent Realu, Florentino Perez bacznie obserwuje poczynania swoich piłkarzy rozsianych po Europie.

Martin Odegaard (Real Sociedad) – Kiedyś uznany za najbardziej utalentowanego nastolatka na świecie. Dziś, bez wątpienia gwiazda zespołu z San Sebastian. Do tej pory rozegrał 100% minut w swoim zespole, strzelił dwa gole i zaliczył tyle samo asyst.

Achraf Hakimi (Borussia Dortmund) – Wprowadzany do składu powoli, na początku sezonu leczył jeszcze kontuzję. Później bezdyskusyjnie bardzo ważne ogniwo BVB. 889 minut, regularna gra i już cztery bramki na koncie bocznego obrońcy. Sam zawodnik wypowiadał się, że praktyka meczowa w ekipie Luciena Favre’a dodała mu wiele pewności.

Sergio Reguilon (Sevilla) – Były szkoleniowiec Realu, Julen Lopetegui, obdarzył 22-latka dużym zaufaniem. Na dziewięć kolejek La Ligi, Reguilon siedem razy rozpoczynał mecz w pierwszym składzie. Do tej pory legitymuje się jedną bramką i asystą.

Dani Ceballos (Arsenal) – Nie jest podstawowym zawodnikiem w talii Unaia Emery’ego (654 minuty, co daje 56% wszystkich minut możliwych do rozegrania), jednak korzysta z okazji na grę i zazwyczaj pokazuje się z dobrej strony. Strzelił jednego gola i raz asystował.

Takefusa Kubo (Mallorca) – 18-letni Japończyk nie jest jeszcze pierwszoplanową postacią swojego zespołu. Na razie dwa razy rozpoczynał mecz od pierwszej minuty, ale zazwyczaj jest pierwszym, który wchodzi z ławki i daje pozytywne akcenty w ofensywie.

Władze Realu są bardzo zadowolone z postawy wyżej wymienionej piątki. To okazja do kolejnego przeformatowania drużyny, dodatkowo, przy zerowych kosztach, co będzie bardzo ważne w kontekście walki o zakontraktowanie Kyliana Mbappe. Wszystkie wysiłki finansowe mają być nakierowane na pozyskanie Francuza, który mógłby zasilić szeregi Królewskich w czerwcu.

Czy taki, odmłodzony Real Madryt znów będzie dzielił i rządził, zarówno na swoim podwórku, jak i w Europie? Czas pokaże. Niewątpliwie, ekipa ze stolicy Hiszpanii przechodzi fazę wymiany pokoleniowej, a operacja: „Powrót” jest jedną z jej części.

Źródło: AS

Darek Piechota

ZOBACZ TAKŻE: Żałosny spektakl Zlatana. Obsceniczny gest w kierunku kibica rywali

Artykuł Operacja: „Powrót”. Odegaard i inni wypożyczeni ratunkiem Realu? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Dawno temu i dziś – dwa wymiary marokańskiej kadry

Zanim o dzisiejszym Maroku, mała wycieczka w czasie. Francja, 1998 rok, pierwszy mundial z 32 zespołami. Na nim Maroko, wracające po 12-tu latach. Norwegowie i Szkoci nie wiedzieli, czego się po drużynie z Afryki Północnej spodziewać. Raz po raz dawali się zaskakiwać bardzo dynamicznymi kontratakami, szybką grą skrzydłami i tak tracili gole. A przecież te kontry nie były wyprowadzane z dużą liczbą graczy, co najwyżej trzech. Jednak ten dynamizm i techniczna gra Marokańczyków robiły swoje. Niewiele brakowało do awansu do 1/8 finału, ale wówczas Lwy Atlasu zauroczyły dużą część fanów futbolu i zaznaczyli swoją obecność na piłkarskiej mapie świata.

Dzisiaj Maroko gra nieco inaczej. Nie jest aż tak nastawione na techniczną grę i kontrataki. Francuski szkoleniowiec Herve Renard zna afrykańską piłkę niemalże na wylot – wygrane PNA z Zambią w 2012 i Wybrzeżem Kości Słoniowej 2015 roku, prowadził także kadrę Angoli, trenował piłkarzy Sochuax i Lille, a jak wiadomo liga francuska jest bardzo dobrym źródłem afrykańskich talentów. Swoje zespoły odzwyczajał od gry z kontry, nastawiał na posiadanie piłki i atak pozycyjny, jeszcze większą grę skrzydłami, wspomagane bocznymi obrońcami. Stoperzy nie wychodzili zbyt wysoko i mieli kogoś z pomocy cały czas do asekuracji. Zambijczycy oraz Iworyjczycy za kadencji Renarda grali bardzo podobnie.

Maroko prezentowało takie dominujące nastawienie podczas PNA rok temu. Spokój z tyłu, nawet jeśli nadchodziła grona kontra. Nawet gdy tracili bramkę nie czuli żadnej presji czy niepokoju, grali swoje. Zamykali każą możliwą strefę – na flankach, w środku, pod polem karnym. Drogi do „szesnastki” przeciwnika szukali w przeróżny sposób, ale najczęściej korzystali z akcji oskrzydlających. Czasem kończyły się prostą wrzutką, czasem czymś innym – kwestia liczebności piłkarzy w polu karnym, którym można było podać. Mimo odpadnięcia z turnieju Maroko nie miało za co się wstydzić. Renard został na stanowisku i dopiero wtedy fala ruszyła.

Największa seria ze wszystkich

Francuz nie kombinował ze składem – utrzymywał trzon ekipy na bazie Mehdiego Benatii i Younesa Belhandy. Doświadczony stoper i kapitan plus niekonwencjonalny rozgrywający – dobrać do tego odpowiednio przygotowanych pozostałych, wykorzystać w pełni ich walory i maszyna superofensywna gotowa. Hakim Ziyech z Ajaxu (na niego szczególnie warto zwrócić uwagę, bo w Amsterdamie wyczyniał cuda), Achraf Hakimi, którego kształtował sam Zidane, Hamza Mendyl i Romain Saiss z tyłu, Nordin Amrabat jako ten gracz najchętniej wychodzący do pojedynków, Mbark Boussoufa w roli drugiego rozgrywającego, Karim El Ahmadi będący wolnym elektronem… To jest taka mieszanka doświadczenia i młodości, nonszalancji i futbolowego pragmatyzmu….

Nie dziw bierze rekordowa seria meczów bez porażki. Żadna z pozostałych reprezentacji grających na rosyjskim turnieju nie przegrała w swoich ostatnich 18-tu starciach. To musi robić wrażenie, niezależnie od skali i poziomu przeciwników (do tej serii liczą się mecze eliminacyjne, towarzyskie i Afrykańskie Mistrzostwa Narodów – rozgrywane w latach parzystych, występują w nich wyłącznie gracze z rodzimej ligi danej reprezentacji, Maroko wygrało tegoroczną edycję). Szacuneczek!

Sparingpartnerzy – wada i zaleta jednocześnie

Tutaj mogę zaczynać się czepiać, ale Maroko nie miało żadnych konkretnych sparingpartnerów tuż przed mistrzostwami – Ukrainę, Słowację i Estonię. O ile marcowy Uzbekistan można zrozumieć, bo poszukiwali rywala podobnego do Iranu, czy Serbię, która jest z jednej strony ze swoim stylem, z drugiej naśladuje i miesza Hiszpanię i Portugalię, tak przedmundialowi są trudni do wytłumaczenia. Dlatego brak odpowiedniego poziomu z tej trójki może okazać się bolesny w skutkach dla sztabu szkoleniowego – nie ma wystarczającego materiału do analizy. No, chyba że mieli go już pod dostatkiem w marcu.

Terminarz w grupie atutem

Trzy mecze, każdy inny, ale każdy o podobną stawkę. Kolejność grupowych rywali jest Lwom Atlasu na rękę. Najpierw mecz o bycie kandydatem do walki z iberyjskimi nacjami. Maroko i Iran wiedzą, że jeśli nie w piątek, to już nigdy. Ale Maroko podkreślało w ostatnich miesiącach wyższą jakość od Irańczyków i to z chęcią potwierdzi.

Gdyby zgodnie z zakładami u bukmacherów zakładać zwycięstwo Hiszpanów i Maroka, Portugalia będzie grała z Afrykańczykami z nożem na gardle, a w ostatnich latach Cristiano Ronaldo i spółka nie radzili sobie z presją. Ich słabsza psychika może być wodą na młyn dla Maroka. Jeśli ekipa Afrykańskich Lwów Uralu wygra oba te mecze, ma awans. 180 minut gry o wszystko. Starcie z Hiszpanami na sam koniec, co zmniejsza obciążenie fizyczne. Maroko ma same plusy z terminarza.

Drużyna Herve Renarda ma tak na dobrą sprawę wszystko, żeby zostać „czarnym koniem” mundialu – dobrze zbalansowaną kadrę z trzonem i wybijającymi się młodymi, korzystny układ gier, formę, jakość… Przygotowanie jest znakiem zapytania ze względu na czerwcowych rywali w sparingach, ale być może takie meczy były wymyślone i zaplanowane duuużo wcześniej – tego nike nie wie. Naród marokański liczy na lepszy występ niż 20 lat temu. Naród marokański liczy na walkę do ostatniego tchu. Naród marokański wierzy w wyjście z grupy będzie i liczy na to, że to osiągnięcie będzie tylko preludium do świetlanych lat marokańskiej piłki. I nawet porażka kandydatury na gospodarza MŚ 2026 nie powinna tych nastrojów zmieniać. Lwy Atlasu będą męczyć swoje ofiary pod Uralem niemiłosiernie, ale tę waleczność kibice polubią i to bardzo.

Marcin Borciuch

Artykuł Liga Borciucha: Afrykańskie Lwy Uralu będą drapieżne pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.