GKS Katowice 29 lat czeka już na awans do finału Pucharu Polski i, jak się okazuje, to nie koniec czekania. W czwartkowy wieczór Katowiczanie rozegrali wymarzoną 1. połowę, ale po przerwie wszystko się odwróciło o 180 stopni. Raków Częstochowa rozwiał znad siebie ciemne chmury. Najpierw odrobił dwubramkową stratę, później dwukrotnie wychodził na prowadzenie, a na koniec zachował nerwy na wodzy podczas serii jedenastek.

Bezbarwny Raków Częstochowa nabrał barw

Po 1. połowie wydawało się, że Raków Częstochowa nie ma żadnych argumentów, aby awansować do finału. Przez 45 minut zespół, poza jedną niewykorzystaną sytuacją Jonathana Brauta-Brunesa, nie potrafił przebić się przez defensywę rywali. „Medaliki” popełniały proste błędy przy rozgrywaniu piłki, a „GieKSa” wchodziła w pole karne gospodarzy jak w masło. Mimo że na konferencji prasowej asystent trenera Łukasz Ocimek mówił o lepszym posiadaniu piłki i nie najgorszej grze, to jednak wydaje się, że 2:0 wcale nie było najmniejszym wymiarem kary dla „Czerwono-Niebieskich”. Po przerwie potrzebny był cud i takowy się dokonał.

Możemy tylko wyobrazić sobie, jaką przemowę w szatni zafundował piłkarzom sztab. Drużyna w końcu pokazała to, co fanom chciała zafundować od początku rundy wiosennej. Dobra gra, wysoki pressing i wyraźna przewaga przełożyły się w końcu na bramki. Tym razem nie można mówić o braku skuteczności. Tę odzyskał też sam Jonathan Braut-Brunes, który walczy o miano najlepszego strzelca rozgrywek. Mimo niewykorzystanej jedenastki, po której i tak padł gol, Norweg popisał się świetnym uderzeniem tuż po przerwie, nawiązując kontakt z rywalem.

To właśnie to trafienie było kluczowe, gdyż całkowicie wybiło GKS Katowice z rytmu. Już dwie minuty później, po stałym fragmencie gry, do wyrównania doprowadził Racovitan. Trzeci gol był jedynie kwestią czasu. Mimo lepszej gry dwukrotnie jeszcze Raków Częstochowa tracił prowadzenie, w tym raz w dogrywce, ale wystarczyło to na wywalczenie awansu do finału. To, co w Poznaniu Raków Częstochowa po także szalonym widowisku stracił, dzisiaj odzyskał i może być to moment zwrotny dla „Medalików” w tym sezonie.

Raków Częstochowa drugim finalistą! Można pokusić się o stwierdzenie, że był to mecz sezonu, a jego bohaterem został Oliwier Zych. GKS Katowice przespał 2. połowę, co poskutkowało końcem ich pięknego snu. Szkoda, bo oba kluby zasłużyły na ten finał pic.twitter.com/DEiiIQirEi

— Mateusz Konsewicz (@MatiKonsewicz) April 9, 2026

GKS Katowice wybudzony z pięknego snu

Fani „GieKSy” w tym meczu przeżyli zarówno najpiękniejsze, jak i najgorsze kibicowskie chwile ostatnich lat. Wydawało się, że trener Rafał Górak przechytrzył Łukasza Tomczyka, przez co GKS Katowice wyglądał na o wiele bardziej poukładany zespół. Tercet Klemenz–Jędrych–Czerwiński nie dawał za wiele razy dojść do głosu rywalom, a ofensywa także nie zawodziła. Po bramkach Erika Jirki oraz Arkadiusza Jędrycha zespół prowadził 2:0. W międzyczasie niemal stuprocentową okazję zmarnował Bartosz Nowak, ale wtedy nic nie zwiastowało, że będzie się ona śnić mu po nocach.

Pierwsze 20 minut 2. połowy to już jednak zupełnie inna gra. Można stwierdzić, że w szatni za szybko zaczęły strzelać korki od szampanów, przez co zabrakło koncentracji po przerwie. W pięć minut od rozpoczęcia, jak się okazało, nieostatniej części spotkania, GKS Katowice stracił całą przewagę, którą wybudował sobie przez pierwsze 45 minut. Na domiar złego kontuzji doznał Lukas Klemenz. To ostatecznie jego zmiennik, Marten Kuusk, sprokurował rzut karny dla Rakowa Częstochowa.

Później już było lepiej. Woli walki Katowiczanom nie można odmówić, gdyż po takich ciosach niejeden zespół już by się nie podniósł. Ci jednak dwukrotnie do meczu wrócili, a o odpadnięciu zadecydowały jedynie rzuty karne. Tam nie sprzyjał fakt, że „Trójkolorowi” uderzali jako drudzy, a w dodatku na bramkę, za którą stała ściana częstochowskich kibiców. Po meczu szkoleniowiec Rafał Górak zwracał uwagę na pracę arbitrów, która jego zdaniem miała wpłynąć na ostateczny wynik spotkania.

Raków Częstochowa szykuje się na finał, GKS Katowice wciąż walczy o europejskie puchary

Raków Częstochowa pozostawia sobie dwie ścieżki na zagwarantowanie sobie gry w europejskich pucharach. W lidze do miejsca w TOP 4 klub traci jedynie dwa punkty. Przez Puchar Polski jednak można powalczyć o występy w bardziej prestiżowej Lidze Europy, a także dołożyć kolejne trofeum do gabloty. Doświadczenie w tym turnieju „Medaliki” mają jak mało kto. Będzie to dla nich czwarty taki finał na przestrzeni 5 lat. Tym razem przeciwnikiem będzie Górnik Zabrze. Z ekipą Michała Gasparika Częstochowianie w tym sezonie przegrali już dwukrotnie, ale jak mawia klasyk — „do trzech razy sztuka”.

GKS Katowice mimo bolesnej porażki musi to przekuć w coś dobrego. Ciągle jest to dla „Trójkolorowych” historyczny sezon. Z planów, aby się utrzymać, zrobiła się szansa na grę w europejskich pucharach. Drużyna kolejny raz pokazała, że może rywalizować z każdym. Choć do finału Pucharu Polski „GieKSa” nie awansowała, to zostało jej osiem takich finałów w lidze, gdzie koncentrację trzeba zachować do samego końca. Pierwszy taki już w niedzielę, kiedy to podopieczni Rafała Góraka udadzą się do Poznania zmierzyć się z liderującym w tabeli Lechem.

Mateusz Konsewicz

Artykuł Raków Częstochowa gotowy pojechać na Narodowy! Puchar Polski nie dla GKS-u Katowice [PODSUMOWANIE] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Choć polskie zespoły odpadły już z europejskich pucharów, to nie oznacza to braku emocji podczas czwartkowego wieczoru. Wciąż toczy się walka o Puchar Polski. Raków Częstochowa kontra GKS Katowice — jak wygląda sytuacja obu drużyn przed spotkaniem?

Raków Częstochowa poza Europą?

Choć różnice punktowe w Ekstraklasie nie są wielkie, to sytuacja w tabeli „Medalików”, a także ich forma nie wyglądają szczególnie dobrze. Po odejściu Marka Papszuna klub zaczął miewać problemy z regularnym punktowaniem. Częstochowska drużyna w przeciągu 90 minut zazwyczaj nie prezentuje się źle, ale skuteczność czy podejmowanie decyzji pod polem karnym rywali kuleją. Klub nie wygrał od pięciu spotkań, a awans do finału krajowego pucharu na pewno uspokoiłby nieco nastroje kibiców.

Raków Częstochowa do meczu z GKS-em Katowice przystępuje po remisie u siebie z przedostatnim Widzewem Łódź. Trudno jednak o rzetelną ocenę gry zespołu, gdyż ten od 36. minuty grał w osłabieniu. Dwoma żółtymi kartonikami został bowiem ukarany Zoran Arsenić. Na pewno trzeba docenić wolę walki „Czerwono-Niebieskich”. Po straconej bramce w 94. minucie, wyczerpani podopieczni Łukasza Tomczyka zdołali doprowadzić do wyrównania na sekundy przed końcem. Kontuzją zaś tę rywalizację przepłacił wracający do składu Kacper Trelowski, dlatego w czwartek między słupkami powinniśmy ujrzeć Oliwiera Zycha.

„Lepszy remis niż porażka”, ale kolejny już brak wygranej rozczarowuje. Jonathan Braut-Brunes w ostatnich 4 meczach nie znalazł ani razu drogi do bramki. Jeśli najlepszy strzelec zespołu się zacina, to nic dziwnego, że odbija się to na zdobyczy punktowej. Tym bardziej, że Raków Częstochowa okazji tworzy co niemiara. Puchar Polski to jednak inne rozgrywki, a tutaj Norweg ustrzelił dotychczas cztery bramki, co czyni go trzecim strzelcem rozgrywek. Jednego gola więcej zgromadził Valeeijs Sabela z Chojniczanki oraz zawodnik rywala — Bartosz Nowak. To z nim właśnie napastnik powalczy o koronę króla strzelców tego turnieju. Przy świetnej formie Oskara Repki, jeśli Braut-Brunes wyjdzie w swojej pucharowej wersji, to ekipę Łukasza Tomczyka będzie niezmiernie trudno zatrzymać.

Tik tak, tik tak… JUTRO GRAMY!

https://t.co/8ztwzCi3fg pic.twitter.com/8RZkYTlgCB

— Raków Częstochowa (@Rakow1921) April 8, 2026

GKS Katowice pisze historię

GKS Katowice i Raków Częstochowa łączy to, że obie drużyny do rywalizacji przystępują napędzone bramką w ostatnich sekundach swoich meczów w ostatniej kolejce Ekstraklasy. „GieKSa” po golu Łukasza Klemenza pokonała Wisłę Płock i pokazuje, że śląski sen trwa dalej. Rok temu mówiono o ich historycznym powrocie do elity. Teraz nie dość, że wciąż walczą o swój czwarty w historii triumf w Pucharze Polski, to do TOP 4 w lidze klub traci zaledwie dwa oczka.

Wysoka pozycja drużyny nie jest przypadkiem. Początek sezonu był wyjątkowo trudny dla klubu, z którego odeszła większość podstawowego składu. Rafał Górak tę sytuację jednak ustabilizował, a zespół z miesiąca na miesiąc wygląda coraz lepiej. Katowiczanie do kolacji wigilijnej przystępowali jako fani klubu ze strefy spadkowej, podczas gdy do śniadania wielkanocnego zasiedli z marzeniami o europejskich pucharach i kolejnym trofeum w gablocie.

Rafał Górak świetnie zbalansował drużynę, wykorzystując jej atuty. Trójka defensorów w postaci Łukasza Klemenza, Arkadiusza Jędrycha i Alana Czerwińskiego tworzy linię niezmiernie trudną do przejścia. Do tego defensorzy są niezwykle skuteczni pod bramką rywali. Dwaj pierwsi wymienieni stoperzy łącznie aż 12 razy wpisywali się na listę strzelców w tym sezonie. Z tonu w dalszym ciągu nie spuszcza też Bartosz Nowak, który z kolejki na kolejkę udowadnia, dlaczego tyle kibiców domaga się jego powołania do reprezentacji Polski.

Raków Częstochowa kontra GKS Katowice — dla kogo derby?

Choć w XX wieku na najwyższym poziomie rozgrywek to GKS Katowice częściej górował nad swoim śląskim rywalem, tak po ich powrocie na szczyt i ponownym spotkaniu się obu drużyn w Ekstraklasie, to Raków Częstochowa wygrał 3 z 4 dotychczasowych rywalizacji. Ostatnim razem te śląskie zespoły spotkały się w grudniu, na zakończenie rundy jesiennej. Przy Limanowskiego triumfowali gospodarze, podobnie jak i w lipcu w Katowicach. Tym zwycięstwem „Medaliki” mogłyby skompletować pewnego rodzaju hat-tricka kolejnych zwycięstw nad Katowiczanami. Wśród fanów „GieKSy” jednak częściej słychać powiedzenie „do trzech razy sztuka”.

Raków Częstochowa w swojej historii Puchar Polski zdobywał dwukrotnie. Tyle samo razy zajmował 2. miejsce. Za kadencji Marka Papszuna klub aż trzy lata pod rząd dochodził do finału tych rozgrywek, więc doświadczenie w tym turnieju ma, jak mało który inny zespół w ostatnich latach. Choć GKS Katowice może pochwalić się o wiele większą liczbą medali w Pucharze Polski, to od ostatniego uzyskanego krążka minęło 29 lat. W stolicy województwa śląskiego marzą o nawiązaniu do złotej ery klubu i w czwartek o 18:30 będzie do tego okazja.

Mateusz Konsewicz

Artykuł Raków Częstochowa czy GKS Katowice — kto zagra w finale na Stadionie Narodowym? pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W poniedziałek klub z miasta Włókniarzy poinformował za pośrednictwem mediów, że do drużyny dołącza doświadczony bramkarz. Mowa tutaj oczywiście o Bartłomieju Drągowskim.

Kogo sprowadza RTS?

Widzew wzmocnił bramkarz z ogromnym doświadczeniem. Drągowski ma 28 lat, co jest świetnym wiekiem, jak na golkipera. Obecny sezon zaczął w stolicy Grecji, mianowicie w Panathinaikosie Ateny, skąd postanowił wrócić do Polski za kwotę około miliona euro.

Jako młody chłopak bronił barw Jagielloni Białystok. Tam zauważyła go Fiorentina, dla której zagrał 81 spotkań. We Florencji spotkał wielu świetnych piłkarzy,  m.in. Franca Riberiego.

,,Drągoś” robił furorę w we włoskim Calcio. Następnym klubem Polaka zostało Empoli. Dobra gra dla drużyny z południa Italii zaowocowała powołaniem do reprezentacji Polski przez Adama Nawałkę w 2018 r. w miejsce kontuzjowanego Łukasza Skorupskiego. Dopiero w 2020 r. zadebiutował w kadrze narodowej. Wyraźnie zaimponował ówczesnemu selekcjonerowi Paulo Sousie. Łącznie w naszej reprezentacji, na ten moment, Drągowski zagrał 4 bardzo udane występy.

Kolejnym klubem Polaka została Spezia w 2022 r., w której wystąpił w blisko 50 spotkaniach. Stamtąd został wypożyczony a następnie wykupiony przez wspomniany już przeze mnie Panathinaikos Ateny. Greccy kibice mają o nim dobre zdanie. W zeszłym sezonie Bartek miał około 75% udanych interwencji, a w tym, 80%.

     Co wniesie Drągowski do drużyny?

Przede wszystkim jakość i wspomniane już wcześniej ogromne doświadczenie. W Widzewie gra wielu młodych zawodników i ich współpraca z takim bramkarzem z pewnością im pomoże.

,,Drągoś” podpisał kontrakt z łódzkim klubem do 2029 roku. Myślę, że Widzew zrobił świetną inwestycję. Uważam, że jakość w bramce Łodzian zobaczymy już 31 stycznia, w Sercu Łodzi, przeciwko Jagielloni Białystok.

Jan Kania (Napoljan)

zdjęcie:

Wojciech Czarnociński, Widzew.com

Artykuł Widzew Łódż się nie zatrzymuje. Kolejny hit transferowy! pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Problemy kadrowe Projektu przed ćwierćfinałem

Do meczu Projekt przystępował po wyjątkowo trudnym tygodniu. Niespełna siedem dni wcześniej warszawianie rozegrali ligowe spotkanie z LUK Bogdanką Lublin w zaledwie siedmioosobowym składzie. Resztę drużyny wyeliminowała choroba, co tylko podkreślało skalę problemów kadrowych przed pucharowym starciem.

Dominacja warszawian w dwóch pierwszych setach

Początek spotkania był wyrównany, jednak z biegiem czasu coraz wyraźniej zaznaczała się przewaga Projektu. Jan Firlej bardzo dobrze prowadził grę, a warszawianie zaczęli punktować seriami. W ofensywie szczególnie wyróżniał się Bartosz Bednorz. Drugi set również padł łupem gospodarzy — swoje dołożył Kevin Tillie, a środkowi Projektu skutecznie funkcjonowali w ataku i bloku.

Skra próbowała wrócić do gry, ale to było za mało

Najbardziej wyrównana była trzecia partia. Po wejściu Antoine’a Pothrona na zagrywkę Skra zdołała doprowadzić do remisu i przez dłuższy fragment seta utrzymywać kontakt punktowy. W kluczowych momentach to jednak Projekt zachował więcej spokoju i zamknął spotkanie w trzech setach.

Statystyki potwierdziły przewagę Projektu

Liczby tylko potwierdziły to, co było widać na boisku. Warszawianie zdobyli aż 13 punktów blokiem, podczas gdy Skra zakończyła mecz z czterema. Zespół z Bełchatowa popełnił również więcej błędów własnych, co miało istotny wpływ na końcowy rezultat.

Pothron: „To nie był nasz dzień”

Po meczu Antoine Pothron nie ukrywał rozczarowania:

Graliśmy dobrze i mieliśmy swoje szanse, ale nie udało się ich wykorzystać. Przed kolejnymi spotkaniami musimy poprawić grę w ataku i lepiej radzić sobie z blokiem rywali — przyznał Przyjmujący skry

Składy zespołów

PGE Projekt Warszawa:

Jakub Kochanowski (4), Jan Firlej (5), Karol Kłos (6), Kevin Tillie (7), Yurii Semeniuk (9), Bartosz Bednorz (10), Maciej Olenderek (14), Bartosz Gomułka (15), Brandon Koppers (17), Damian Wojtaszek (18), Bartosz Firszt (19), Linus Weber (20), Michał Kozłowski (85), Jakub Strulak (99)

Trener: Tommi Tillikainen

PGE GiEK Skra Bełchatów:

Zouheeir El Graoui (1), Maksym Kędzierski (3), Arkadiusz Żakieta (5), Bartłomiej Lemański (7), Łukasz Wiśniewski (9), Antoine Pothron (11), Grzegorz Łomacz (12), Mateusz Nowak (13), Michał Szlachta (15), Bartosz Krzysiek (17), Kamil Szymura (20), Kajetan Kubicki (22), Kamil Szymendera (29), Daniel Chitigoi (99)

Trener: Krzysztof Stelmach

Autor: Karolina Przybylska

Artykuł Projekt Warszawa melduje się w półfinale Pucharu Polski pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Początek sezonu ze strony Hutnika nie był aż taki zły żeby się zdziwić że ta drużyna przechodziła kolejne etapy pucharu Polski, rozpoczynając od rundy wstępnej drużyna z suchych stawów pewnie pokonała 3-0 Zagłębie Sosnowiec, w pierwszej rundzie pucharu Polski hutnicy pokonali niżej notowana siarkę Tarnobrzeg skromnie bo 1-0. W pierwszej fazie sezonu drużyna z nowej huty utrzymywała wysokie lokaty w tabeli, jednak obecnie sytuacja rysuje się gorzej bo znajdują się na czternastej pozycji, tuż nad strefą spadkową, jednak II liga charakteryzuje się tym że pomiędzy miejscami premiującymi baraże o awans a strefa spadkową zazwyczaj nie występuje duża różnica punktów. Teraz na zespół Krzysztofa Świątka przyszedł z pewnością najtrudniejszy sprawdzian, w przypadku braku awansu raczej płakać nikt nie będzie a w przypadku awansu można mówić o jednej z niespodzianek sezonu, w 1/16 finału trafili na pierwszoligową Wisłę Kraków.

Drugi garnitur

Wisła Kraków w tym sezonie za cel obrała sobie głównie awans do ekstraklasy, wnioskując po poprzednim spotkaniu w tych rozgrywkach, temu spotkaniu przypadnie raczej druga kategoria priorytetu, więc na suchych stawach wyjdzie raczej ławka rezerwowych, jednak w przypadku niekorzystnego wyniku z pewnością możemy spodziewać się głównych artystów ofensywy tego sezonu w tym objawienia tego sezonu; Macieja Kuziemki, jednak raczej bez Angela Rodado który w meczu ze Stalą Rzeszów doznał urazu stawu skokowego, na ten moment nie ma informacji na temat jego stanu zdrowia jednak na zdjęciach po meczu widać że na jednej kostce widoczna jest opuchlizna.

Tak blisko a jednak daleko

Mecz Hutnik-Wisła to wydarzenie na które niektórzy czekali pół swojego życia, inni byli za mali by je pamiętać, a jeszcze inni go nigdy nie doświadczyli, małe derby Krakowa, jak są nazywane mecze tych drużyn (jak wiadomo główne derby to te z Cracovia), nie były rozgrywane już 28 lat. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest głównie fakt że Wisła głównie grała ostatnimi czasy w ekstraklasie, a ostatnich parę lat w I lidze, a hutnik to raczej klub który tak wysoko nie grywał, dopiero parę lat temu awansowali do drugiej ligi, prognozuje się że na to spotkanie wybierze się około tysiąca ludzi (dokładnie 999) ponieważ obiekt hutnika nie spełnia wymagań do organizowania imprez masowych oraz przez opinie policji, która jak wiadomo podyktowana jest napiętymi relacjami kibiców obu tych klubów, kibice Wisły zasiada w sektorze gości w ilości 50 osób (5% pojemności stadionu gospodarzy) więcej wejściówek władze klubu nie przydzieliły przyjezdnym ze względu na stan sektora gości.

Kursy u bukmacherów

Superbet:  Hutnik 7.20 (3.10 wygrana z remisem) – Wisła 1.35 (1.13 wygrana z remisem)

STS: Hutnik 8.25 – Wisła 1.34

Foto: Gazeta Krakowska

Autor: Krzysztof Skoczylas

Artykuł Zapowiedź meczu Hutnik – Wisła pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Dla klubów takich jak Odra Opole, które od lat nie grały w Ekstraklasie, Puchar Polski jest doskonałą okazją, aby pokazać swoją jakość na tle ekstraklasowych zespołów. Okazja do tego jest bardzo dobra, gdyż Piast Gliwice mierzy się ze sporymi problemami. Z nimi zaś uporać ma się powracający na ławkę trenerską Daniel Myśliwiec.

Odra Opole nabiera kolorów

Ostatnią ligową porażkę „Oderka” zanotowała w sierpniu i od tego czasu pozostaje niepokonana. W tym sezonie Opolanie ulegli jedynie Stali Mielec, Zniczowi Pruszków czy Chrobremu Głogów. Zważywszy na to, jakich rywali drużyna Jarosława Skrobacza zatrzymywała – jest to zaskakujące zjawisko. Mowa tu o Miedzi Legnica, Śląsku Wrocław, Wiśle Kraków, Wieczystej Kraków, Polonii Bytom czy Ruchu Chorzów. Żadna z tych ekip nie znalazła sposobu na pokonanie gospodarzy wtorkowego starcia.

Z tym ostatnim Odra Opole mierzyła się w ostatniej kolejce Betclic 1 Ligi. Poza początkiem spotkania, kiedy to stracili bramkę już w 7. minucie, zespół wyglądał naprawdę solidnie. Szczególnie dobrze było w drugiej połowie, wtedy „Niebiesko-Czerwoni” przejęli inicjatywę. Tego obrazu nie zakrzywił nawet chybiony przez Mateusza Szwocha rzut karny w doliczonym czasie gry. Opolanie znajdują się obecnie na wysokim 8. miejscu w tabeli. Formą zbliżeni są bardziej do sezonów, gdy walczyli w barażach o awans, aniżeli do poprzedniego. Tam bowiem do samego końca bronili się przed spadkiem.

Drużyna Jarosława Skrobacza potrafi skutecznie niwelować atuty swoich rywali. Tak też było w starciu z Wieczystą Kraków, po którym z posadą trenera pożegnał się Przemysław Cecherz. Gospodarze na Itaka Arenie oddali piłkę swoim rywalom, nie pozwalając im przy tym na skonstruowanie groźnych okazji. Jednocześnie też regularnie przechodzili do ofensywy, oddając 17 strzałów i dwa z nich zamieniając na bramki.

Gdy Odra Opole mierzy się z uznaną marką, to można być pewnym, że tego meczu nie przegra. Dzisiaj naprawdę dobre spotkanie przeciwko Ruchowi, a drużyna Jarosława Skrobacza od dwóch miesięcy pozostaje niepokonana. W Opolu mogą tylko żałować meczów ze Zniczem czy Stalą Mielec. pic.twitter.com/Rv96IEKyKn

— Mateusz Konsewicz (@MatiKonsewicz) October 24, 2025

Dwa sezony, dwa oblicza

Gdy rok temu Odra Opole walczyła o utrzymanie, jednym z jej większych problemów była gra w defensywie. W zeszłym sezonie przeciwko opolskiej drużynie rywale zdobyli aż 61 bramek, a gorsza pod tym względem była tylko ostatnia w tabeli Stal Stalowa Wola. Na ten moment w Betclic 1 Lidze są tylko dwie ekipy z bardziej okazałym wynikiem. „Oderka” straciła jedynie 15 goli, a lepsze są tylko Wisła Kraków i Chrobry Głogów.

Sporo dobrego wyszło ze zmiany ustawienia. W minionej kampanii Opolan często oglądaliśmy w ustawieniu 4-2-3-1, podczas gdy w tym sezonie Jarosław Skrobacz postawił na trójkę z tyłu, którą wspiera dwóch wahadłowych. Pozwala to na głębokie ustawienie, gdy rywal konstruuje akcję, a także sprawne przejście do kontrataku.

Pomogły w tym aspekcie na pewno transfery dwóch odgrywających w tej formacji kluczowe role zawodników – Cassio oraz Filipa Kendzi. Brazylijczyk pełni funkcję centralnego stopera, podczas gdy drugi z wymienionych gra bliżej lewej strony. Na szczególne pochwały w tym sezonie zasługuje 28-latek. Polak, oprócz wielkiej pracy włożonej w defensywę, jest także ważnym ogniwem Odry Opole w polu karnym przeciwnika. Na swoim koncie ma on bowiem dwa gole w derbowych starciach przeciwko Miedzi Legnica i Śląskowi Wrocław.

Piast Gliwice – czas się obudzić

Drużyna z Górnego Śląska nie znajduje się obecnie w najlepszej sytuacji. Po 13 latach gry w Ekstraklasie widmo spadku jest większe niż kiedykolwiek wcześniej. Ostatnia lokata, jedna wygrana w lidze, wymęczony awans w Pucharze Polski przeciwko rezerwom Korony Kielce i ostatecznie zwolnienie trenera z trzyletnim kontraktem. Max Molder po Aleksandarze Vukoviciu miał wnieść świeżość oraz doświadczenie z północy. W Szwecji jednak obecne doświadczenia są takie, że tamtejsza reprezentacja przegrywa każdy kolejny mecz. Dopadło to więc także Piasta Gliwice.

Były szkoleniowiec Landskrony chciał postawić na ofensywny futbol, pressing jeszcze na połowie przeciwnika i długie utrzymywanie się przy piłce. Choć pewne założenia udało się spełnić, to nie przełożyło się to na zdobycze punktowe. Pod względem posiadania piłki „Piastunki” za kadencji Maxa Moldera były najlepsze w lidze, ale nic szczególnego z tego nie wynikało. Wręcz ta żmudna gra bez konkretów stała się symbolem tej ekipy.

Liderami drużyny niezmiennie pozostali Frantisek Plach, Jakub Czerwiński, Patryk Dziczek oraz Jorge Felix. Doświadczenie więc jest w postaci dobrze znanych fanom polskiej piłki twarzy, a uznaną paczkę uzupełnił w tym sezonie 26-letni Juande Rivas, który jest chyba najpewniejszym punktem śląskiej ekipy. Po tych zawodnikach natomiast, którzy mieli wnieść świeżość, oczekiwano o wiele więcej. Quentin Boisgard póki co w żadnym stopniu nie nawiązuje formą do czasów swojej gry w Ligue 1. Ema Twumasi, o ile przed rokiem mierzył się z Leo Messim, tak teraz Elves Balde to dla niego półka za wysoko, a Leonardo Sanca również nie stał się motorem napędowym drużyny. Całe szczęście, że do klubu na dłużej zawitał Erik Jirka. Słowak to jedyny pozytyw tej jesieni gliwickiej ofensywy.

#𝑴𝑨𝑻𝑪𝑯𝑫𝑨𝒀
– 1/16 finału @PZPNPuchar
- @OdraOpolepl
– 20:30
– Itaka Arena w Opolu
– Łączy Nas Piłka TV
– #ODRPIA
– AWANS! pic.twitter.com/i40SuWg8vQ

— Piast Gliwice (@PiastGliwiceSA) October 28, 2025

Umarł król, niech żyje król!

Cały bałagan ma za zadanie uprzątnąć Daniel Myśliwiec. Niespełna 40-letni szkoleniowiec po ośmiu miesiącach przerwy wraca na ławkę trenerską i to prosto do Ekstraklasy. Wcześniej pracował w Widzewie Łódź, jednak w lutym władze podjęły decyzję o rozstaniu się z byłym opiekunem Stali Rzeszów. Piast Gliwice to ma być jednak miejsce, w którym będzie mógł ukazać pełen potencjał swojego warsztatu.

W swoim debiucie śląska drużyna prowadzona przez Polaka uległa Arce Gdynia 2:1. Gdyby jednak wyjąć z gry pierwsze 10 minut, to wyglądało to całkiem dobrze. Oba stracone przez Frantiska Placha gole padły bowiem zaraz na początku spotkania. Później to przyjezdni przejęli inicjatywę. Ostatecznie odwrócić wyniku się nie udało, ale konkretów było już więcej.

Przede wszystkim, oprócz utrzymywania się przy piłce, Daniel Myśliwiec postawił na ciągłe szukanie pozycji do oddawania strzałów. Każda taka okazja kończyła się uderzeniem w stronę bramki Damiana Węglarza. Łącznie tych uderzeń było aż 25. To po jednym z nich obrońca Arki Gdynia zagrał piłkę ręką, dzięki czemu arbiter podyktował jedenastkę. Brakło czasu i szczęścia, gdyż strzały Gliwiczan zatrzymywała nawet poprzeczka. Mimo to można po tym starciu znaleźć kilka pozytywów. O daleko idące wnioski po jednym meczu trudno, niemniej na konferencji szkoleniowiec zapowiadał, że sytuacji w polu karnym rywala, a także jego okolicach oczekuje jeszcze więcej.

Solidna drużyna 1. ligi czy ostatnia ekipa Ekstraklasy?

Puchar Polski, jak wiadomo, rządzi się swoimi prawami. To starcie także może mieć różny przebieg. Z jednej strony grająca u siebie i mocna w tym sezonie 1-ligowa Odra Opole, a z drugiej ekipa z większym potencjałem kadrowym, ale szorująca po dnie tabeli – Piast Gliwice. To wciąż goście są wymieniani w roli faworyta do awansu, ale trudno przewidzieć, czy będzie to miało swoje odzwierciedlenie na boisku. Drużyny ekstraklasowe lubią wykorzystywać te rozgrywki do rotowania składem, ale przy formie obu ekip nie będzie to raczej wskazane. Tym bardziej, że ze względu na niedawną zmianę trenera, piłkarze muszą w końcu zapoznać się z nową myślą taktyczną.

„Oderka” jeszcze kilka lat temu lubiła zaskakiwać w krajowym pucharze. Ostatnie lata jednak swoje zmagania kończyła już w 1. rundzie. Rok temu zatrzymała ich chociażby Stal Mielec. Najdalej w historii w Opolu otarli się o półfinał. „Piastunki” natomiast do finału dotarły dwukrotnie, a miało to miejsce ponad 40 lat temu. W ostatnim sezonie wyeliminowała ich po dogrywce Pogoń Szczecin na etapie ćwierćfinału.

Ostatni raz, kiedy oba zespoły mierzyły się ze sobą, miał miejsce w sezonie 2007/2008 na zapleczu Ekstraklasy. Obecnie mówi się o najsilniejszej 1. lidze od lat, ale wtedy było podobnie. Grały tam w końcu Arka Gdynia, Lechia Gdańsk, Śląsk Wrocław, Motor Lublin czy Warta Poznań. Sam dwumecz między zespołami, które zmierzą się we wtorkowy wieczór, wygrał Piast Gliwice. Na Oleskiej Odra Opole wygrała 1:0 po golu Artura Błażejewskiego. W rewanżu jednak to „Piastunki” cieszyły się z wygranej 2:0. Strzelcami byli Wojciech Kędziora i Stanisław Wróbel. Na taki wynik gliwiccy kibice z pewnością by się nie obrazili.

FOT: Szymon Radziejowski / Radio GOL

Mateusz Konsewicz

Artykuł Odra Opole – Piast Gliwice. Solidność czy kryzys w Pucharze Polski? [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Pogoń Szczecin na fali. Czy pójdzie za ciosem po wygranej z liderem?

W ostatnim meczu Pogoń Szczecin wygrała 1:0 z Rakowem Częstochowa na swoim obiekcie. Portowcy zdominowali rywali, kontrolując przebieg meczu od początku do końca. Czerwona kartka w 15. minucie osłabiła gości, którzy mimo kilku pojedynczych sytuacji, nie stworzyli większego zagrożenia. To była pierwsza porażka Rakowa w 2025 roku, co dodatkowo podkreśla, jak trudnym przeciwnikiem jest ta drużyna, szczególnie na wyjeździe. Podopieczni Roberta Kolendowicza prezentują wysoką formę, dlatego są jedną z najlepiej punktujących ekip w lidze. Wkrótce czeka ich finał Pucharu Polski z Legią Warszawa, co stanowi doskonałą okazję, by podnieść morale drużyny przed tym ważnym spotkaniem.

Porażka 3:0 Puszczy w półfinale Pucharu Polski w Niepołomnicach z Pogonią

W ostatnim starciu tych drużyn Puszcza Niepołomnice została zdominowana przez Pogoń Szczecin na własnym obiekcie, a goście nie pozostawili im najmniejszych złudzeń co do zmiany wyniku. W pierwszej połowie gospodarze mieli swoje sytuacje, jednak nie potrafili ich wykorzystać. Najlepszą z nich była zmarnowana przez Artura Craciuna okazja z rzutu karnego, która mogła zmienić obraz spotkania. W drugiej części meczu Puszcza już nie istniała na boisku, a Pogoń spokojnie dopełniła formalności, kontrolując przebieg gry. Zatem, biorąc pod uwagę tak wyraźną porażkę, Puszcza z pewnością będzie chciała się zrewanżować za ostatnią przegraną i udowodnić, że potrafi walczyć o wynik na własnym stadionie.

Puszcza Niepołomnice remisuje z Radomiakiem 2:2 u siebie

W ostatnim meczu, gospodarze stracili ważne punkty w walce o utrzymanie. Sytuacja Puszczy wciąż niepewna, mają tyle samo punktów co Lechia Gdańsk w strefie spadkowej. Ostatni mecz z Radomiakiem na własnym obiekcie mogą uznać za nieudany,tym bardziej że to goście byli lepszą drużyną pomimo remisu. Roman Yakuba uratował zespół z Niepołomnic od porażki w ostatnich minutach meczu. Jeśli gospodarze nie poprawią formy czeka ich spadek do 1 ligi

Artykuł Pogoń zagra z Puszczą, czyli rewanż za Puchar [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Pogoń Szczecin, pod wodzą Roberta Kolendowicza, prezentuje się w świetnej formie. Po awansie do finału Pucharu Polski, gdzie pokonali Puszczę Niepołomice 3:0, drużyna potwierdza swoje aspiracje w Ekstraklasie. Zajmują obecnie 4. miejsce w tabeli. Pogoń wciąż liczy się w walce o europejskie puchary, a ich ambicje sięgają miejsca w czołowej trójce.

W ostatnich tygodniach pojawiły się jednak także wpadki. Przegrana 3:0 z Lechem Poznań była rozczarowaniem. Mimo to Pogoń nie zamierza zwalniać tempa i w nadchodzących spotkaniach będzie walczyć o utrzymanie pozycji w czołówce.

GKS Katowice, aktualnie prowadzeni przez Rafała Góraka, znajdują się na 9. miejscu w tabeli. Choć drużyna nie walczy o najwyższe lokaty, ich stabilna gra zapewnia im komfort w kontekście utrzymania. Katowiczanie liczą na dalszą poprawę formy oraz utrzymanie się w środku tabeli.

Mecz w Szczecinie zapowiada się na emocjonującą rywalizację. Pogoń będzie faworytem, ale GKS Katowice z pewnością postawi twarde warunki. Goście liczą na niespodziankę, ale Pogoń nie zamierza oddać punktów bez walki. Zespół Kolendowicza będzie starał się wykorzystać atut własnego boiska, aby zdobyć cenne trzy punkty w walce o europejskie puchar.

Daniel Borowski

Artykuł Pogoń gra o Europę! GKS Katowice na drodze [Zapowiedź] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

W pierwszym półfinale, rozegranym na kameralnym obiekcie w Niepołomicach, Pogoń mierzyła się z Puszczą. Choć Żubry liczyły na spłatanie primaaprilisowego figla Portowcom, to Kamil Grosicki i spółka pewnie zwyciężyli 3:0, po bramkach Koutrisa, Wahlqvista i Koulourisa.

Sam mecz mógł potoczyć się zupełnie inaczej – już w 11. minucie, jeszcze przy wyniku 0:1, Artur Craciun mógł wyrównać stan spotkania, lecz wykonywany przez niego rzut karny obronił Valentin Cojocaru, a dobitka okazała się niecelna, przelatując wysoko nad poprzeczką. Choć Pogoń przeważała, samo spotkanie nie było w stu procentach jednostronne. Drużyna Roberta Kolendowicza jednak okazała się skuteczniejsza w wypracowanych sytuacjach, zdobywając bilet na Stadion Narodowy.

Ruch Chorzów – Legia Warszawa

Dzień później o finałowy byt walczyły Legia i Ruch. Niebiescy, którzy byli gospodarzem spotkania, liczyli na sprawienie niespodzianki na Stadionie Śląskim, pokonując faworyta i awansując do wielkiego finału Pucharu Polski jako pierwszoligowiec, śladem Wisły Kraków, która osiągnęła to w poprzedniej edycji rozgrywek.

Legia jednak nie pozostawiła Ruchowi absolutnie żadnych złudzeń. Nie pozostawiła na rywalu suchej nitki, uwypuklając wszystkie wady rywala i wykorzystujące je na swoją korzyść. Ostatecznie Ruch skończył pucharową przygodę wynikiem 0:5. Stołeczny klub wygrał półfinał i awansował do wielkiego finału, gdzie zmierzy się z Pogonią.

Znamy finałowy zestaw! Już 2 maja, na Stadionie Narodowym w Warszawie odbędzie się wielki Finał Pucharu Polski. Czy Legia Warszawa poprawi swój kapitalny dorobek w tych rozgrywkach? Czy może Pogoń zmaże z siebie plamę przegranych i odegra się za przegrany finał sprzed roku? Odpowiedzi na te pytania poznamy za miesiąc. (Adam Mogielski)

Artykuł Znamy finalistów Pucharu Polski! Obyło się bez niespodzianek [PODSUMOWANIE] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.

Niebiescy wciąż marzą o powrocie do PKO BP Ekstraklasy, ale ligowe wpadki sprawiają, że wizja awansu jest niepewna. Puchar Polski to jednak inna para kaloszy. Droga do półfinału pokazała, że potrafią oni grać z wymagającymi rywalami – w ćwierćfinale pokonali ekstraklasowicza, Koronę Kielce, a w poprzednich rundach odprawiali z kwitkiem Unię Skierniewice i Avię Świdnik.

Dla Legionistów puchar to od rozgrywki, dla których zostali stworzeni. Są najbardziej utytułowanym zespołem w historii rozgrywek – wygrywali je aż 20 razy, a ostatnie sezony często przynosiły grę w decydujących fazach. To dla nich jedna z ostatnich desek ratunku, mogące zapewnić Legii grę w europejskich pucharach w przyszłym roku, dlatego najprawdopodobniej w Chorzowie nie będzie żadnych niespodzianek kadrowych – Goncalo Feio powinien wystawić najmocniejszy skład.

To, co na pewno będzie atutem Ruchu, to miejsce rozgrywania meczu. Stadion Śląski ma swoje znaczenie symboliczne – to tutaj Niebiescy świętowali wielkie sukcesy i tutaj marzą o powrocie na szczyt. Atmosfera na trybunach na pewno będzie gorąca, a kibice Ruchu zrobią wszystko, by pomóc swoim ulubieńcom w sprawieniu sensacji.

To starcie dwóch światów – zespołów, które mają coś do udowodnienia i które są spragnione trofeum. Czy Legia zrobi kolejny krok w stronę kolejnego Pucharu Polski? A może to Ruch sprawi jedną z największych niespodzianek ostatnich lat? Odpowiedź poznamy wkrótce. (Adam Mogielski)

Artykuł Mecz podobieństw i przeciwieństw. Kto zagra z Pogonią na Narodowym? [Ruch-Legia — ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu RadioGOL.PL.